Wybrane nowości – wrzesień 2017 r.

Wybrane nowości – wrzesień 2017 r.

Praca z dzieckiem z ADHD / [autor Sylwia Walerych]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Wiedza i Praktyka – Grupa Wydaw­nicza Oświata, 2017.
Sygn. 162455

W tej publi­kacji zamiesz­czono listę objawów, których wystę­po­wanie konieczne jest do posta­wienia diagnozy stwier­dza­jącej u dziecka zespół nadpo­bu­dli­wości psycho­ru­chowej (ADHD). Zapre­zen­to­wano także typowe problemy szkolne spowo­do­wane objawami ADHD. Wymie­niono wskazówki, w jaki sposób zorga­ni­zować pomoc psycho­lo­giczno-pedago­giczną oraz jakich zasad przestrzegać, by pomóc takiemu dziecku.

Nieto­le­rancja tolerancji / D. A. Carson. – Brzezia Łąka : Wydaw­nictwo Poligraf, 2017.
Sygn. 162243

Żyjemy w zachod­niej kulturze, która jest wręcz opętana przez ideę „tolerancji”. Kiedy jednak tolerancja jest słabo zdefi­nio­wana i jest uczyniona absolutnym dobrem, wtedy podąża ku nieto­le­rancji. Wtedy musi, argumen­tuje D.A.Carson, być rozmyślnie zakwe­stio­no­wana, zarówno dla dobra Kościoła, jak też dla dobra szerzej pojętej kultury.

Carson sprawdza, jak definicja tolerancji się zmieniała, szcze­gólnie w ostatnich dziesię­cio­le­ciach. Obecnie ma ona mniej do czynienia z tolero­wa­niem osoby lub jej postawy, a bardziej z odmówie­niem twier­dzenia, że inni się mylą. Jest niemoż­li­wo­ścią stoso­wanie tej nowej tolerancji konse­kwentnie, w wyniku czego rzeczy­wista praktyka jest często kapryśna i arbitralna. Gorzej, słowa „tolerancja” i „nieto­le­rancja” stały się zaledwie retorycz­nymi określe­niami akcep­tacji i odrzu­cenia.
Pomimo wielu ujemnych rzeczy związa­nych z tymi nowymi, często etycznie niedo­sko­na­łymi defini­cjami tolerancji, z chrze­ści­jań­skiej perspek­tywy miały także miejsce pewne zdobycze. W tym warto­ściowym i przystępnym tomie Carson podaje przykłady i cytaty, aby zilustrować swoją analizę i kończy praktyczną poradą w kwestii przed­sta­wienia wartości i zachę­cenia do prowa­dzenia cywili­zo­wa­nego publicz­nego dyskursu.

Terapia zabawą / Garry L. Landreth ; tłuma­czenie Robert Andruszko. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copyright 2016.
Sygn. 162244, 162245

Najnowsze badania wykazują skutecz­ność terapii zabawą w pracy z dziećmi z trudnymi zacho­wa­niami, z zaburze­niami rozwo­jo­wymi, z niepeł­no­spraw­no­ściami, a także znajdu­ją­cymi się w trudnej sytuacji życiowej.
Garry L. Landreth nie tylko omawia rozwój terapii zabawą i przed­stawia podsta­wowe badania poświę­cone tej formie pracy z najmłod­szymi, ale także szcze­gó­łowo i w przystępny sposób uczy, jak budować relacje z dzieckiem, tak aby mogło ono w pełni wyrażać i odkrywać swoje Ja poprzez zabawę w celu optymal­nego wzrostu i rozwoju.

W książce omówiono m. in. znaczenie zabawy w życiu dzieci, funkcje zabawy w procesie terapeu­tycznym, założenia zorien­to­wanej na dziecko terapii zabawą, zasady dotyczące nawią­zy­wania relacji z dziećmi, rolę terapeuty i rodziców w terapii zabawą. Terapeuci znajdą tutaj także szcze­gó­łowe wskazówki dotyczące organi­zacji pokoju zabaw oraz zaleca­nych zabawek i materiałów, sugestie, jak odnosić się do rodziców i jak wyjaśniać terapię zabawą oraz sugestie dotyczące reago­wania na typowe problemy pojawia­jące się w pokoju zabaw.

Proces nawią­zy­wania relacji z dzieckiem, które doświadcza możli­wości bycia sobą, jest nie do opisania i można go poznać tylko w chwilach, kiedy rzeczy­wi­ście jesteśmy razem. Moim zamiarem było otworzyć drzwi do tego, jak dziecko przeżywa, eksplo­ruje, poznaje i tworzy świat pełnego zachwytu, ekscy­tacji, radości, smutku oraz jaskra­wych barw życia”.
– Garry L. Landreth, fragment z Przedmowy

Terapia zabawą” to klasyka, a jednak tchnie nowością. Ta książka przypo­mina o tym, co najważ­niejsze – o szacunku , zrozu­mieniu, akcep­tacji. W świecie pełnym (stresu­ją­cych) pytań „co powinno” dziecko i „jak to zrobić?”, pomaga nam zatrzymać się i zapytać samo dziecko: „kim jesteś?”. Lektura daje do myślenia. Dodatkowo przed­stawia terapię zabawą w sposób uporząd­ko­wany i łatwy do wykorzy­stania we własnej praktyce. Polecam!
dr Diana Senator

Terapia pedago­giczna dzieci ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi : nowe oblicza terapii w pedago­gice specjalnej / redakcja Zofia Palak, Magdalena Wójcik. – Lublin : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Marii Curie-Skłodow­skiej, 2016.
Sygn. 162247, 162248p

Celem niniej­szej pracy zbiorowej jest prezen­tacja współ­cze­snych trendów i koncepcji terapii pedago­gicznej w pracy z dziećmi ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi oraz przed­sta­wienie wybranych form terapii i metodyki ich reali­zacji zgodnie z aktual­nymi założe­niami pedago­giki specjalnej. Publi­kacja podzie­lona została na trzy części obejmu­jące teksty dotyczące określo­nych obszarów tematycz­nych: Część I. Szanse, możli­wości i zagro­żenia w terapii pedago­gicznej dzieci i młodzieży ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi; Część II. Współ­czesne tendencje w terapii pedago­gicznej w pracy z dzieckiem ze specjal­nymi potrze­bami; Część III. Nowe oblicza spraw­dzo­nych metod, technik i środków terapeu­tycz­nych. Publi­kacja, ze względu na tematykę, adreso­wana jest przede wszystkim do studentów kierunków pedago­gicz­nych, zwłaszcza studentów pedago­giki specjalnej. Kierowana jest również do czynnych pedagogów specjal­nych, psycho­logów, a także rodziców i opiekunów dzieci z niepeł­no­spraw­no­ścią, poszu­ku­ją­cych inspi­racji i nowych możli­wości działań wspie­ra­ją­cych ich codzienną pracę rehabi­li­ta­cyjną.

Od nowego rodzi­ciel­stwa do nowego dzieciń­stwa / redakcja Andrzej Ładyżyński, Maja Piotrowska, Jacek Gulanowski. – Wrocław : Oficyna Wydaw­nicza Atut – Wrocław­skie Wydaw­nictwo Oświatowe, 2016.
Sygn. 162259

W czasach wielkich zmian społecz­nych, ekono­micz­nych i kultu­ro­wych przeobra­żeniu ulegają również role rodzi­ciel­skie, co w konse­kwencji wpływa na nową jakość wycho­wania i opieki nad dzieckiem. Rewolu­cyj­ność tych przemian jest ogromna, choć w istocie nie w pełni doceniana. Wydaje się, że warto je zauważyć, by minima­li­zować obszar dysfunkcji społecz­nych i akcen­tować to, co cenne we współ­cze­snej wspól­nocie rodzinnej. Przemiany, o których mowa, przyczy­niły się do powstania nowego modelu rodzi­ciel­stwa: ojcostwa i macie­rzyń­stwa. W polskich rodzinach przekształ­cenia te mają charakter zarówno struk­tu­ralny, jak i funkcjo­nalny. I właśnie proble­ma­tyce tych zmian jest poświę­cony prezen­to­wany tom.

Opowieści o Czująt­kach : ćwiczenia z empatii dla dzieci i… dorosłych / Joanna Bogudał-Borkowska. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza „Impuls“, 2017.
Sygn. 162260

Intencją, jaka przyświe­cała Autorce przy pisaniu książki było przybli­żenie Czytel­ni­kowi „niechcia­nych” uczuć, takich jak: smutek, złość, wstyd, lęk. Bohate­rowie pięciu baśni zapre­zen­to­wa­nych w publi­kacji, których nazwała Czująt­kami, mierzą się z trudnymi emocjami i odkrywają, jak bardzo są one potrzebne w życiu.
Z czasem zrodził się w Autorce pomysł dołączenia do baśni propo­zycji zajęć psycho­edu­ka­cyj­nych, które miałyby uświa­da­miać dzieciom, że przykre emocje, które czasem odczuwają, nie są złe, ale stanowią wyraz nieuświa­do­mio­nych i nieza­spo­ko­jo­nych potrzeb. Dla dorosłego byłaby to okazja do refleksji nad tym, jak reaguje na przeży­wane przez dziecko uczucia.
Ćwiczenia zawarte w tym opraco­waniu są przezna­czone dla dzieci w wieku 7 – 9 lat, choć można je wykorzy­stywać do pracy z dziećmi młodszymi i starszymi, zależnie od ich indywi­du­alnej dojrza­łości emocjo­nalnej.
W codziennej pracy jako psycholog i psycho­te­ra­peuta oraz w życiu Autorka często spotyka się z podziałem emocji na pozytywne i negatywne. Uczucia „dobre” miałyby się wiązać z przyjem­nymi stanami i być może dlatego nagminnie bywają warto­ścio­wane jako słuszne moralnie, natomiast emocje „negatywne” kojarzą się z niemiłymi przeży­ciami i wiążą się z ujemnym osądem moralnym.
Do każdej baśni Autorka opraco­wała propo­zycję scena­riusza zajęć, który może być modyfi­ko­wany przez prowa­dzą­cego w zależ­ności od czasu trwania warsztatu oraz specy­ficz­nych potrzeb danego dziecka czy grupy dzieci, a także wykorzy­sty­wany do indywi­du­alnej pracy terapeu­tycznej. Książka może być także narzę­dziem dla rodziców do budowania z dzieckiem dialogu dotyczą­cego przeży­wa­nych emocji i odkry­wania oraz nazywania ukrytych w nich potrzeb.
W ćwicze­niach znajdu­ją­cych się w części dydak­tycznej wykorzy­stała model czterech części Porozu­mienia bez Przemocy, który służy zarówno refleksji nad własnym doświad­cze­niem, jak i empatycz­nemu wczuciu się w doświad­czenie innej osoby. Następnie jest on werba­li­zo­wany przez uczest­ników komuni­kacji.

Pięć kluczy do uważnego porozu­mie­wania się / Susan Gillis Chapman ; przekład Agnieszka Kowalska. – Warszawa : Wydaw­nictwo Amber, 2016.
Sygn. 162261

Dziś coraz częściej nasz bezpo­średni kontakt z innymi ludźmi zastępują sms-y, maile. Taka „zamknięta” komuni­kacja nie pozwala wykorzy­stać możli­wości naszych i naszych rozmówców. Tymczasem dobre porozu­mie­wanie się to podstawa każdego udanego związku – w małżeń­stwie, rodzinie, wśród przyja­ciół i współ­pra­cow­ników. A praktyka uważności pomaga porozu­miewać się lepiej i skutecz­niej.
Pięć kluczy do uważnego porozu­mie­wania się to: milczenie, odzwier­cie­dlenie, zachę­canie, dostrze­ganie i reago­wanie.
A oto proste ćwiczenia, dzięki którym zmienisz to, jak mówisz i słuchasz:
• Klucz do uważnej obecności tu i teraz: czujne ciało, czułe serce, otwarty umysł – by wyeli­mi­nować wszystko, co nas rozprasza.
• Klucz do uważnego słuchania: zachę­canie – by umieć dostrzec w drugiej osobie dobre strony.
• Klucz do uważnego mówienia: łagodność – by umieć mówić tak, żeby inni nas słuchali.
• Klucz do uważnych relacji: bezwa­run­kowa życzli­wość – by poczuć bliskość z ludźmi i umieć ich docenić.
• Klucz do uważnych reakcji: pogoda ducha – by podcho­dzić do każdej sytuacji ze sponta­nicz­no­ścią i gotowo­ścią do bezin­te­re­sownej pomocy.
A ponadto dowiesz się:
• Jak rozpo­znawać swoje nawyki komuni­ka­cyjne i jak je zmieniać.
• Jak pokonywać komuni­ka­cyjne bariery.
• Jak radzić sobie z kimś, kto uważa cię za wroga.
• Jak odkrywać nieuświa­do­mione lęki, które negatywnie wpływają na porozu­mie­wanie się.
Dzięki tej jasnej, przystępnej, a czasem nawet zabawnej książce będziesz potrafił z większym zaanga­żo­wa­niem słuchać innych i odpowiadać pewnie i precy­zyjnie w każdej rozmowie i każdej sytuacji.

Psycho­logia geniuszu : odblokuj talenty i kreatyw­ność swojego dziecka / Andrew Fuller ; [tłuma­czenie Grażyna Chamielec]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Mamania. Grupa Wydaw­nicza Relacja, cop. 2017.
Sygn. 162263

Dzieci rodzą się bystre, odważne i docie­kliwe. Płomień pierwot­nego geniuszu często jednak szybko przygasa i istnieje ryzyko, że zgaśnie na zawsze. Jeśli tak się dzieje, dzieci wycofują się z aktyw­ności, zaczynają bać się ekspe­ry­men­to­wania i popeł­niania błędów i nie są w stanie w pełni wykorzy­stać drzemią­cych w nich możli­wości. Ta książka pomoże Ci przezwy­ciężyć te trudności.

Rodzice mają moc, która pozwala na nowo rozniecić inspi­ru­jący ogień. Dysponują oni najlep­szym narzę­dziem do odblo­ko­wania dziecię­cego geniuszu – to świat dookoła. Umysł dziecka może się fanta­stycznie rozwinąć dzięki odkry­waniu, tworzeniu i zabawie. Spędzany razem czas, podziw i zachwyt rozpalą i utrzymają dziecięcą iskrę przez całe jego życie.

Psycho­logia geniuszu” powstała po to, aby pomóc Wam stać się rodzicami, jakimi zawsze chcie­li­ście być: wspie­ra­ją­cymi rozwój dziecka, aby mogło ono wykształcić własną formę twórczej wyobraźni.

Jest jednak faktem, że nasze dzieci należą do najby­strzej­szego pokolenia ludzi, jakie kiedy­kol­wiek istniało. Ta najnowsza wersja człowieka jest o 40 procent bardziej inteli­gentna niż przeciętna młoda osoba w 1950 roku. W zeszłym stuleciu średnia wartość ilorazu inteli­gencji wzrastała co 10 lat o 3 procent. Tendencja ta utrzymuje się, a być może nawet przybiera na sile.” (fragment książki)

Skuteczna praca z wycho­wan­kiem niedo­sto­so­wanym społecznie w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej / Aneta Paszkie­wicz. – Warszawa : Wydaw­nictwo Difin, 2017.
Sygn. 162267, 162268

Socjo­te­rapia w coraz szerszym zakresie zaczyna być wykorzy­sty­wana w szkołach, placów­kach zajmu­ją­cych się pracą z młodzieżą niedo­sto­so­waną
społecznie, zagrożoną uzależ­nie­niami. Socjo­te­rapia polega przede wszystkim na wykorzy­staniu terapeu­tycz­nego wpływu grupy oraz należy uznać ją za formę pomocy jak najbar­dziej pożądaną i wskazaną. Opraco­wanie będzie pomocne nauczy­cielom i wycho­wawcom, studentom pedago­giki, psycho­logii i kierunków nauczy­ciel­skich. Dostarczy wskazówek, jak prowadzić działania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie, z uwzględ­nie­niem wymogu jej podmio­to­wego trakto­wania w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

prof. dr hab. Mirosław Babiarz:

(…) Wycho­wanie dzieci i młodzieży, zwłaszcza niedo­sto­so­wa­nych społecznie, jest procesem złożonym. Można przyjąć, że dotych­czas podej­mo­wane zabiegi wycho­wawcze nie przyniosły oczeki­wa­nego efektu ze względu na nietrafnie dobrane techniki i metody oddzia­ływań do osobo­wości wycho­wanka, przez co najpraw­do­po­dob­niej były one niesku­teczne. Rzecz jasna przyczyn niepo­wo­dzeń procesu wycho­wania i socja­li­zacji może być zdecy­do­wanie więcej. Chcąc prowadzić skuteczną pracę z osobami niedo­sto­so­wa­nymi społecznie, należy je dobrze poznać, po to aby dobrać właściwy sposób pracy z nimi, o czym w swoim opraco­waniu pisze dr A. Paszkie­wicz. (…) W prezen­to­wanej książce skupia się na specy­ficznej metodzie pracy z dziećmi i młodzieżą niedo­sto­so­wa­nymi społecznie – socjo­te­rapii. Zasta­nawia się przy tym, na ile będzie możliwym przy jej wykorzy­staniu, wymogu podmio­to­wego trakto­wania każdego wycho­wanka, który jest tą formą pracy objęty. (…) W mojej ocenie opraco­wanie może być przydatne dla studentów pedago­giki i psycho­logii oraz kierunków studiów nauczy­ciel­skich, nauczy­cieli, jak również dla czynnych nauczy­cieli i wycho­wawców.

Treść opraco­wania dostarcza konkret­nych wskazówek, jak prowadzić działania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie (nieko­niecznie o charak­terze socjo­te­ra­peu­tycznym). Uwzględnia również wymóg podmio­to­wego trakto­wania wychowanka/podopiecznego w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

Nauczy­ciel wczesnej edukacji : rozwi­janie kompe­tencji zawodo­wych / pod redakcją Wiesławy Leżań­skiej i Doroty Radzi­kow­skiej. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódzkiego, 2016.
Sygn. 162452, 162453

Przeka­zy­wana do rąk Czytel­nika książka to kolejny tom podej­mu­jący tematykę nauczy­ciela wczesnej edukacji (seria „Wczesna Edukacja”) pod redakcją pracow­ników Katedry Pedago­giki Przed­szkolnej i Wczesnosz­kolnej Uniwer­sy­tetu Łódzkiego. W każdej kolejnej publi­kacji z tej serii autorzy zajmują się nowym ważnym problemem dotyczącym podmiotu badań – nauczy­ciela wczesnej edukacji. W prezen­to­wanym tomie koncen­trują się na kompe­ten­cjach tej grupy zawodowej. Autorzy podejmują próbę zaini­cjo­wania dyskusji nad tożsa­mo­ścią i profe­sjo­na­li­zacją specja­li­stów wczesnej edukacji. Nie tylko poddają refleksji różne kompe­tencje (np. plani­styczne, inter­pre­ta­cyjne, infor­ma­cyjno-medialne, do działań wspól­no­to­wych, do pracy z uczniem zdolnym), ale także stawiają pytania o istotę działań nauczy­cieli w ponowo­cze­snym świecie, np. tworzenia przestrzeni wzajemnej edukacji naukowców i praktyków.

W tej samej serii ukażą się: Nauczy­ciel wczesnej edukacji wobec zmian społeczno-kultu­ro­wych (red. Wiesława Leżańska, Aleksandra Feliniak) oraz Nauczy­ciel wczesnej edukacji kreatorem środo­wiska eduka­cyj­nego dziecka (red. Elżbieta Płóciennik, Dorota Radzi­kowska).

Magia szkoły : esej o nauczy­cielu w kręgu dobra i zła / Maciej Kałuszyński. – Wrocław : Wrocław­skie Wydaw­nictwo Naukowe Atla 2, 2016.
Sygn. 162451

[…] Praca nauczy­ciela ma w sobie coś z czaro­dziej­skiej sztuki średnio­wiecz­nego alchemika, który w swoich retortach i alembi­kach uruchomia procesy, o których wie, że podlegają wpływom tak wielu czynników nieba i ziemi, że nie może on niczego być pewnym, chociaż jest zwykle wynajęty przez możnych wierzą­cych, że ten trud przyniesie im złoto. Szkoła jest w całości taką retortą, w której coś się gotuje, coś się przemienia, kotłuje. Najważ­niejsze składniki tego kotło­wania się i przemie­niania to uczniowie i sami nauczy­ciele. Ci drudzy jednak, nie tylko podlegają odbywa­jącym się tam zdarze­niom, ale starają się nad tym wszystkim jakoś panować, chociaż jest to w sposób oczywisty niemoż­liwe. Zamiast tego panowania sami podlegają urucho­mionym procesom i niby alchemicy w swojej pracowni, sami zmieniają się w inny kruszec duchowy; czasami szlachet­nieją, czasami ulegają ciemnej stronie. Czasami zmieniają się, z pełną wiedzą tego co się z nimi dzieje, a czasami nieświa­domie.
Niebez­pieczne miejsce pracy.
Praca? Czy można to nazwać pracą? Czy w istotnych sprawach związa­nych ze szkołą mają coś ważnego do powie­dzenia specja­liści od psycho­logii pracy? Co tam się dzieje? Produkują zło i dobro w umysłach powie­rzo­nych im dzieci? Czyż więc to miejsce nie jest naprawdę tajem­nicze? Magiczne? Jeśli „wycho­wywać” znaczy, między innymi, „obdarzać umiejęt­no­ścią
czynienia dobra”, to czy mają tam techno­logie albo tajemne receptury, które im to umożli­wiają? Chyba nie mają, sądząc choćby po nie takich jak się spodzie­wamy rezul­ta­tach. Jeśli szkoły produkują dobra i zło w podobnych propor­cjach, to dlaczego ciągle nazywamy je jednak Insty­tu­cjami Wycho­wania?
Szkoła jest miejscem magicznym.
Magiczne miejsce. Czy nie za często słyszymy to słowo? Magiczne miejsce, magiczne urządzenie, magiczna atmosfera, magiczna apteka, magiczne ceny…, jakiż to wspólny sens przypi­suje się temu słowu w XXI wieku? Są takie słowa, które raz w nowy sposób użyte przez pisarza czy celebrytę zmieniają znaczenie albo rozsze­rzają je obejmując nowe kategorie desygnatów. „Magiczne” – przestało oznaczać to, co jest w jakiś sposób czaro­dziej­skie, co jest związane z siłami irracjo­nal­nymi – stało się słowem, którym można oznaczyć wszystko o czym chce się powie­dzieć, że jest cudowne, nie tylko w sensie „cudu”, ale również w sensie tylko emocjo­nalno estetycznym. Szkoła jednak jest magiczna także w sensie zbliżonym do trady­cyj­nego. Nie istnieje przej­rzysty racjo­nalny opis tego co tam się dzieje, chociaż ciągle pojawiają się takie próby i wydawać by się mogło, że nagro­ma­dziła się poprzez ten trud ogromna wiedza o szkole i zacho­dzą­cych tam procesach.
[Fragment ze wstępu]

Socjo­logia sportu / redakcja naukowa Honorata Jakubowska, Przemy­sław Nosal. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2017.
Sygn. 162457, 162458p

SOCJO­LOGIA SPORTU to kompen­dium wiedzy o często pomijanym w naukach społecz­nych, ale niezwykle ważnym obszarze badań nad społecz­nymi aspektami sportu. Autorzy objęli swoimi rozwa­ża­niami niemal wszystkie aspekty współ­cze­snej refleksji nad sportem, dzięki czemu mamy do czynienia z pracą nie tylko nowatorską, ale i komplek­sową. Książka oferuje dobrze usyste­ma­ty­zo­waną analizę sportu jako pola badaw­czego, sprawoz­dając nie tylko to, co dotych­czas dokonało się w różnych jego częściach, ale również wskazując na poten­cjalne tropy. Autorzy definiują problemy, relacjo­nują najważ­niejsze wątki badawcze, a nade wszystko przywra­cają sport poważnej refleksji naukowej.
Emocje, płeć, zwierzęta, doping, religia, techno­logia, media – to tylko kilka z kluczo­wych kategorii, w świetle których można oglądać sport.

Psycho­pe­da­go­giczne mity : jak zachować naukowy scepty­cyzm w edukacji i wycho­waniu / Tomasz Garstka. – Warszawa : Wolters Kluwer, 2016.
Sygn. 162456

W książce omówiono popularne tezy, niepo­parte wynikami naukowych badań empirycz­nych, i mity na temat metod nauczania, wycho­wania, pomocy psycho­pe­da­go­gicznej dla dzieci i młodzieży. Przed­sta­wiono psycho­lo­giczne mecha­nizmy i wyjaśniono, dlaczego łatwo dać się uwieść pseudo­nauce, kierując się dobrymi inten­cjami.

Adresaci:
Publi­kacja przezna­czona jest dla nauczy­cieli, psycho­logów, pedagogów, terapeutów pedago­gicz­nych i rodziców uczniów. Zainte­re­suje również studentów kierunków nauczy­ciel­skich, psycho­logii, pedago­giki.

(…) to książka niezwykle ważna, potrzebna i rzadka. Autor rozprawia się z obecnymi w edukacji mitami nie tylko z pozycji obiek­tyw­nego obser­wa­tora, lecz także aktywnego praktyka nierzadko wcześniej uwikła­nego w ich rozpo­wszech­nianie, co zwiększa wiary­god­ność przekazu. Niezwykle cenne są odwołania do litera­tury i rzetelne „śledztwa“, jakie przepro­wa­dził, aby ustalić pocho­dzenie niektó­rych pseudo­nau­ko­wych koncepcji. Napisana przystępnym językiem z pewnością znajdzie szerokie grono odbiorców wśród nauczy­cieli, rodziców zainte­re­so­wa­nych głębiej edukacją swoich dzieci i – na co szczerze liczę – wśród refor­ma­torów edukacji i osób decydu­ją­cych o jej kształcie“.

Skup się! : trening mindful­ness dla zestre­so­wa­nych pracą / Jarosław Chybicki. – Gliwice : Helion, 2017.
Sygn. 162468

Naucz się zacho­wywać jasność myślenia w każdej sytuacji! Trening uważności, czyli do czego przydaje się model WZROST. Nawyki uważnego działania, czyli jak zapla­nować codzienny trening. PORA, czyli na czym polega podsta­wowa technika mindful­ness.
Uważność, koncen­tracja i umiejęt­ność świado­mego podej­mo­wania decyzji należą do najważ­niej­szych kompe­tencji każdego menedżera. W trudnym i wymaga­jącym środo­wisku bizne­sowym są one wręcz na wagę złota. Sęk w tym, że niełatwo osiągnąć stan, w którym te kompe­tencje stają się naszą drugą naturą. Przy odrobinie uporu i syste­ma­tycznej pracy nad uważno­ścią można jednak wykształcić w sobie nowe nawyki, właściwe strategie działania oraz kiero­wania swojej uwagi na najważ­niejsze kwestie. Można nauczyć się żyć bardziej świadomie, w pełni doświad­czać rzeczy­wi­stości i rozumieć własne emocje oraz zacho­wania. To właśnie oferuje nam trening mindful­ness.

Ta książka pokaże Ci, czym jest uważność i jak ją trenować. Jeśli czujesz się przytło­czony nowymi obowiąz­kami, przeży­wasz kryzys związany z awansem lub degra­dacją, masz wszyst­kiego dość albo po prostu chcesz zacząć żyć bardziej świadomie i szczę­śliwie, taki trening pomoże Ci odnaleźć najwła­ściwszą ścieżkę. Zobacz, jak możesz poprawić swój dobrostan fizyczny i umysłowy, nawiązać bardziej satys­fak­cjo­nu­jące kontakty z ludźmi i zachować zimną krew w każdej sytuacji bizne­sowej. Zaakceptuj to, czego nie możesz zmienić, i naucz się kierować uwagę na najistot­niejsze aspekty zdarzeń. Odsuń na drugi plan wszelkie zakłó­cenia i zyskaj możliwość obiek­tywnej oceny tego, co dzieje się w Twojej firmie. Bądź uważny na co dzień i od święta!

Źródło :

www​.wydaw​nic​two​po​li​graf​.pl
www​.wuj​.pl
www​.wydaw​nictwo​.umcs​.eu
www​.atut​.ig​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wydaw​nic​two​amber​.pl
www​.mamania​.pl
www​.difin​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.atla2​.com​.pl
www​.ksiegarnia​.pwn​.pl
www​.wolter​skluwer​.pl
www​.wip​.pl
www​.helion​.pl