Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Praca z dziec­kiem z ADHD / [autor Sylwia Wale­rych]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Wiedza i Prak­tyka – Grupa Wydaw­nicza Oświata, 2017.
Sygn. 162455

W tej publi­kacji zamiesz­czono listę objawów, których wystę­po­wanie konieczne jest do posta­wienia diagnozy stwier­dza­jącej u dziecka zespół nadpo­bu­dli­wości psycho­ru­chowej (ADHD). Zapre­zen­to­wano także typowe problemy szkolne spowo­do­wane obja­wami ADHD. Wymie­niono wska­zówki, w jaki sposób zorga­ni­zować pomoc psycho­lo­giczno-peda­go­giczną oraz jakich zasad prze­strzegać, by pomóc takiemu dziecku.

 

 

 

Nieto­le­rancja tole­rancji / D. A. Carson. – Brzezia Łąka : Wydaw­nictwo Poli­graf, 2017.
Sygn. 162243

Żyjemy w zachod­niej kulturze, która jest wręcz opętana przez ideę „tole­rancji”. Kiedy jednak tole­rancja jest słabo zdefi­nio­wana i jest uczy­niona abso­lutnym dobrem, wtedy podąża ku nieto­le­rancji. Wtedy musi, argu­men­tuje D.A.Carson, być rozmyślnie zakwe­stio­no­wana, zarówno dla dobra Kościoła, jak też dla dobra szerzej pojętej kultury.

Carson sprawdza, jak defi­nicja tole­rancji się zmie­niała, szcze­gólnie w ostat­nich dzie­się­cio­le­ciach. Obecnie ma ona mniej do czynienia z tole­ro­wa­niem osoby lub jej postawy, a bardziej z odmó­wie­niem twier­dzenia, że inni się mylą. Jest niemoż­li­wo­ścią stoso­wanie tej nowej tole­rancji konse­kwentnie, w wyniku czego rzeczy­wista prak­tyka jest często kapryśna i arbi­tralna. Gorzej, słowa „tole­rancja” i „nieto­le­rancja” stały się zale­dwie reto­rycz­nymi okre­śle­niami akcep­tacji i odrzu­cenia.
Pomimo wielu ujem­nych rzeczy zwią­za­nych z tymi nowymi, często etycznie niedo­sko­na­łymi defi­ni­cjami tole­rancji, z chrze­ści­jań­skiej perspek­tywy miały także miejsce pewne zdobycze. W tym warto­ściowym i przy­stępnym tomie Carson podaje przy­kłady i cytaty, aby zilu­strować swoją analizę i kończy prak­tyczną poradą w kwestii przed­sta­wienia wartości i zachę­cenia do prowa­dzenia cywi­li­zo­wa­nego publicz­nego dyskursu.

Terapia zabawą / Garry L. Landreth ; tłuma­czenie Robert Andruszko. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copy­right 2016.
Sygn. 162244, 162245

Najnowsze badania wyka­zują skutecz­ność terapii zabawą w pracy z dziećmi z trud­nymi zacho­wa­niami, z zabu­rze­niami rozwo­jo­wymi, z niepeł­no­spraw­no­ściami, a także znaj­du­ją­cymi się w trudnej sytu­acji życiowej.
Garry L. Landreth nie tylko omawia rozwój terapii zabawą i przed­stawia podsta­wowe badania poświę­cone tej formie pracy z najmłod­szymi, ale także szcze­gó­łowo i w przy­stępny sposób uczy, jak budować relacje z dziec­kiem, tak aby mogło ono w pełni wyrażać i odkrywać swoje Ja poprzez zabawę w celu opty­mal­nego wzrostu i rozwoju.

W książce omówiono m. in. znaczenie zabawy w życiu dzieci, funkcje zabawy w procesie tera­peu­tycznym, zało­żenia zorien­to­wanej na dziecko terapii zabawą, zasady doty­czące nawią­zy­wania relacji z dziećmi, rolę tera­peuty i rodziców w terapii zabawą. Tera­peuci znajdą tutaj także szcze­gó­łowe wska­zówki doty­czące orga­ni­zacji pokoju zabaw oraz zale­ca­nych zabawek i mate­riałów, suge­stie, jak odnosić się do rodziców i jak wyja­śniać terapię zabawą oraz suge­stie doty­czące reago­wania na typowe problemy poja­wia­jące się w pokoju zabaw.

Proces nawią­zy­wania relacji z dziec­kiem, które doświadcza możli­wości bycia sobą, jest nie do opisania i można go poznać tylko w chwi­lach, kiedy rzeczy­wi­ście jesteśmy razem. Moim zamiarem było otwo­rzyć drzwi do tego, jak dziecko prze­żywa, eksplo­ruje, poznaje i tworzy świat pełnego zachwytu, ekscy­tacji, radości, smutku oraz jaskra­wych barw życia”.
– Garry L. Landreth, frag­ment z Przed­mowy

Terapia zabawą” to klasyka, a jednak tchnie nowo­ścią. Ta książka przy­po­mina o tym, co najważ­niejsze – o szacunku , zrozu­mieniu, akcep­tacji. W świecie pełnym (stre­su­ją­cych) pytań „co powinno” dziecko i „jak to zrobić?”, pomaga nam zatrzymać się i zapytać samo dziecko: „kim jesteś?”. Lektura daje do myślenia. Dodat­kowo przed­stawia terapię zabawą w sposób uporząd­ko­wany i łatwy do wyko­rzy­stania we własnej prak­tyce. Polecam!
dr Diana Senator

Terapia peda­go­giczna dzieci ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi : nowe oblicza terapii w peda­go­gice specjalnej / redakcja Zofia Palak, Magda­lena Wójcik. – Lublin : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2016.
Sygn. 162247, 162248p

Celem niniej­szej pracy zbio­rowej jest prezen­tacja współ­cze­snych trendów i koncepcji terapii peda­go­gicznej w pracy z dziećmi ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi oraz przed­sta­wienie wybra­nych form terapii i meto­dyki ich reali­zacji zgodnie z aktu­al­nymi zało­że­niami peda­go­giki specjalnej. Publi­kacja podzie­lona została na trzy części obej­mu­jące teksty doty­czące okre­ślo­nych obszarów tema­tycz­nych: Część I. Szanse, możli­wości i zagro­żenia w terapii peda­go­gicznej dzieci i młodzieży ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi; Część II. Współ­czesne tendencje w terapii peda­go­gicznej w pracy z dziec­kiem ze specjal­nymi potrze­bami; Część III. Nowe oblicza spraw­dzo­nych metod, technik i środków tera­peu­tycz­nych. Publi­kacja, ze względu na tema­tykę, adre­so­wana jest przede wszystkim do studentów kierunków peda­go­gicz­nych, zwłaszcza studentów peda­go­giki specjalnej. Kiero­wana jest również do czyn­nych peda­gogów specjal­nych, psycho­logów, a także rodziców i opie­kunów dzieci z niepeł­no­spraw­no­ścią, poszu­ku­ją­cych inspi­racji i nowych możli­wości działań wspie­ra­ją­cych ich codzienną pracę reha­bi­li­ta­cyjną.

Od nowego rodzi­ciel­stwa do nowego dzie­ciń­stwa / redakcja Andrzej Łady­żyński, Maja Piotrowska, Jacek Gula­nowski. – Wrocław : Oficyna Wydaw­nicza Atut – Wrocław­skie Wydaw­nictwo Oświa­towe, 2016.
Sygn. 162259

W czasach wiel­kich zmian społecz­nych, ekono­micz­nych i kultu­ro­wych prze­obra­żeniu ulegają również role rodzi­ciel­skie, co w konse­kwencji wpływa na nową jakość wycho­wania i opieki nad dziec­kiem. Rewo­lu­cyj­ność tych prze­mian jest ogromna, choć w istocie nie w pełni doce­niana. Wydaje się, że warto je zauważyć, by mini­ma­li­zować obszar dysfunkcji społecz­nych i akcen­tować to, co cenne we współ­cze­snej wspól­nocie rodzinnej. Prze­miany, o których mowa, przy­czy­niły się do powstania nowego modelu rodzi­ciel­stwa: ojco­stwa i macie­rzyń­stwa. W polskich rodzi­nach prze­kształ­cenia te mają charakter zarówno struk­tu­ralny, jak i funk­cjo­nalny. I właśnie proble­ma­tyce tych zmian jest poświę­cony prezen­to­wany tom.

 

Opowieści o Czująt­kach : ćwiczenia z empatii dla dzieci i… doro­słych / Joanna Bogudał-Borkowska. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.
Sygn. 162260

Intencją, jaka przy­świe­cała Autorce przy pisaniu książki było przy­bli­żenie Czytel­ni­kowi „niechcia­nych” uczuć, takich jak: smutek, złość, wstyd, lęk. Boha­te­rowie pięciu baśni zapre­zen­to­wa­nych w publi­kacji, których nazwała Czująt­kami, mierzą się z trud­nymi emocjami i odkry­wają, jak bardzo są one potrzebne w życiu.
Z czasem zrodził się w Autorce pomysł dołą­czenia do baśni propo­zycji zajęć psycho­edu­ka­cyj­nych, które miałyby uświa­da­miać dzie­ciom, że przykre emocje, które czasem odczu­wają, nie są złe, ale stanowią wyraz nieuświa­do­mio­nych i nieza­spo­ko­jo­nych potrzeb. Dla doro­słego byłaby to okazja do refleksji nad tym, jak reaguje na prze­ży­wane przez dziecko uczucia.
Ćwiczenia zawarte w tym opra­co­waniu są prze­zna­czone dla dzieci w wieku 7–9 lat, choć można je wyko­rzy­stywać do pracy z dziećmi młod­szymi i star­szymi, zależnie od ich indy­wi­du­alnej dojrza­łości emocjo­nalnej.
W codziennej pracy jako psycholog i psycho­te­ra­peuta oraz w życiu Autorka często spotyka się z podziałem emocji na pozy­tywne i nega­tywne. Uczucia „dobre” miałyby się wiązać z przy­jem­nymi stanami i być może dlatego nagminnie bywają warto­ścio­wane jako słuszne moralnie, nato­miast emocje „nega­tywne” kojarzą się z niemi­łymi prze­ży­ciami i wiążą się z ujemnym osądem moralnym.
Do każdej baśni Autorka opra­co­wała propo­zycję scena­riusza zajęć, który może być mody­fi­ko­wany przez prowa­dzą­cego w zależ­ności od czasu trwania warsz­tatu oraz specy­ficz­nych potrzeb danego dziecka czy grupy dzieci, a także wyko­rzy­sty­wany do indy­wi­du­alnej pracy tera­peu­tycznej. Książka może być także narzę­dziem dla rodziców do budo­wania z dziec­kiem dialogu doty­czą­cego prze­ży­wa­nych emocji i odkry­wania oraz nazy­wania ukry­tych w nich potrzeb.
W ćwicze­niach znaj­du­ją­cych się w części dydak­tycznej wyko­rzy­stała model czte­rech części Poro­zu­mienia bez Prze­mocy, który służy zarówno refleksji nad własnym doświad­cze­niem, jak i empa­tycz­nemu wczuciu się w doświad­czenie innej osoby. Następnie jest on werba­li­zo­wany przez uczest­ników komu­ni­kacji.

Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się / Susan Gillis Chapman ; prze­kład Agnieszka Kowalska. – Warszawa : Wydaw­nictwo Amber, 2016.
Sygn. 162261

Dziś coraz częściej nasz bezpo­średni kontakt z innymi ludźmi zastę­pują sms-y, maile. Taka „zamknięta” komu­ni­kacja nie pozwala wyko­rzy­stać możli­wości naszych i naszych rozmówców. Tymczasem dobre poro­zu­mie­wanie się to podstawa każdego udanego związku – w małżeń­stwie, rodzinie, wśród przy­ja­ciół i współ­pra­cow­ników. A prak­tyka uważ­ności pomaga poro­zu­miewać się lepiej i skutecz­niej.
Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się to: milczenie, odzwier­cie­dlenie, zachę­canie, dostrze­ganie i reago­wanie.
A oto proste ćwiczenia, dzięki którym zmie­nisz to, jak mówisz i słuchasz:
• Klucz do uważnej obec­ności tu i teraz: czujne ciało, czułe serce, otwarty umysł – by wyeli­mi­nować wszystko, co nas rozprasza.
• Klucz do uważ­nego słuchania: zachę­canie – by umieć dostrzec w drugiej osobie dobre strony.
• Klucz do uważ­nego mówienia: łagod­ność – by umieć mówić tak, żeby inni nas słuchali.
• Klucz do uważ­nych relacji: bezwa­run­kowa życz­li­wość – by poczuć bliskość z ludźmi i umieć ich docenić.
• Klucz do uważ­nych reakcji: pogoda ducha – by podcho­dzić do każdej sytu­acji ze spon­ta­nicz­no­ścią i goto­wo­ścią do bezin­te­re­sownej pomocy.
A ponadto dowiesz się:
• Jak rozpo­znawać swoje nawyki komu­ni­ka­cyjne i jak je zmie­niać.
• Jak poko­nywać komu­ni­ka­cyjne bariery.
• Jak radzić sobie z kimś, kto uważa cię za wroga.
• Jak odkrywać nieuświa­do­mione lęki, które nega­tywnie wpły­wają na poro­zu­mie­wanie się.
Dzięki tej jasnej, przy­stępnej, a czasem nawet zabawnej książce będziesz potrafił z więk­szym zaan­ga­żo­wa­niem słuchać innych i odpo­wiadać pewnie i precy­zyjnie w każdej rozmowie i każdej sytu­acji.

Psycho­logia geniuszu : odblokuj talenty i kreatyw­ność swojego dziecka / Andrew Fuller ; [tłuma­czenie Grażyna Chamielec]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Mamania. Grupa Wydaw­nicza Relacja, cop. 2017.
Sygn. 162263

Dzieci rodzą się bystre, odważne i docie­kliwe. Płomień pier­wot­nego geniuszu często jednak szybko przy­gasa i istnieje ryzyko, że zgaśnie na zawsze. Jeśli tak się dzieje, dzieci wyco­fują się z aktyw­ności, zaczy­nają bać się ekspe­ry­men­to­wania i popeł­niania błędów i nie są w stanie w pełni wyko­rzy­stać drze­mią­cych w nich możli­wości. Ta książka pomoże Ci prze­zwy­ciężyć te trud­ności.

Rodzice mają moc, która pozwala na nowo rozniecić inspi­ru­jący ogień. Dyspo­nują oni najlep­szym narzę­dziem do odblo­ko­wania dzie­cię­cego geniuszu – to świat dookoła. Umysł dziecka może się fanta­stycznie rozwinąć dzięki odkry­waniu, tworzeniu i zabawie. Spędzany razem czas, podziw i zachwyt rozpalą i utrzy­mają dzie­cięcą iskrę przez całe jego życie.

Psycho­logia geniuszu” powstała po to, aby pomóc Wam stać się rodzi­cami, jakimi zawsze chcie­li­ście być: wspie­ra­ją­cymi rozwój dziecka, aby mogło ono wykształcić własną formę twór­czej wyobraźni.

Jest jednak faktem, że nasze dzieci należą do najby­strzej­szego poko­lenia ludzi, jakie kiedy­kol­wiek istniało. Ta najnowsza wersja czło­wieka jest o 40 procent bardziej inte­li­gentna niż prze­ciętna młoda osoba w 1950 roku. W zeszłym stuleciu średnia wartość ilorazu inte­li­gencji wzra­stała co 10 lat o 3 procent. Tendencja ta utrzy­muje się, a być może nawet przy­biera na sile.” (frag­ment książki)

Skuteczna praca z wycho­wan­kiem niedo­sto­so­wanym społecznie w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej / Aneta Pasz­kie­wicz. – Warszawa : Wydaw­nictwo Difin, 2017.
Sygn. 162267, 162268

Socjo­te­rapia w coraz szer­szym zakresie zaczyna być wyko­rzy­sty­wana w szko­łach, placów­kach zajmu­ją­cych się pracą z młodzieżą niedo­sto­so­waną
społecznie, zagro­żoną uzależ­nie­niami. Socjo­te­rapia polega przede wszystkim na wyko­rzy­staniu tera­peu­tycz­nego wpływu grupy oraz należy uznać ją za formę pomocy jak najbar­dziej pożą­daną i wska­zaną. Opra­co­wanie będzie pomocne nauczy­cielom i wycho­wawcom, studentom peda­go­giki, psycho­logii i kierunków nauczy­ciel­skich. Dostarczy wska­zówek, jak prowa­dzić dzia­łania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie, z uwzględ­nie­niem wymogu jej podmio­to­wego trak­to­wania w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

prof. dr hab. Miro­sław Babiarz:

(…) Wycho­wanie dzieci i młodzieży, zwłaszcza niedo­sto­so­wa­nych społecznie, jest procesem złożonym. Można przyjąć, że dotych­czas podej­mo­wane zabiegi wycho­wawcze nie przy­niosły ocze­ki­wa­nego efektu ze względu na nietrafnie dobrane tech­niki i metody oddzia­ływań do osobo­wości wycho­wanka, przez co najpraw­do­po­dob­niej były one niesku­teczne. Rzecz jasna przy­czyn niepo­wo­dzeń procesu wycho­wania i socja­li­zacji może być zdecy­do­wanie więcej. Chcąc prowa­dzić skuteczną pracę z osobami niedo­sto­so­wa­nymi społecznie, należy je dobrze poznać, po to aby dobrać właściwy sposób pracy z nimi, o czym w swoim opra­co­waniu pisze dr A. Pasz­kie­wicz. (…) W prezen­to­wanej książce skupia się na specy­ficznej meto­dzie pracy z dziećmi i młodzieżą niedo­sto­so­wa­nymi społecznie – socjo­te­rapii. Zasta­nawia się przy tym, na ile będzie możliwym przy jej wyko­rzy­staniu, wymogu podmio­to­wego trak­to­wania każdego wycho­wanka, który jest tą formą pracy objęty. (…) W mojej ocenie opra­co­wanie może być przy­datne dla studentów peda­go­giki i psycho­logii oraz kierunków studiów nauczy­ciel­skich, nauczy­cieli, jak również dla czyn­nych nauczy­cieli i wycho­wawców.

Treść opra­co­wania dostarcza konkret­nych wska­zówek, jak prowa­dzić dzia­łania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie (nieko­niecznie o charak­terze socjo­te­ra­peu­tycznym). Uwzględnia również wymóg podmio­to­wego trak­to­wania wychowanka/podopiecznego w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

Nauczy­ciel wcze­snej edukacji : rozwi­janie kompe­tencji zawo­do­wych / pod redakcją Wiesławy Leżań­skiej i Doroty Radzi­kow­skiej. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162452, 162453

Prze­ka­zy­wana do rąk Czytel­nika książka to kolejny tom podej­mu­jący tema­tykę nauczy­ciela wcze­snej edukacji (seria „Wczesna Edukacja”) pod redakcją pracow­ników Katedry Peda­go­giki Przed­szkolnej i Wcze­snosz­kolnej Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego. W każdej kolejnej publi­kacji z tej serii autorzy zajmują się nowym ważnym problemem doty­czącym podmiotu badań – nauczy­ciela wcze­snej edukacji. W prezen­to­wanym tomie koncen­trują się na kompe­ten­cjach tej grupy zawo­dowej. Autorzy podej­mują próbę zaini­cjo­wania dyskusji nad tożsa­mo­ścią i profe­sjo­na­li­zacją specja­li­stów wcze­snej edukacji. Nie tylko poddają refleksji różne kompe­tencje (np. plani­styczne, inter­pre­ta­cyjne, infor­ma­cyjno-medialne, do działań wspól­no­to­wych, do pracy z uczniem zdolnym), ale także stawiają pytania o istotę działań nauczy­cieli w pono­wo­cze­snym świecie, np. tworzenia prze­strzeni wzajemnej edukacji naukowców i prak­tyków.

W tej samej serii ukażą się: Nauczy­ciel wcze­snej edukacji wobec zmian społeczno-kultu­ro­wych (red. Wiesława Leżańska, Alek­sandra Feli­niak) oraz Nauczy­ciel wcze­snej edukacji kreatorem środo­wiska eduka­cyj­nego dziecka (red. Elżbieta Płóciennik, Dorota Radzi­kowska).

Magia szkoły : esej o nauczy­cielu w kręgu dobra i zła / Maciej Kału­szyński. – Wrocław : Wrocław­skie Wydaw­nictwo Naukowe Atla 2, 2016.
Sygn. 162451

[…] Praca nauczy­ciela ma w sobie coś z czaro­dziej­skiej sztuki średnio­wiecz­nego alche­mika, który w swoich retor­tach i alem­bi­kach uruchomia procesy, o których wie, że podle­gają wpływom tak wielu czyn­ników nieba i ziemi, że nie może on niczego być pewnym, chociaż jest zwykle wyna­jęty przez możnych wierzą­cych, że ten trud przy­niesie im złoto. Szkoła jest w całości taką retortą, w której coś się gotuje, coś się prze­mienia, kotłuje. Najważ­niejsze skład­niki tego kotło­wania się i prze­mie­niania to uczniowie i sami nauczy­ciele. Ci drudzy jednak, nie tylko podle­gają odby­wa­jącym się tam zdarze­niom, ale starają się nad tym wszystkim jakoś panować, chociaż jest to w sposób oczy­wisty niemoż­liwe. Zamiast tego pano­wania sami podle­gają urucho­mionym procesom i niby alche­micy w swojej pracowni, sami zmie­niają się w inny kruszec duchowy; czasami szla­chet­nieją, czasami ulegają ciemnej stronie. Czasami zmie­niają się, z pełną wiedzą tego co się z nimi dzieje, a czasami nieświa­domie.
Niebez­pieczne miejsce pracy.
Praca? Czy można to nazwać pracą? Czy w istot­nych spra­wach zwią­za­nych ze szkołą mają coś ważnego do powie­dzenia specja­liści od psycho­logii pracy? Co tam się dzieje? Produ­kują zło i dobro w umysłach powie­rzo­nych im dzieci? Czyż więc to miejsce nie jest naprawdę tajem­nicze? Magiczne? Jeśli „wycho­wywać” znaczy, między innymi, „obda­rzać umie­jęt­no­ścią
czynienia dobra”, to czy mają tam tech­no­logie albo tajemne recep­tury, które im to umoż­li­wiają? Chyba nie mają, sądząc choćby po nie takich jak się spodzie­wamy rezul­ta­tach. Jeśli szkoły produ­kują dobra i zło w podob­nych propor­cjach, to dlaczego ciągle nazy­wamy je jednak Insty­tu­cjami Wycho­wania?
Szkoła jest miej­scem magicznym.
Magiczne miejsce. Czy nie za często słyszymy to słowo? Magiczne miejsce, magiczne urzą­dzenie, magiczna atmos­fera, magiczna apteka, magiczne ceny…, jakiż to wspólny sens przy­pi­suje się temu słowu w XXI wieku? Są takie słowa, które raz w nowy sposób użyte przez pisarza czy cele­brytę zmie­niają znaczenie albo rozsze­rzają je obej­mując nowe kate­gorie desy­gnatów. „Magiczne” – prze­stało ozna­czać to, co jest w jakiś sposób czaro­dziej­skie, co jest zwią­zane z siłami irra­cjo­nal­nymi – stało się słowem, którym można ozna­czyć wszystko o czym chce się powie­dzieć, że jest cudowne, nie tylko w sensie „cudu”, ale również w sensie tylko emocjo­nalno este­tycznym. Szkoła jednak jest magiczna także w sensie zbli­żonym do trady­cyj­nego. Nie istnieje przej­rzysty racjo­nalny opis tego co tam się dzieje, chociaż ciągle poja­wiają się takie próby i wydawać by się mogło, że nagro­ma­dziła się poprzez ten trud ogromna wiedza o szkole i zacho­dzą­cych tam proce­sach.
[Frag­ment ze wstępu]

Socjo­logia sportu / redakcja naukowa Hono­rata Jaku­bowska, Prze­my­sław Nosal. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2017.
Sygn. 162457, 162458p

SOCJO­LOGIA SPORTU to kompen­dium wiedzy o często pomi­janym w naukach społecz­nych, ale niezwykle ważnym obszarze badań nad społecz­nymi aspek­tami sportu. Autorzy objęli swoimi rozwa­ża­niami niemal wszystkie aspekty współ­cze­snej refleksji nad sportem, dzięki czemu mamy do czynienia z pracą nie tylko nowa­torską, ale i komplek­sową. Książka oferuje dobrze usys­te­ma­ty­zo­waną analizę sportu jako pola badaw­czego, spra­woz­dając nie tylko to, co dotych­czas doko­nało się w różnych jego częściach, ale również wska­zując na poten­cjalne tropy. Autorzy defi­niują problemy, rela­cjo­nują najważ­niejsze wątki badawcze, a nade wszystko przy­wra­cają sport poważnej refleksji naukowej.
Emocje, płeć, zwie­rzęta, doping, religia, tech­no­logia, media – to tylko kilka z kluczo­wych kate­gorii, w świetle których można oglądać sport.

Psycho­pe­da­go­giczne mity : jak zachować naukowy scep­ty­cyzm w edukacji i wycho­waniu / Tomasz Garstka. – Warszawa : Wolters Kluwer, 2016.
Sygn. 162456

W książce omówiono popu­larne tezy, niepo­parte wyni­kami nauko­wych badań empi­rycz­nych, i mity na temat metod nauczania, wycho­wania, pomocy psycho­pe­da­go­gicznej dla dzieci i młodzieży. Przed­sta­wiono psycho­lo­giczne mecha­nizmy i wyja­śniono, dlaczego łatwo dać się uwieść pseu­do­nauce, kierując się dobrymi inten­cjami.

Adre­saci:
Publi­kacja prze­zna­czona jest dla nauczy­cieli, psycho­logów, peda­gogów, tera­peutów peda­go­gicz­nych i rodziców uczniów. Zain­te­re­suje również studentów kierunków nauczy­ciel­skich, psycho­logii, peda­go­giki.

"(…) to książka niezwykle ważna, potrzebna i rzadka. Autor rozprawia się z obec­nymi w edukacji mitami nie tylko z pozycji obiek­tyw­nego obser­wa­tora, lecz także aktyw­nego prak­tyka nierzadko wcze­śniej uwikła­nego w ich rozpo­wszech­nianie, co zwiększa wiary­god­ność prze­kazu. Niezwykle cenne są odwo­łania do lite­ra­tury i rzetelne "śledztwa", jakie prze­pro­wa­dził, aby ustalić pocho­dzenie niektó­rych pseu­do­nau­ko­wych koncepcji. Napi­sana przy­stępnym języ­kiem z pewno­ścią znaj­dzie szerokie grono odbiorców wśród nauczy­cieli, rodziców zain­te­re­so­wa­nych głębiej edukacją swoich dzieci i – na co szczerze liczę – wśród refor­ma­torów edukacji i osób decy­du­ją­cych o jej kształcie".

Skup się! : trening mind­ful­ness dla zestre­so­wa­nych pracą / Jaro­sław Chybicki. – Gliwice : Helion, 2017.
Sygn. 162468

Naucz się zacho­wywać jasność myślenia w każdej sytu­acji! Trening uważ­ności, czyli do czego przy­daje się model WZROST. Nawyki uważ­nego dzia­łania, czyli jak zapla­nować codzienny trening. PORA, czyli na czym polega podsta­wowa tech­nika mind­ful­ness.
Uważ­ność, koncen­tracja i umie­jęt­ność świa­do­mego podej­mo­wania decyzji należą do najważ­niej­szych kompe­tencji każdego mene­dżera. W trudnym i wyma­ga­jącym środo­wisku bizne­sowym są one wręcz na wagę złota. Sęk w tym, że niełatwo osią­gnąć stan, w którym te kompe­tencje stają się naszą drugą naturą. Przy odro­binie uporu i syste­ma­tycznej pracy nad uważ­no­ścią można jednak wykształcić w sobie nowe nawyki, właściwe stra­tegie dzia­łania oraz kiero­wania swojej uwagi na najważ­niejsze kwestie. Można nauczyć się żyć bardziej świa­domie, w pełni doświad­czać rzeczy­wi­stości i rozu­mieć własne emocje oraz zacho­wania. To właśnie oferuje nam trening mind­ful­ness.

Ta książka pokaże Ci, czym jest uważ­ność i jak ją trenować. Jeśli czujesz się przy­tło­czony nowymi obowiąz­kami, prze­ży­wasz kryzys zwią­zany z awansem lub degra­dacją, masz wszyst­kiego dość albo po prostu chcesz zacząć żyć bardziej świa­domie i szczę­śliwie, taki trening pomoże Ci odna­leźć najwła­ściwszą ścieżkę. Zobacz, jak możesz poprawić swój dobro­stan fizyczny i umysłowy, nawiązać bardziej satys­fak­cjo­nu­jące kontakty z ludźmi i zachować zimną krew w każdej sytu­acji bizne­sowej. Zaak­ceptuj to, czego nie możesz zmienić, i naucz się kierować uwagę na najistot­niejsze aspekty zdarzeń. Odsuń na drugi plan wszelkie zakłó­cenia i zyskaj możli­wość obiek­tywnej oceny tego, co dzieje się w Twojej firmie. Bądź uważny na co dzień i od święta!

Źródło :

www​.wydaw​nic​two​po​li​graf​.pl
www​.wuj​.pl
www​.wydaw​nictwo​.umcs​.eu
www​.atut​.ig​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wydaw​nic​two​amber​.pl
www​.mamania​.pl
www​.difin​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.atla2​.com​.pl
www​.ksie​garnia​.pwn​.pl
www​.wolter​skluwer​.pl
www​.wip​.pl
www​.helion​.pl

Print Friendly, PDF & Email