Pole­cane nowości w zbio­rach – listopad

Pole­cane nowości w zbio­rach – listopad

Terapia zabu­rzenia obse­syjno-kompul­syj­nego dzieci i młodzieży : 8 – 17 lat : podręcznik tera­peuty / John Piacen­tini, Audra Langley, Tami Roblek ; prze­kład Sylwia Pikiel. – Wydanie pierwsze w języku polskim. – Sopot : GWP, 2019.

Sygn. 164498, 164499

Prze­wodnik dla tera­peutów prezen­tu­jący poznawczo-beha­wio­ralną terapię zabu­rzenia obse­syjno-kompul­syj­nego u dzieci w wieku 8 – 17 lat. Autorzy, po przed­sta­wieniu wyników badań potwier­dza­ją­cych skutecz­ność opisy­wanej metody, szcze­gó­łowo omawiają kolejne sesje tera­peu­tyczne: ich cele, prze­bieg i stoso­wane tech­niki. Program tera­peu­tyczny składa się z dwunastu sesji i obej­muje terapię ekspo­zycji i powstrzy­mania reakcji dziecka oraz prowa­dzoną równo­legle terapię poznawczo-beha­wio­ralną całej rodziny. Inter­wencje są nasta­wione na aspekty środo­wiska rodzin­nego kluczowe dla uzyskania pozy­tywnej i trwałej reakcji na leczenie.

Głównym elementem programu tera­peu­tycz­nego są prak­tyczne ćwiczenia wyko­ny­wane podczas sesji i w ramach zadań domo­wych. Podręcznik zawiera formu­larze wyko­rzy­sty­wane przez tera­peutę oraz przez pacjenta i jego rodziców w trakcie terapii.

Uzupeł­nie­niem podręcz­nika tera­peuty jest poradnik pacjenta, który zawiera infor­macje teore­tyczne na temat zabu­rzenia obse­syjno-kompul­syj­nego, prze­gląd umie­jęt­ności, jakich nabywa się w trakcie terapii, a także wszystkie mate­riały niezbędne do wyko­ny­wania zadań domo­wych, w tym formu­larze do noto­wania prze­biegu ekspo­zycji z wykre­sami do śledzenia zmian poziomu lęku oraz formu­larze samo­ob­ser­wacji do moni­to­ro­wania obsesji i kompulsji.

Terapia zabu­rzenia obse­syjno-kompul­syj­nego dzieci i młodzieży : 8 – 17 lat : poradnik pacjenta / John Piacen­tini, Audra Langley, Tami Roblek ; prze­kład Sylwia Pikiel. – Wydanie pierwsze w języku polskim. – Sopot : GWP, 2018.

Sygn. 164500, 164501

Niele­czone zabu­rzenie obse­syjno-kompul­syjne może bardzo nega­tywnie wpływać na funk­cjo­no­wanie dziecka i zdol­ność rodziny do radzenia sobie z codzien­no­ścią. Wywo­łuje lęk, bywa źródłem znacz­nego cier­pienia i obniża jakość życia. Autorzy w przy­stępny sposób wyja­śniają, czym cechuje się to zabu­rzenie, na czym polega propo­no­wana terapia i jak prze­bie­gają poszcze­gólne sesje. Pacjent i jego rodzice uczą się bardziej unor­mo­wa­nych wzorców wzajem­nych inte­rakcji i codzien­nego funk­cjo­no­wania. Otrzy­mują wska­zówki, jak wyko­rzy­stywać ruty­nowe dzia­łania i przy­zwy­cza­jenia niema­jące związku z zabu­rze­niem, aby reakcja na terapię była jak najtrwalsza, a ryzyko nawrotu – jak najmniejsze. Poradnik służy do utrwa­lania i powta­rzania infor­macji uzyska­nych podczas spotkań z tera­peutą. Zawiera wszystkie mate­riały niezbędne do wyko­ny­wania zadań domo­wych, w tym formu­larze do noto­wania prze­biegu ekspo­zycji z wykre­sami do śledzenia zmian poziomu lęku oraz formu­larze samo­ob­ser­wacji do moni­to­ro­wania obsesji i kompulsji.

Poradnik stanowi uzupeł­nienie podręcz­nika poznawczo-beha­wio­ralnej terapii zabu­rzenia obse­syjno-kompul­syj­nego u dzieci w wieku 8 – 17 lat.

Wiersze i insce­ni­zacje dla przed­szko­laków na cały rok / Sylwia Bace­wicz. – Rzeszów : Wydaw­nictwo Oświa­towe Fosze, 2019.

Sygn. 164502

Wiersze i insce­ni­zacje dla przed­szko­laków na cały rok“ to zbiór utworów na każdą okazję, albo i bez okazji.

Krótkie, łatwe do zapa­mię­tania, uczą i bawią. Poka­zują, omawiają i komen­tują świat wokół dziecka, jego najbliższe otoczenie i ważne dla niego sprawy.

Do wyko­rzy­stania w przed­szkolu, ale też do czytania i nauki w domu.

Badania w dzia­łaniu w prak­tyce peda­go­gicznej : wybrane przy­kłady / Maria Szymańska, Magda­lena Ciechowska, Kata­rzyna Pieróg, Sylwia Gołąb ; [redakcja Magda­lena Pawło­wicz]. – Kraków : Wydaw­nictwo Naukowe Akademii Igna­tianum w Krakowie, 2018.

Sygn. 164530 p

Na współ­cze­snym rynku wydaw­ni­czym można spotkać wiele inte­re­su­ją­cych lektur z zakresu meto­do­logii badań społecz­nych. To daje czytel­ni­kowi (bada­czowi, studen­towi, prak­tykom pracu­jącym w prze­strzeni społecznej) możli­wość wyboru i prowa­dzenia badań w dowolnie wybranej stra­tegii z odpo­wiednio dobra­nymi meto­dami, tech­ni­kami i narzę­dziami badaw­czymi. Nie często zdarza się jednak, by prace te były bogate zarówno w wiedzę teore­tyczno-meto­do­lo­giczną, jak i meto­dyczną oraz w prak­tyczne ich apli­kacje do prak­tyki społecznej, eduka­cyjnej, ukazu­jące sens i znaczenie projektów naukowo-badaw­czych. Do takich zaś zali­czam przed­ło­żoną do recenzji publi­kację Badania w dzia­łaniu w prak­tyce peda­go­gicznej. Wybrane przykłady.

Publi­kacja jest w moim prze­ko­naniu posze­rze­niem dotych­cza­so­wego dorobku meto­do­lo­gicz­nego w zakresie meto­do­logii badań jako­ścio­wych w ujęciu peda­go­gicznym. Stanowi swoisty prze­wodnik po specy­fice badań w dzia­łaniu, prowa­dzo­nych w meto­do­lo­gicznej prze­strzeni podmiot-partycypacja-synergia.

Prezen­to­wana praca jest nie tylko źródłem wiedzy teore­tycznej, meto­do­lo­gicznej, meto­dycznej, ale również sama spełnia w swej konstrukcji i zamyśle warunek uczenia się przez działanie.

Dr hab. Joanna M. Łukasik, prof. UP

Deep lear­ning : systemy uczące się / Ian Good­fellow, Yoshua Bengio, Aaron Courville ; [prze­kład Witold Sikorski]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2019.

Sygn. 164533

Deep lear­ning to rodzaj systemu uczą­cego się, który pozwala kompu­terom na naukę na podstawie doświad­czeń i zrozu­mienie świata w sennie hierar­chii pojęć. Ponieważ komputer gromadzi wiedzę na podstawie doświad­czeń, nie potrzebny jest nadzór czło­wieka w celu okre­ślenia całej wiedzy potrzebnej kompu­te­rowi. Hierar­chia pojęć pozwala kompu­te­rowi uczyć się skom­pli­ko­wa­nych pojęć rozbu­do­wując je na podstawie prost­szych elementów. Graf takich hierar­chii będzie miał głębo­kość wielu warstw.

Książka wpro­wadza szeroki zakres tematów z zakresu deep learning.

W tekście można znaleźć podstawy mate­ma­tyczne i poję­ciowe obej­mu­jące odnośne pojęcia z zakresu algebry liniowej, teorii praw­do­po­do­bień­stwa, teorii infor­macji, obli­czeń nume­rycz­nych oraz systemów uczą­cych się.

Książka opisuje tech­niki deep lear­ning używane przez prak­tyków w prze­myśle, w tym głębokie sieci sprzę­żone do przodu, regu­la­ry­zację, algo­rytmy opty­ma­li­za­cyjne, sieci splo­towe, mode­lo­wanie ciągów oraz meto­do­logie prak­tyczne. Przy­wo­ły­wane są takie zasto­so­wania jak rozpo­zna­wanie mowy, obrazy kompu­te­rowe, systemy reko­men­dacji w trybie online, bioin­for­matyk oraz gry wideo. Wreszcie książka przed­stawia perspek­tywy badań nauko­wych obej­mując takie zagad­nienia teore­tyczne jak modele o współ­czyn­ni­kach linio­wych, auto­ko­do­wania, uczenie się repre­zen­tacji, struk­tu­ralne modele proba­bi­li­styczne, metody Monte Carlo, funkcja podziału, przy­bli­żone wnio­sko­wanie oraz głębokie modele generatywne.

Książka Deep Lear­ning może być używana przez studentów studiów podsta­wo­wych i pody­plo­mo­wych planu­ją­cych swoją karierę w prze­myśle lub w bada­niach nauko­wych, oraz przez inży­nierów opro­gra­mo­wania, którzy chcą zacząć wyko­rzy­stywać tech­niki deep lear­ning w swoich produk­tach lub plat­for­mach działania.

Dobro dziecka jako przed­miot troski społecznej / Magda­lena Arczewska. – Wydanie I. – Kraków : Zakład Wydaw­niczy „Nomos“, 2017.

Sygn. 164534

Praca dr Magda­leny Arczew­skiej jest bardzo obszerną mono­grafią naukową, w której po raz pierwszy poru­szone zostało tak szeroko i wnikliwie zagad­nienie „dobra dziecka” w świa­do­mości przed­sta­wi­cieli kilku środo­wisk zwią­za­nych w swej dzia­łal­ności zawo­dowej ze spra­wami życio­wymi dziecka. To niewąt­pliwie pierwsza w Polsce a jedno­cze­śnie niezwykle ważna mono­grafia poru­sza­jąca w tak szerokim ujęciu „dobro dziecka” z perspek­tywy kilku dyscy­plin nauko­wych, głównie zaś z dwóch – prawa i socjo­logii. Mono­grafia ta ma wysokie walory naukowe, jest pracą pionierską, świadczy o głębokim zaan­ga­żo­waniu autorki oraz o jej dojrzałym i poważnym stosunku do badan empi­rycz­nych. Bogactwo treści dowodzi, że pracę tę napi­sała korzy­stając z prze­my­ślanej koncepcji i oparła ją na kompe­tentnie dobra­nych źródłach. Książka może być adre­so­wana do bardzo szero­kiego kręgu odbiorców profe­sjo­nalnie zajmu­ją­cych się rodziną trak­to­waną jako przed­miot pracy socjalnej oraz jako przed­miot badań socjo­lo­gicz­nych i socjopedagogicznych.

Z recenzji dr hab. Anny Michal­skiej, prof. UAM

Dotacje oświa­towe po zmia­nach / [redakcja mery­to­ryczna Lidia Marci­niak, Elżbieta Piotrowska-Albin]. – Stan prawny na 1 lutego 2018 r. – Warszawa : Wolters Kluwer Polska, 2018.

Sygn. 164536

Nowa ustawa o finan­so­waniu zadań oświa­to­wych wpro­wadza szereg zmian m.in. w sposobie finan­so­wania zadań z zakresu oświaty. Publi­kacja Dotacje oświa­towe po zmia­nach omawia najnowsze zmiany dotyczące:

  • sposobu podziału subwencji oświatowej;
  • zasad udzie­lania dotacji z budżetów jedno­stek samo­rządu tery­to­rial­nego dla przed­szkoli, szkół i placówek oświatowych;
  • dotacji podręcz­ni­kowej (wypo­sa­żenia szkół w podręcz­niki, mate­riały eduka­cyjne lub ćwicze­niowe) – jej wyko­rzy­stania i rozliczania;
  • finan­so­wania świad­czeń pomocy mate­rialnej o charak­terze socjalnym.

Dodat­kowo publi­kacja zawiera:

  • szcze­gó­łowe proce­dury usta­lania, rozli­czania i kontroli dotacji udzie­la­nych przed­szkolom oraz szkołom publicznym i niepublicznym,
  • wzory uchwał i doku­mentów z zakresu udzie­lania i rozli­czania oraz trybu prze­pro­wa­dzania kontroli prawi­dło­wości pobrania i wyko­rzy­stania dotacji udzie­la­nych z budżetu powiatu oraz z budżetu gminy – dla szkół i przed­szkoli publicz­nych oraz niepublicznych.

Adre­saci:

Publi­kacja prze­zna­czona jest dla dyrek­torów szkół i przed­szkoli, przed­sta­wi­cieli organów prowa­dzą­cych oraz wszyst­kich pozo­sta­łych osób zain­te­re­so­wa­nych omawianą tematyką.

Etos nauczy­cieli – mit czy rzeczy­wi­stość? / Joanna Ludwika Pękala. – Wydanie 1. – Warszawa : Wydaw­nictwa Uniwer­sy­tetu Warszaw­skiego, 2017.

Sygn. 164540

Autorka doko­nała prze­glądu różnych ujęć etosu nauczy­ciel­skiego, uporząd­ko­wała je i zapre­zen­to­wała własną defi­nicję tego zagad­nienia. Przed­sta­wiła inte­re­su­jące, a momen­tami również zaska­ku­jące wyniki badań, doty­czące wymagań społecz­nych względem nauczy­cieli (okazało się między innymi, że obej­mują one także sferę życia osobi­stego tej grupy zawo­dowej). Starała się odpo­wie­dzieć na pytanie, czy i w jakim stopniu zbio­ro­wość nauczy­cieli stanowi współ­cze­śnie grupę repre­zen­tu­jącą dany etos. Rozstrzy­gnięcie tego problemu, postrze­ga­nego dawniej jako niebu­dzący wątpli­wości, wydaje się obecnie bardzo istotne dla statusu profesji nauczycielskiej.

Publi­kacja jest próbą ponow­nego rozbu­dzenia zain­te­re­so­wania poję­ciem etosu nauczy­ciel­skiego – kate­gorią, która opisuje najistot­niejsze i najtrud­niejsze do uchwy­cenia obszary pracy zawo­dowej nauczy­cieli. Temat ten został badawczo zanie­dbany, a jak wynika z ustaleń autorki, wyraźnie wpisuje się we współ­czesne debaty społeczne.

Historia polskiego szaleń­stwa. T. 1, Słońce wśród czar­nego nieba : studium melan­cholii / Mira Marcinów. – Gdańsk : Fundacja Tery­toria Książki, 2017.

Sygn. 164541 / T. 1

Książka Miry Marcinów, zawie­ra­jąca anto­logię rodzi­mych tekstów z dzie­dziny psycho­pa­to­logii, jest pierwszą próbą stwo­rzenia arche­ologii polskiego szaleństwa.

Księgi polskich obłą­ka­nych XIX stulecia nie ma. Gdyby jednak istniała, trzeba by jej szukać gdzieś pomiędzy Liber chamorum, spisem luźnych ludzi czy kata­lo­giem przy­płotnic. Miesz­kańcom szalo­nych kamienic, czubkom, smut­no­durnym, ludziom zadu­mowym nale­ża­łoby się jednak szcze­gólne miejsce w tym konglo­me­racie wyklu­czo­nych. Historia polskiego szaleń­stwa w XIX wieku jest bowiem historią bezpre­ce­den­sowej medy­ka­li­zacji. Wiek XIX uznał prawo do choroby umysłowej, ale to wiek XXXXI całko­wicie utoż­samił szalo­nego z „chorym na szaleństwo”.

Obłęd, szaleń­stwo, pomie­szanie zmysłów to mroczne i budzące lęk aspekty ludz­kiej kondycji, które potrafią nas także pociągać, uwodzić i intry­gować. Niezwykła książka Miry Marcinów bezpiecznie prowadzi nas do wrót ducho­wego Hadesu, gdzie po prze­życiu katharsis zosta­jemy przy­wró­ceni samym sobie. Pozwala nie tylko zapo­znać się z niemal nieznaną, a prze­cież fascy­nu­jącą prze­szło­ścią rodzimej psycho­pa­to­logii, ale w nieba­ga­telny sposób przy­czynia się także do wzrostu naszego samopoznania.

dr hab. Bartło­miej Dobro­czyński, Instytut Psycho­logii UJ

Mózg a ciało w psycho­te­rapii / Wiesław Sikorski. – Wydanie pierwsze. – Warszawa : Difin, 2018.

Sygn. 164554

Książka charak­te­ry­zuje istotę komu­ni­kacji inter­per­so­nalnej, a zwłaszcza niewer­balnej. Doko­nano dokład­nego opisu znaczenia poszcze­gól­nych kanałów takiej komu­ni­kacji – języka twarzy, para­ję­zyka (śmiechu, sygnałów wokal­nych), zachowań wzro­ko­wych (ruchu gałek ocznych), gesty­ku­lacji, środo­wiska fizycz­nego (prok­se­miki), dotyku – dla relacji tera­peu­tycznej i postę­po­wania diagno­stycz­nego. Skon­cen­tro­wano się na charak­te­ry­styce poza­słownej komu­ni­kacji tera­peu­tycznej sprzy­ja­jącej i anga­żu­jącej neurony, uwzględ­nia­jącej funk­cjo­no­wanie mózgu.

Cyfrowy tubylec w szkole – diagnozy i otwarcia. T. 1, Współ­czesny uczeń a dydak­tyka 2.0 / redakcja naukowa Marzenna Nowicka, Joanna Dzie­końska. – Toruń : Wydaw­nictwo Adam Marszałek, 2018.

Sygn. 164568 / T. 1

Niniejsza książka jest pierwszą z przy­go­to­wanej serii: Cyfrowy tubylec w szkole – diagnozy i otwarcia. Zapra­szamy w niej do podjęcia rozważań nad szkołą w kontek­ście zmedio­wanej kultury współ­cze­snej. Kierunek namysłu wyznacza zaczerp­nięta z termi­no­logii Marca Prenc­kyego kate­goria „cyfro­wego tubylca”. Chcemy bowiem zwrócić uwagę, że w sytu­acji tech­no­lo­gicz­nego boomu dzie­ciń­stwo współ­cze­snego ucznia prze­biega w zupełnie odmien­nych warun­kach kultu­ro­wych niż dzie­ciń­stwo jego nauczy­ciela. Dlatego też w szkole spotkanie ucznia (cyfro­wego tubylca) i nauczy­ciela (cyfro­wego imigranta) to jak kontakt dwóch odmien­nych cywi­li­zacji. […] Obco­wanie uczniów z nowymi tech­no­lo­giami prze­kłada się na ważne dla edukacji zmiany. […] Samo wzbo­ga­canie tech­niczno-infor­ma­tycz­nego oprzy­rzą­do­wania szkoły nie przy­niesie pożą­da­nych rezul­tatów. Warto zatem uruchomić namysł nad pyta­niem, na czym ma współ­cze­śnie polegać adekwat­ność kultu­rowa szkoły? Rozwa­żania za pomocą czego uczyć zawsze pozo­stają wtórne w stosunku do dociekań na temat jak i czego uczyć ucznia nowej gene­racji – cyfro­wego tubylca.

Gen liczby : jak dzieci uczą się mate­ma­tyki? / Małgo­rzata Skura, Miichał Lisicki. – Warszawa : Wydaw­nictwo Mamania, © copy­right 2019.

Sygn. 164571

Czy niemow­lęta potrafią liczyć? Kiedy małe dziecko rozumie, że „cztery” to nie to samo co „czwarty”? I co możemy zrobić, żeby dziecko polu­biło matematykę?

Mate­ma­tyka jak mało która nauka uczy przede wszystkim myśleć, dlatego tak ważne jest, żeby dziecko z rado­ścią wkra­czało w świat pojęć mate­ma­tycz­nych. „Gen liczby” prezen­tuje pomysł na edukację mate­ma­tyczną małego dziecka. Autorzy poma­gają doro­słym zrozu­mieć, jak rozwija się myślenie mate­ma­tyczne, podpo­wia­dają, na co warto zwrócić uwagę, aby dzie­ciń­stwo dobrze zaowo­co­wało wtedy, kiedy przyj­dzie czas na regu­larną edukację matematyczną.

Książka tłumaczy, jak codzienne aktyw­ności przy­czy­niają się do rozwoju umysło­wego, jak pokie­rować uwagą dziecka tak, by zauwa­żyło to, co ważne z mate­ma­tycz­nego punktu widzenia.

Napi­sany przez ekspertów od edukacji mate­ma­tycznej i oparty na najnow­szych bada­niach nauko­wych, „Gen liczby” może być również znako­mitą pozycją dla zaan­ga­żo­wa­nych nauczy­cieli wycho­wania przedszkolnego.

Źródło:

www​.gwp​.pl
www​.fosze​.pl
www​.wydaw​nictwo​.igna​tianum​.edu​.pl
www​.pwn​.pl
www​.nomos​.pl
www​.profinfo​.pl
www​.wuw​.pl
www​.marszalek​.com​.pl
www​.mamania​.pl
www​.bonito​.pl