Nowości peda­go­giczne – grudzień

Nowości peda­go­giczne – grudzień

Praca z dziec­kiem z ADHD / [autor Sylwia Wale­rych]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Wiedza i Prak­tyka – Grupa Wydaw­nicza Oświata, 2017.
Sygn. 162455

W tej publi­kacji zamiesz­czono listę objawów, których wystę­po­wanie konieczne jest do posta­wienia diagnozy stwier­dza­jącej u dziecka zespół nadpo­bu­dli­wości psycho­ru­chowej (ADHD). Zapre­zen­to­wano także typowe problemy szkolne spowo­do­wane obja­wami ADHD. Wymie­niono wska­zówki, w jaki sposób zorga­ni­zować pomoc psycho­lo­giczno-peda­go­giczną oraz jakich zasad prze­strzegać, by pomóc takiemu dziecku.

 

 

 

Bezpie­czeń­stwo : programy promocji / Brunon Hołyst. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN SA, 2017.
Sygn. 162522, 162523

Promocja bezpie­czeń­stwa to dzia­łania zmie­rza­jące do jego upowszech­niania, lanso­wania i popu­la­ry­zacji. Układ i zakres tomu V – podobnie jak w poprzed­nich czte­rech tomach cyklu – jest spójny i ciekawie ujęty. Poza promocją bezpie­czeń­stwa w wymiarze indy­wi­du­alnym i społecznym Czytelnik znaj­dzie w nim między innymi rozwa­żania o inicja­to­rach i orga­ni­za­to­rach działań, o grupach społecz­nych, które należy objąć szcze­gólnym oddzia­ły­wa­niem w zakresie tej promocji, oraz o wyko­rzy­staniu zdobyczy tech­niki w promo­waniu bezpie­czeń­stwa.

 

 

Edukacja w PRL / pod redakcją Moniki Wiśniew­skiej. – Warszawa : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Kardy­nała Stefana Wyszyń­skiego, 2016.
Sygn. 162530

Czytając kolejne części książki, Czytelnik szybko zrozumie, jak tragicznym okresem wpły­wa­jącym na naszą teraź­niej­szość był czas PRL. Ekspe­ry­ment tzw. poli­tyki oświa­towej pozbawił kolejne poko­lenia umie­jęt­ności odnaj­dy­wania się w złożonym świecie. Efektem edukacji szkolnej stało się powszechne mnie­manie o niezmien­ności świata, a w konse­kwencji pozbycie się pojęć i stanów już niedo­stęp­nych.

 

 

Filmo­te­rapia : teoria i prak­tyka / Małgo­rzata Kozubek. – Gdańsk : Wydaw­nictwo Słowo/Obraz Tery­toria, 2016.
Sygn. 162532, 162533

Książka Małgo­rzaty Kozubek jest pierw­szym w polskiej lite­ra­turze przed­miotu naukowym opra­co­wa­niem zagad­nienia filmo­te­rapii. […] Prze­słanki tej metody autorka anali­zuje w rozle­głym kontek­ście kultury tera­peu­tycznej, a także w ramach proble­ma­tyki stricte filmo­znaw­czej, zwią­zanej z percepcją filmu”.
Tadeusz Szcze­pański
 „Małgo­rzata Kozubek zadaje pytanie o możli­wości teore­tyczne, a także o szanse prak­tycznej skutecz­ności wyko­rzy­stania filmu do psycho­te­rapii, a zwłaszcza do psycho­te­rapii stoso­wanej w ramach reso­cja­li­zacji młodzieży społecznie nieprzy­sto­so­wanej. Tak okre­ślony cel książki może mieć zasto­so­wanie podwójne, teore­tyczne i prak­tyczne […], co w przy­padku pracy z dzie­dziny huma­ni­styki jest warto­ścią rzadką i cenną”.
Tadeusz Lubelski

Filo­zofia kształ­cenia : wycho­wanie i nauczanie / Adolf E. Szoł­tysek. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.
Sygn. 162534

Mono­grafia "Filo­zofia kształ­cenia" stanowi dopeł­nienie mono­grafii "Filo­zofia peda­go­giki" i mono­grafii "Filo­zofia edukacji". Oś mono­grafii wyzna­czają dwie diady: biolo­giczne rozwi­janie czło­wieka – kultu­rowe kształ­to­wanie czło­wieka, wydo­by­wanie predys­po­zycji wrodzo­nych czło­wieka – eduka­cyjne kształ­to­wanie czło­wieka.
Frag­ment Wstępu

 

 

 

Gdy dziecko ma problemy z czyta­niem / Kazi­mierz Słupek. – Gdańsk : Wydaw­nictwo Harmonia – Grupa Wydaw­nicza Harmonia, 2017.
Sygn. 162535

Sprawny odbiór infor­macji prze­ka­zy­wa­nych za pomocą języka pisa­nego, czyli umie­jęt­ność czytania, jest najważ­niejszą umie­jęt­no­ścią, jaką powinni opanować uczniowie w młod­szych klasach szkoły podsta­wowej. Jest to warunek co prawda nie wystar­cza­jący, ale bezwzględnie konieczny do radzenia sobie na kolej­nych etapach edukacji. Książka ta adre­so­wana jest zarówno do tera­peutów peda­go­gicz­nych prowa­dzą­cych zajęcia korek­cyjno-kompen­sa­cyjne i nauczy­cieli edukacji wcze­snosz­kolnej, jak i do rodziców chcą­cych pomóc swoim dzie­ciom w opano­waniu trudnej sztuki czytania. Zawiera ona szereg prak­tycz­nych wska­zówek do pracy z dziećmi ryzyka dysleksji i z każdym dziec­kiem mającym trud­ności w czytaniu.

 

Godzina wycho­wawcza : rozmowy o polskiej szkole / Alek­sandra Szyłło. – Woło­wiec : Wydaw­nictwo Czarne, 2017.
Sygn. 162536

Temat nauki i wycho­wania nigdy nie traci aktu­al­ności: przez system edukacji prze­chodzą kolejne poko­lenia i właśnie tam, w szkole, kształ­tują się przy­szli obywa­tele. A przy­naj­mniej tak powinno być. Tymczasem kolejne reformy i próby udosko­na­lenia systemu wcale nie spra­wiają, że szkoły stają się lepsze. Rodzice, nauczy­ciele i wreszcie uczniowie mają tylko wrażenie pogłę­bia­ją­cego się chaosu, a niektórzy nie wahają się porów­nywać współ­cze­snej szkoły do koszar czy więzienia. Alek­sandra Szyłło posta­no­wiła zbadać, dlaczego polska edukacja od lat zmaga się z tak poważ­nymi proble­mami, oraz zapytać, jaka mogłaby i powinna być nasza szkoła. Jej rozmówcy, specja­liści od edukacji i wycho­wania, odpo­wia­dają na pytania, „dlaczego jest, jak jest?” i „co zrobić, żeby było inaczej?”, ale przy­wo­łują też wspo­mnienia i dzielą się własnymi doświad­cze­niami. Mówią o tym, po co nam szkoła, a przede wszystkim – wycho­wanie.

 

Jak bawić się i uczyć z pasją? : zasto­so­wanie narzędzi myślo­wych TOC w pracy z dziećmi / Dorota Kamińska. – Wydanie 2. popra­wione.  – Kraków : CEBP 24.12, 2017.
Sygn.. 162538

TOC (Theory of Constrains – teoria ogra­ni­czeń) to program, który pozwala na iden­ty­fi­kację i zarzą­dzanie ogra­ni­cze­niami wystę­pu­ją­cymi w otacza­jącym nas świecie (ogra­ni­czenia rozu­miane są jako czyn­niki spowal­nia­jące reali­zację wyzna­czo­nych celów). Poradnik w prosty sposób omawia teorię ogra­ni­czeń oraz prezen­tuje spraw­dzone rozwią­zania, stano­wiące autor­skie pomysły doty­czące prak­tycz­nego zasto­so­wania narzędzi TOC, ze szcze­gólnym uwzględ­nie­niem aspektu pracy z dziećmi w wieku przed­szkolnym i wcze­snosz­kolnym, niepo­sia­da­ją­cymi jeszcze umie­jęt­ności czytania i pisania. Książka została stwo­rzona z myślą o twór­czych i poszu­ku­ją­cych niestan­dar­do­wych rozwiązań meto­dycz­nych nauczy­cie­lach, którzy chcą uczynić proces eduka­cyjny wycho­wanków fascy­nu­jącą podróżą do krainy nauki poprzez zabawę.

 

Jak sobie radzić z trud­nymi ludźmi / Gill Hasson. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2017.
Sygn. 162539

Wiecznie nieza­do­wo­lony szef. Teściowa, która przy każdej sposob­ności wypo­mina ci przy­pa­lony zeszło­roczny obiad. Przy­ja­ciółka, która odwo­łuje wszystkie spotkania „za pięć dwunasta”. Współ­pra­cownik, który kryty­kuje wszystkie twoje pomysły, ale broni się przed poda­niem własnych. Nasto­letni syn, który mamrocze pod nosem obelgi i prze­kleń­stwa.
Wśród trud­nych ludzi znaj­dziemy osoby jawnie agre­sywne i wrogie, agre­sywne w sposób pośredni oraz osoby bierne spra­wia­jące wrażenie bezwol­nych i ulega­ją­cych wszelkim wpływom. To samo zacho­wanie w jednej sytu­acji możemy odebrać jako neutralne, w innej – jako budzące złość i frustrację.
Gill Hasson prowadzi nas przez galerię trud­nych postaci, poka­zując, z czego wyni­kają zacho­wania, których nie możemy znieść, i jak możemy wybrnąć z proble­mo­wych sytu­acji, szanując przy tym własne i cudze granice. Autorka nie używa języka ocen i podziałów, ale zachęca do empatii, słuchania i zrozu­mienia drugiej strony. Poka­zuje, że choć nasz wpływ na zacho­wania innych osób jest ogra­ni­czony, możemy umie­jętnie pokie­rować własnym postę­po­wa­niem i nie dopu­ścić do tego, by relacje z trud­nymi ludźmi zatru­wały nam życie. Dzięki tej książce:
-zrozu­miesz przy­czyny trud­nych zachowań innych osób;
-dowiesz się, w jaki sposób obronić swoje stano­wisko i sprze­ciwić się zacho­wa­niom, których nie akcep­tu­jesz;
-poznasz sposoby spokoj­nego radzenia sobie w relacji z osobami agre­syw­nymi, stosu­ją­cymi mani­pu­lację i nadmiernie krytycz­nymi;
-dowiesz się, kiedy się wycofać lub nawet zrezy­gnować z relacji.

Co wolno dziecku? : rozsądne usta­lanie granic / Martin Herbert ; prze­kład Ewa Juse­wicz-Kalter. – Wyd. 3 w jęz. pol.  – Sopot : Gdań­skie Wydaw­nictwo Psycho­lo­giczne, 2017.
Sygn. 162549

Nie ma dziecka, które by nie spra­wiało kłopotów wycho­waw­czych. Nieumie­jętnie je karząc lub zbytnio im pobła­żając, popeł­niamy błąd. Martin Herbert podpo­wiada:
-jak usta­na­wiać jasne granice w rela­cjach z dziećmi,
-jak aser­tywnie wska­zywać im właściwe postę­po­wanie,
-jak uczyć odpo­wie­dzial­ności,
-jak wyciągać konse­kwencje z niepo­żą­da­nych postaw.
Wska­zówki autora pomogą ci wpro­wa­dzić pozy­tywną dyscy­plinę i wychować rozsądne, mające wysokie poczucie własnej wartości dziecko.

Dziecko z niepeł­no­spraw­no­ścią wzroku w roli ucznia szkoły ogól­no­do­stępnej, inte­gra­cyjnej i specjalnej  / Beata Papuda-Dolińska. – Lublin : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2017.
Sygn. 162550

Efektem kilku­let­nich poszu­kiwań nauko­wych i badań empi­rycz­nych prowa­dzo­nych w trakcie studiów dokto­ranc­kich, a także zain­te­re­sowań bliskich tyflo­pe­da­go­gice stała się empi­ryczna analiza sytu­acji eduka­cyjnej i społecznej uczniów z niepeł­no­spraw­no­ścią wzroku kształ­cą­cych się w szko­łach ogól­no­do­stęp­nych, inte­gra­cyj­nych oraz specjal­nych. Przed­miotem żywych dyskusji, zarówno wśród naukowców, jak i decy­dentów oświa­to­wych, nauczy­cieli oraz rodziców, jest w ostat­nich latach edukacja włącza­jąca. Niniejsza pozycja stanowi kolejny głos w dialogu na temat założeń teore­tycz­nych i poten­cjału prak­tycz­nego tej, coraz bardziej popu­larnej, koncepcji kształ­cenia niese­gre­ga­cyj­nego na tle innych możli­wości reali­zo­wania obowiązku szkol­nego: edukacji inte­gra­cyjnej i specjalnej. Wery­fi­kacja cech swoistych dla każdej z form edukacji odbyła się z udziałem grupy uczniów szcze­gólnie wyma­ga­ją­cych adekwatnej reakcji szkoły na specjalne potrzeby eduka­cyjne, a jedno­cze­śnie wraż­li­wych na jej brak – uczniów z niepeł­no­spraw­no­ścią wzroku.

 

 

Źródła :

www​.wip​.pl
www​.helion​.pl
www​.pwn​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uksw​.edu​.pl
www​.tery​toria​.com​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.harmonia​.edu​.pl
www​.czarne​.com​.pl
www​.blizej​przedsz​kola​.pl/​w​y​d​a​w​n​ictwo
www​.gwp​.pl
www​.wydaw​nictwo​.umcs​.eu

Nowości w Medio­tece

Nowości w Medio­tece

Medio­teka Języka Niemiec­kiego w Peda­go­gicznej Biblio­tece Woje­wódz­kiej im. M. Rejew­skiego w Bydgoszczy, prowa­dzona pod patro­natem Goethe Institut,  kie­ruje ofertę do nauczy­cieli języka niemiec­kiego, studentów oraz wszyst­kich uczą­cych się tego języka. Medio­teka propo­nuje zapo­znanie się z ostat­nimi nabyt­kami, które można wypo­ży­czyć na okres 4 tygodni.

Gra dydak­tyczna dla osób począt­ku­ją­cych

Sprach­memo : Zählen, Messen, Wiegen : Niveau A1. – München : Grubbe Media GmbH,
cop. 2016. – 1 pudełko (108 k. tabl. : il., instrukcja z słow­ni­kiem) ; 18x18 cm.
p   100 IG
p   101 IG

Eduka­cyjne kółko ze słow­ni­kiem niemiecko-fran­cu­skim

Fran­zösisch – Falsche Freunde. – München : Hueber Verlag, cop. 2008. – [1] k. tabl. ;
śr. 19 cm.
p   117 IG
p   118 IG

Karty z obraz­kami do nauki języka niemiec­kiego

In der Stadt – 60 Foto­karten auf Deutsch, Englisch, Fran­zösisch und Arabisch. – Mülheim an der Ruhr : Verlag an der Ruhr, cop. 2016. – 1 pudełko (64 k. tabl. : il.) ; 8x12 cm.
p   60 IG
p   61 IG
p   62 IG

Kleidung und Körper – 60 Foto­karten auf Deutsch, Englisch, Fran­zösisch und Arabisch. – Mülheim an der Ruhr : Verlag an der Ruhr, cop. 2016. – 1 pudełko (64 k. tabl : il. ) ; 8x12 cm.
p   57 IG
p   58 IG
p   59 IG

Leben­smittel – 60 Foto­karten auf Deutsch, Englisch, Fran­zösisch und Arabisch. – Mülheim an der Ruhr : Verlag an der Ruhr, cop. 2016. – 1 pudełko (64 k. tabl. : il.) 8x12 cm.
p   63 IG
p   64 IG
p   65 IG

Wybrane nowości – listopad

Wybrane nowości – listopad

Jak rozma­wiać z dziećmi o chorobie, cier­pieniu i śmierci : opowia­dania i bajki / Małgo­rzata Fopka-Kowal­czyk. – Warszawa : Difin, 2017.
Sygn. 162825, 162826

Dzie­ciń­stwo kojarzy nam się z bezpie­czeń­stwem. Z beztro­skim światem zabawy, chro­nionym przez doro­słych, w którym nic złego nie może się zdarzyć. Czasem jednak codzien­ność i poczucie bezpie­czeń­stwa zaczy­nają się niepo­ko­jąco chwiać. Ma to miejsce zwłaszcza w sytu­acjach, gdy w rodzinie dzieje się inaczej niż dotych­czas. Poja­wiają się wtedy stawiane przez dzieci pytania, na które dorośli nie umieją lub boją się odpo­wiadać. No bo jak powie­dzieć prawdę? I czy w ogóle trzeba? I jak to zrobić, żeby nie zabo­lało…? Przy­chodzi jednak moment, kiedy pytania stawiane przez dzieci wymu­szają niejako koniecz­ność nauczenia się rozmów z nimi, przy­go­to­wania dzieci i siebie na choro­wanie, cier­pienie i życie po odej­ściu kogoś ukocha­nego. Kontakt z chorymi prze­wlekle uczy prawdy, do której nikogo nie trzeba prze­ko­nywać: że diagnoza choroby prze­wle­kłej i możli­wość śmierci zaska­kują zawsze, w każdym momencie ludz­kiego życia. Są jak wybuch wojny, kiedy cały dotych­cza­sowy świat staje na głowie. Książka nie stanowi anti­dotum na ból i cier­pienie, których uczest­ni­kami stają się dzieci. Nie jest też książką ze złotymi, zawsze skutecz­nymi meto­dami. Jest jednak pewną propo­zycją, jak zadbać o dzieci w tak trudnej dla nich sytu­acji.
Poradnik kieru­jemy do rodzin, w których pojawia się choroba prze­wlekła i śmierć, które stają wobec trudnej koniecz­ności rozmowy z dziećmi o chorobie i ewen­tu­alnej śmierci. Może ona również posłużyć osobom pracu­jącym na co dzień z dziećmi, które miały lub mają kontakt z chorobą i cier­pie­niem w swoim otoczeniu: wycho­wawcom, nauczy­cielom i peda­gogom, pielę­gniarkom i leka­rzom, osobom duchownym, psycho­logom i innym, którzy takiej wiedzy poszu­kują.

 

Jak być matką swojej córki? : czyli jak wycho­wywać dziew­czynkę, aby wyrosła na silną, pewną siebie i odważną kobietę / Marta Pociecha. – Warszawa : Difin, 2017.
Sygn. 162824

Książka adre­so­wana jest do kobiet w każdym wieku, córek, matek. Ma na celu przy­bli­żenie relacji matka-córka oraz wpływu stylów wycho­wania na przy­szłość i kształ­to­wanie się charak­teru kobiety.
Publi­kacja wyrasta z osobi­stych i zawo­do­wych doświad­czeń autorki jako tera­peutki i psycho­lożki pracu­jącej z kobie­tami. Dzięki lekturze książki kobiety, matki będą mogły spoj­rzeć szerzej na relację matka-córka oraz będą mogły czerpać wiedzę, jak wycho­wywać swoje córki i jakimi matkami powinny być, aby ich córki były pewne siebie, pozba­wione kompleksów, silne i mocne.

 

Jedzenie pod wpływem emocji / Kamila Czep­czor, Anna Brytek-Matera. – Warszawa : Difin, 2017.
Sygn. 162828, 162829

Książka dotyczy psycho­spo­łecz­nego aspektu jedzenia pod wpływem emocji. Wyja­śnia, w jaki sposób jedzenie regu­luje emocje i nastrój. Dowodzi, jak istotne dla prawi­dło­wego funk­cjo­no­wania czło­wieka jest doświad­czanie i radzenie sobie z własnymi emocjami, zwłaszcza w kontek­ście jedzenia. Przed­stawia najnowsze badania z zakresu jedzenia emocjo­nal­nego, jak również wyniki badań własnych.

 

 

 

Kochaj i pomóż doro­snąć : jak pomóc dziecku ze spek­trum autyzmu wejść w dorosłe życie / Temple Grandin, Debra Moore ; prze­kład Kata­rzyna Sapeta-Czajka. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, cop. 2017.
Sygn. 162830

Zapewnij dziecku ze spek­trum autyzmu bezpieczny start w doro­słość. W życiu jest kilka pewnych rzeczy, na przy­kład to, że dzieci ze spek­trum autyzmu kiedyś dorosną, a rodzice nie zawsze będą im towa­rzy­szyć. Opie­ku­nowie, nauczy­ciele, tera­peuci oraz wszyscy, którym dobro dziecka lub nasto­latka ze spek­trum autyzmu leży na sercu, potrze­bują tego prze­wod­nika, aby przy­go­tować je do doro­słego życia w dzisiej­szym świecie.
W książce przed­sta­wione są praw­dziwe historie kobiet i mężczyzn z zabu­rze­niami ze spek­trum autyzmu, którym nie zawsze było łatwo, jednak dzięki wsparciu bliskich osób wiodą warto­ściowe, dorosłe życie, które uwzględnia i akcen­tuje ich mocne strony oraz pasje.
„Dla mnie, matki dzieci ze spek­trum autyzmu, książka ta stanowi znako­mite źródło infor­macji i daje do myślenia. Solidne badania, prak­tyczne tech­niki oraz historie z praw­dzi­wego życia dostar­czają cennych wska­zówek, a inte­re­su­jące i nama­calne przy­kłady walki, wytrwa­łości oraz nadziei zachę­cają do dzia­łania”.
Jane Coburn, matka dwójki dzieci ze spek­trum autyzmu, reha­bi­li­tantka i dorad­czyni w Full Spec­trum Farms, wyjąt­kowej wspól­nocie osób ze spek­trum autyzmu.

 

Projek­to­wanie metod dydak­tycz­nych : efek­tywne stra­tegie eduka­cyjne / Julie Dirksen ; [tłuma­czenie Bogu­sław Solecki]. – Gliwice : Wydaw­nictwo Helion, copy­right 2017.
Sygn. 162847

Efek­tywne i atrak­cyjne prze­ka­zy­wanie wiedzy innym jest trudnym zada­niem. Nawet ekspert w swojej dzie­dzinie może mieć problem z przy­go­to­wa­niem i prze­pro­wa­dze­niem zajęć eduka­cyj­nych, dzięki którym nauczane osoby przy­swoją podane infor­macje i będą umiały się nimi posłużyć. Więk­szość osób w jakimś stopniu zajmuje się edukacją: wygłasza prezen­tacje, wdraża nowych pracow­ników, omawia nowe produkty czy choćby pomaga własnym dzie­ciom w nauce!
Niniejsza książka dotyczy plano­wania doświad­czeń eduka­cyj­nych – jednej z najsku­tecz­niej­szych metod nauczania. Znalazły się tu również wyczer­pu­jące infor­macje na temat koncen­tracji, pamięci i samego procesu uczenia się. Zapre­zen­to­wano wyniki najnow­szych badań nad procesem uczenia się i zapa­mię­ty­wania oraz infor­macje o nowych tech­ni­kach uczenia się społecz­nego i nieofi­cjal­nego. Podano też wska­zówki umoż­li­wia­jące plano­wanie doświad­czeń eduka­cyj­nych, które pozwolą na prze­ka­zanie wiedzy i wyra­bianie pożą­da­nych nawyków.
W tej książce między innymi:
– infor­macje o sposobie dzia­łania ludz­kiej pamięci i prze­biegu procesów uczenia się;
– wska­zówki doty­czące plano­wania projektu eduka­cyj­nego;
– wska­zówki doty­czące dobie­rania odpo­wied­nich stra­tegii meto­dycz­nych;
– opis skutecz­nych stra­tegii moty­wo­wania ludzi do nauki;
– instrukcje doty­czące prze­ka­zy­wania wiedzy i umie­jęt­ności;
– opis różnych metod oceny efektów nauczania.

Specjalne potrzeby eduka­cyjne uczniów z niepeł­no­spraw­no­ściami : charak­te­ry­styka, specy­fika edukacji i wsparcie / Piotr Plichta, Iwona Jago­szewska, Joanna Głady­szewska-Cylulko, Berna­deta Szczupał, Agnieszka Drzazga, Beata Cytowska. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.
Sygn. 162855

Niniejsze opra­co­wanie prezen­tuje specy­fikę pracy i wsparcia w odnie­sieniu do uczniów z niepeł­no­spraw­no­ściami, o różnych potrze­bach eduka­cyj­nych. Choć każdy z rodzajów niepeł­no­spraw­ności wymaga nieco innych oddzia­ływań tera­peu­tyczno-eduka­cyj­nych, to niektóre zjawiska wystę­pu­jące w prze­strzeni szkolnej doty­kają wszyst­kich przed­sta­wia­nych grup. Jednym z nich jest agresja rówie­śnicza i przemoc (bullying). Temu tema­towi została poświę­cona pierwsza część mono­grafii. Osoby z niepeł­no­spraw­no­ściami niekiedy wystę­pują w roli agre­sorów, ale częściej stają się ofia­rami. Znajo­mość mecha­ni­zmów agre­syw­nych reali­zo­wa­nych za pomocą nowo­cze­snych tech­no­logii infor­ma­cyjno-komu­ni­ka­cyj­nych (agresja elek­tro­niczna i cyber­bul­lying), a także zasad i prak­tycz­nych wska­zówek odno­śnie do postę­po­wania profi­lak­tycz­nego w sytu­acji nara­żenia na przemoc może być pomocna dla peda­gogów pracu­ją­cych z osobami będą­cymi podmiotem niniej­szej publi­kacji. W książce przy­bli­żone zostały też zagad­nienia doty­czące uczniów z niepeł­no­spraw­no­ścią inte­lek­tu­alną oraz z zabu­rze­niami ze spek­trum autyzmu. Poru­szono problemy wyni­ka­jące ze specy­fiki funk­cjo­no­wania tych dzieci, ujaw­nia­jące się w sytu­acji diagnozy, konstru­owania indy­wi­du­al­nych programów eduka­cyjno-tera­peu­tycz­nych, doboru metod ich edukacji, reha­bi­li­tacji i wsparcia. Omówiono również kwestię pomocy rodzinie udzie­lanej przez szkołę oraz zasady współ­pracy pomiędzy tymi dwoma rodza­jami otoczenia społecz­nego mającej na celu dobro dziecka.

 

Warsz­taty twórcze przy kreacji plastycznej jako doświad­czenie party­cy­pacji w sztuce / Euge­niusz Józe­fowski. – Warszawa : Difin, 2017.
Sygn. 162871, 162872

Intencją prezen­to­wa­nego porad­nika jest cało­ściowe omówienie metody warsz­tatu twór­czego w pełnym spek­trum powią­zanej z nim proble­ma­tyki, obej­mu­jącej m.in. istotę myślenia obra­zo­wego, kompe­tencje i rolę anima­tora warsz­tatu oraz jego związek z propo­no­wa­nymi aktyw­no­ściami, a także zało­żenia koncep­cyjne odwo­łu­jące się do struk­tury warsz­tatu i jego prze­biegu.
Bogaty mate­riał ilustra­cyjny będący doku­men­tacją z reali­zacji warsz­tatów twór­czych, opatrzony opisami, to szcze­gólnie cenne źródło wiedzy dla prak­tyków – eduka­torów, peda­gogów, anima­torów kultury, tera­peutów.

 

 

Sekso­ho­lizm : perwersja i miłość / Damian Zdrada. – Warszawa : Difin, cop. 2017.
Sygn. 162875, 162876

Kompen­dium wiedzy o sekso­ho­li­zmie z punktu widzenia psycho­te­ra­peuty, ale nie seksu­ologa. Książka zawiera wska­zówki przy­datne w rozpo­zna­waniu i psycho­te­rapii osób z tym zabu­rze­niem. Adre­so­wana jest do psycho­logów, psycho­te­ra­peutów, studentów psycho­logii, którzy chcą leczyć tzw. sekso­ho­lików. Publi­kacja stanowi opra­co­wanie doty­czące proble­ma­tyki sekso­ho­lizmu. W obszarze problemów seksu­al­nych wystę­puje wiele różnych zabu­rzeń: począwszy od zabu­rzeń iden­ty­fi­kacji płciowej, poprzez zabu­rzenia prefe­rencji seksu­al­nych aż po zabu­rzenia rozwoju psycho­sek­su­al­nego. Nie ma jednak w tej klasy­fi­kacji sekso­ho­lizmu. Co więcej – ani w klasy­fi­kacji zabu­rzeń psychicz­nych i zabu­rzeń zacho­wania w ICD-10, ani w kryte­riach diagno­stycz­nych wg DSM-V nie znaj­dziemy takiej jednostki choro­bowej. Skąd więc wzięło się zabu­rzenie, o którym mówi się coraz częściej i więcej? Na to pytanie czytelnik znaj­dzie odpo­wiedź w tej publi­kacji.

 

 

Psycho­logia pracy : podsta­wowe pojęcia i zagad­nienia / Anna Lubrańska. – Wyd. 2 rozszerz. – Warszawa : Centrum Doradztwa i Infor­macji Difin, 2017.
Sygn. 162879, 162880p

Tema­tyka podjęta w publi­kacji obej­muje zróż­ni­co­wany zakres problemów zwią­za­nych z aktyw­no­ścią zawo­dową współ­cze­snego czło­wieka, anali­zo­waną przez pryzmat zasad­ni­czych wątków teore­tycz­nych i efektów empi­rycz­nych, repre­zen­ta­tyw­nych dla obszaru psycho­logii pracy. W książce scha­rak­te­ry­zo­wano kluczowe zmienne psycho­lo­giczne, okre­śla­jące spraw­ność dzia­łania jednostki w sytu­acji pracy, wyja­śnianej również z perspek­tywy założeń psycho­lo­gicz­nych koncepcji czło­wieka. Znaczącym obszarem zagad­nień prezen­to­wa­nych w publi­kacji są zjawiska towa­rzy­szące jedno­stce w wielo­wy­mia­rowym, zmiennym środo­wisku pracy, m.in. stres zawo­dowy, bezro­bocie, wypa­lenie zawo­dowe, mobbing czy praco­ho­lizm.
W obecnej rzeczy­wi­stości orga­ni­za­cyjnej istotnej roli nabie­rają rozwią­zania grupowe, a współ­praca zespo­łowa staje się ważnym elementem systemu pracy. Dlatego, odwo­łując się do prawi­dło­wości formu­ło­wa­nych przez psycho­logów społecz­nych, przed­sta­wiono warunki funk­cjo­no­wania czło­wieka w grupie społecznej, kryteria efek­tyw­ności zespołów i roli kierow­nika. Omówiono poglądy na temat moty­wacji do pracy i satys­fakcji z pracy. W treść książki włączono również zagad­nienia doty­czące obser­wo­wa­nych procesów demo­gra­ficz­nych oraz silnego zróż­ni­co­wania gene­ra­cyj­nego popu­lacji pracow­ni­czej. W tym kontek­ście scha­rak­te­ry­zo­wano poszcze­gólne poko­lenia obecne na rynku pracy oraz zapre­zen­to­wano specy­fikę zjawiska zarzą­dzania wiekiem.
Dopeł­nienie całości publi­kacji stanowi jej element końcowy, zawie­ra­jący przy­kłady aktyw­ności o charak­terze dydak­tycznym, będące swoistą formę rozsze­rzenia zagad­nień omówio­nych we wcze­śniej­szych rozdzia­łach. Tym samym, przy­go­to­wana propo­zycja książ­kowa łączy motywy teore­tyczne z prak­tycz­nymi.

 

Rodzic jako przy­wódca stada : pełne miłości przy­wództwo w rodzinie / Jesper Juul ; [tłuma­czenie Dariusz Syska]. – Podkowa Leśna : Wydaw­nictwo MiND, cop. 2017.
Sygn. 162878

Dzieci potrze­bują przy­wództwa doro­słych, ponieważ brakuje im doświad­czenia i siły wewnętrznej, żeby samemu decy­dować o sobie. Jak jednak korzy­stać z władzy rodzi­ciel­skiej, żeby nie ranić dzie­cię­cych uczuć? Bycie liderem to niełatwe zadanie dla rodziców, którzy nie chcą być auto­ry­tarni, ale nie zamie­rzają także rezy­gnować ze swojej roli w rodzinie.
Jesper Juul poka­zuje, że można prze­wo­dzić dzie­ciom, szanując ich godność, inte­gral­ność i granice. Kluczowe są wartości, jakimi kierują się dorośli, ponieważ one tworzą jakość wzajem­nych relacji i dają dzie­ciom siłę na resztę życia. Nie można wychować silnego i zdro­wego czło­wieka, jeśli nie dba się o jego siłę i zdrowie już w dzie­ciń­stwie. Jego poczucie własnej wartości stanowi najlepszą barierę wewnętrzną przeciw zagro­że­niom współ­cze­snego świata. To jednak oznacza, że już w domu rodzinnym musimy wcielać w życie wartości, które wspie­rają rozwój inte­gral­ności i poczucia własnej wartości wszyst­kich członków rodziny.

 

Lęk i zamar­twianie się u nasto­latków : poradnik z ćwicze­niami / Lisa M. Schab ; tłuma­czenie Beata Radwan. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, cop. 2017.
Sygn. 162886, 162887

Mniej więcej jeden na trzech nasto­latków zmaga się z uczu­ciem niepo­koju, strachu i napa­dami paniki. Koła­tanie serca, pocenie się, drżenie ciała, bóle brzucha to tylko niektóre z objawów towa­rzy­szące tym stanom. W okresie dojrze­wania są one najbar­dziej powszechne, ponieważ w sferze fizycznej, emocjo­nalnej i psychicznej dochodzi wówczas do wielu zmian. Jeśli nasto­lat­kowie nie znajdą sposobu na pora­dzenie sobie z lękiem, wraz z wiekiem ten stan może się pogor­szyć i przejąć kontrolę nad ich życiem.
Prak­tyczny podręcznik radzenia sobie z lękiem dla nasto­latków poka­zuje, jak opanować uczucie lęku i położyć kres zamar­twianiu się. Pomaga wypra­cować pozy­tywny obraz samego siebie i rozpo­znać niespo­kojne myśli. Zawiera opis technik, które nasto­lat­kowie mogą stosować samo­dzielnie lub z pomocą psycho­loga. Podręcznik oferuje również wska­zówki, jak szukać dodat­ko­wego wsparcia, jeśli okaże się to konieczne.
„Odczu­wanie lęku to częsty i uleczalny stan. Wyko­nując zawarte w tej książce ćwiczenia, dowiesz się, jak zapo­biegać lękowi i jak sobie z nim radzić. Niektóre z ćwiczeń począt­kowo mogą się wydawać niety­powe. Być może będą one wyma­gały zrobienia czegoś, co jest dla ciebie całko­witą nowo­ścią. Nawet jeśli zawarte tutaj suge­stie odbie­gają od twoich przy­zwy­czajeń, zachęcam do tego, aby je wypró­bować. Czasami najdziw­niejsze ćwiczenie może się okazać tym najbar­dziej pomocnym”.

Rodziny wielo­kul­tu­rowe / Ewa Sowa-Bethane, – Wznow. 2017. – Kraków : Wydaw­nictwo WAM, 2017.
Sygn. 162888, 162889

Wielo­kul­tu­ro­wość jako zjawisko społeczne oznacza nie tylko istnienie obok siebie wielu kultur, ale to przede wszystkim dyna­miczny aspekt kontaktów zacho­dzą­cych między nimi. W skali mikro­spo­łecznej znako­micie ilustruje ten proces i oddaje jego istotę zawie­ranie małżeństw bina­cjo­nal­nych i tworzenie rodzin wielo­kul­tu­ro­wych. Z tego punktu widzenia należy wyrazić pełną akcep­tację dla pomysłu przy­go­to­wania przez Ewę Sowa-Behtane odrębnej publi­kacji poświę­conej kate­gorii rodzin wielo­kul­tu­ro­wych. Walor recen­zo­wanej książki tkwi w aktu­al­ności jej proble­ma­tyki, ale też w samym podjęciu przez Autorkę analizy zjawiska dotych­czas postrze­ga­nego w Polsce jako niszowe (biorąc pod uwagę jego wymiar staty­styczny), słabo obecne w świa­do­mości społecznej i w gruncie rzeczy mało rozpo­znane. W mojej ocenie przed­sta­wiony do recenzji tekst książki repre­zen­tuje dobry poziom naukowy i wnosi istotny wkład do wiedzy peda­go­gicznej i socjo­lo­gicznej o proce­sach wielo­kul­tu­ro­wości i rodzinie. O walo­rach recen­zo­wanej książki stanowi ranga, aktu­al­ność i wszech­stron­ność podjętej proble­ma­tyki, a także jej wymiar prak­tyczny, odpo­wia­da­jący na społeczne potrzeby posze­rzania specja­li­stycznej wiedzy o meto­dach pracy oraz wspie­rania rodziny wielo­kul­tu­rowej.
Z recenzji dr hab. Jadwigi Plewko, prof. KUL

Źródło:
www​.difin​.pl
www​.wuj​.pl 
www​.helion​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl 
www​.wydaw​nic​two​mind​.pl 
www​.wydaw​nic​twowam​.pl

Wybrane nowości w zbio­rach

Wybrane nowości w zbio­rach

Dodaj mi skrzydeł! : jak rozwijać u dzieci moty­wację wewnętrzną? / Joanna Steinke-Kalembka. – Warszawa : Samo Sedno Edgard, 2017.
Sygn. 162327

Joanna Steinke-Kalembka propo­nuje podej­ście do wycho­wania pole­ga­jące na budo­waniu wspie­ra­jącej relacji z dziec­kiem i współ­dzia­łaniu. Moty­wo­wanie nie musi być prze­cią­ga­niem liny między doro­słym a dziec­kiem. Zamiast metod opar­tych na nagro­dach i karach, groź­bach czy prze­kup­stwach autorka prezen­tuje spraw­dzone sposoby, które powstrzy­mują potrzebę "napra­wiania" dziecka oraz poma­gają skutecznie komu­ni­kować swoje ocze­ki­wania oraz wpro­wa­dzać zasady, które będą wspólnie prze­strze­gane. Poradnik podpo­wiada:
– w jaki sposób rozwijać poten­cjał dziecka od najmłod­szych lat;
– jak prowa­dzić rozmowy nasta­wione na zmianę zacho­wania dziecka, tak aby nie kończyły się kolejną awan­turą;
– jak pomóc dziecku radzić sobie z porażką;
– jak wzmocnić jego wiarę we własne umie­jęt­ności;
– w jaki sposób mądrze chwalić i kryty­kować;
– jak pomóc dziecku reali­zować jego pasje i cele;
– jak budować emocjo­nalne zasoby małego czło­wieka.

Dotacje oświa­towe / P. Ciszewski, W. Lachie­wicz, B. Jakacka-Sitek, A. Pawli­kowska. – 3. wydanie, stan prawny styczeń 2017. – Warszawa : Wydaw­nictwo C. H. Beck, 2017.
Sygn. 162332

Od 1.1.2017 r. wejdą w życie zmiany w zakresie doto­wania oświaty niepu­blicznej, które wpro­wa­dziła ustawa z 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty. Zmiany dotyczą zasad usta­lania dotacji dla szkół i placówek niepu­blicz­nych i publicz­nych i pole­gają m.in. na:
zdefi­nio­waniu pojęć, które mają służyć w procesie udzie­lania dotacji, tj: gmina miejska, gmina wiejska, gmina miejsko-wiejska, rok budże­towy, liczba miesz­kańców, środki pocho­dzące z Unii Euro­pej­skiej, wskaźnik dochodów podat­ko­wych na jednego miesz­kańca w gminie, wskaźnik dochodów podat­ko­wych na jednego miesz­kańca w powiecie; zdefi­nio­waniu pojęcia wydatków bieżą­cych będą­cych podstawą do obli­czania wyso­kości dotacji, a także enume­ra­tywne wyli­czenie jakie wydatki podle­gają wyłą­czeniu z podstawy (opłaty za korzy­stanie z wycho­wania przed­szkol­nego i opłaty za wyży­wienie, kwoty dotacji na podręcz­niki i mate­riały ćwicze­niowe, wydatki bieżące finan­so­wane z funduszy unij­nych, kwoty części oświa­towej subwencji ogólnej prze­ka­zane dla gminy lub powiatu na uczniów niepeł­no­spraw­nych w szko­łach ogól­no­do­stęp­nych), zdefi­nio­waniu pojęć prze­wi­dy­wanej liczbie dzieci, uczniów, wycho­wanków lub uczest­ników zajęć rewa­li­da­cyjno-wycho­waw­czych, a także wska­zaniu sytu­acji, w których nastę­puje aktu­ali­zacja tej liczby; okre­śleniu zasad doto­wania oddziałów przed­szkol­nych w szko­łach podsta­wo­wych;
dopre­cy­zo­waniu zasad rozli­czania się między gminami w zakresie pokrycia kosztów dotacji lub kosztów edukacji przed­szkolnej w przy­padku gdy dziecko korzysta z wycho­wania przed­szkol­nego w gminie, której nie jest miesz­kańcem, wpro­wa­dzeniu obowiązku publi­kacji podsta­wo­wych kwot dotacji oraz prze­wi­dy­wanej liczby uczniów przy­jętej do ich wyli­czenia, możli­wości przy­stą­pienia do otwar­tego konkursu ofert osoby prowa­dzącej szkołę podsta­wową, w której zorga­ni­zo­wano oddział przed­szkolny.

Dziecko z auty­zmem : terapia defi­cytów poznaw­czych a teoria umysłu / Barbara Winczura. – Wyd. 3. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza Impuls, 2016.
Sygn. 162395, 162396

Autyzm wcze­sno­dzie­cięcy należy do tych zespołów zabu­rzeń psycho­spo­łecz­nego rozwoju dziecka, które budzi żywe zain­te­re­so­wanie przed­sta­wi­cieli bardzo wielu dyscy­plin nauki: medy­cyny, psycho­logii, peda­go­giki i socjo­logii, ale również osób zwią­za­nych z kulturą i sztuką. Jest bowiem znakiem, czy wręcz piętnem drugiej połowy XX wieku, tym bardziej bole­snym, iż dotyka dziecko we wcze­snej fazie jego życia i rozwoju.
Praca jest orygi­nalna i nowa­torska, ma duże znaczenie dla teorii i prak­tyki autyzmu wcze­sno­dzie­cię­cego. Autorka zadała sobie trud nawią­zania kontaktów z innymi ośrod­kami nauko­wymi, które koncen­trują swoje zain­te­re­so­wania badawcze wokół psycho­spo­łecz­nego rozwoju dzieci auty­stycz­nych i posta­no­wiła zreali­zować bardzo poważne zadanie ? dokonać tłuma­czenia tech­niki, służącej diagnozie rozwoju teorii umysłu oraz programu terapii tej teorii, a następnie spraw­dzić drogą ekspe­ry­mentu peda­go­gicz­nego ich przy­dat­ność w dzia­ła­niach inter­wen­cyj­nych.
Książka z pewno­ścią będzie przy­datna w kształ­ceniu studentów peda­go­giki i psycho­logii. Zain­te­re­suje prak­tyków zwią­za­nych z procesem wycho­wania i edukacji dzieci z auty­zmem wcze­sno­dzie­cięcym, a także rodziców tych dzieci.

Dzieci alko­ho­lików w perspek­tywie rozwo­jowej i klinicznej / Lidia Cier­piał­kowska, Iwona Grze­go­rzewska ; Uniwer­sytet im. Adama Mickie­wicza w Poznaniu. – Poznań : Wydaw­nictwo Naukowe Uniwer­sy­tetu im. Adama Mickie­wicza, 2016.
Sygn. 162397, 162398
Mono­grafia poświę­cona wybranym współ­cze­snym koncep­cjom rozwoju psycho­spo­łecz­nego oraz analizie najważ­niej­szych wyników badań nad rozwojem w cyklu życia (od poczęcia do doro­słości) osób z rodzin, w których jedno lub oboje rodzice pili szko­dliwie lub byli uzależ­nieni od alko­holu. Najbar­dziej ostrożne szacunki pozwa­lają przyjąć, że w Polsce jest to około 4 mln osób, z czego połowa to dzieci niepeł­no­letnie, druga to jednostki wcho­dzące w doro­słość. Prze­bieg rozwoju i funk­cjo­no­wanie psycho­spo­łeczne tych osób jest ogromnie zróż­ni­co­wane na różnych etapach życia – cześć z nich doświadcza poważne trud­ności i problemy, część odnosi sukcesy i ma poczucie powo­dzenia. Psycho­pa­to­logia rozwo­jowa jest tą perspek­tywą teore­tyczną i badawczą, która posłu­żyła do przed­sta­wienia wielu szcze­gó­ło­wych zagad­nień, ponieważ pozwala opisać i wyja­śnić uwarun­ko­wania różnych ścieżek rozwoju psycho­spo­łecz­nego jednostki.

Edukacja w perspek­tywie ocze­kiwań współ­cze­sności / redakcja naukowa Anna Karpińska, Kata­rzyna Borawska-Kalbar­czyk, Alina Szwarc. – Toruń : Wydaw­nictwo Adam Marszałek ; Biały­stok : Fundacja Centrum Trans­feru Wiedzy i Inno­wacji Społeczno-Peda­go­gicz­nych przy Wydziale Peda­go­giki i Psycho­logii Uniwer­sy­tetu w Białym­stoku, 2016.
Sygn. 162399

Książka stanowi jedną z trzech mono­grafii wielo­au­tor­skich – obok Edukacji wobec niepo­wo­dzeń i szans ich mini­ma­li­zacji oraz W kierunku edukacji akade­mic­kiej zorien­to­wanej na studenta – skła­da­ją­cych się na serię wydaw­niczą Edukacja w Dialogu i Perspek­tywie, która ukazuje się od 2002 roku i liczy już 21 tomów. Prezen­to­wana edycja dedy­ko­wana jest pamięci Profe­sora Kazi­mierza Denka, hono­ro­wego gościa i stałego uczest­nika Augu­stow­skich Spotkań Nauko­wych, z których wyrosła idea owych publi­kacji. Przed­sta­wione w mono­gra­fiach teksty są rezul­tatem pogłę­bionej refleksji, analiz i eksplo­racji wielu wybit­nych badaczy, uczest­ników i obser­wa­torów rzeczy­wi­stości eduka­cyjnej. Wpisują się w nurt wielo­aspek­to­wych debat, projekcji i propo­zycji zmian oraz zachę­cają do konty­nu­owania dialogu o edukacji.

Jaki patrio­tyzm? / Anna Wiłko­mirska, Adam Fijał­kowski. – Warszawa : Difin, 2016.
Sygn. 162400, 162401

W ostat­nich kilku deka­dach patrio­tyzm nie był popu­larnym przed­miotem refleksji i badań w Polsce. Rzadko podej­mują go współ­cześni filo­zo­fowie, socjo­lo­gowie, psycho­lodzy i peda­godzy. Ta książka jest głosem w dyskusji nad szcze­gólną postawą społeczną, jaką jest patrio­tyzm. Poszu­kując tropów współ­cze­snego patrio­tyzmu, cofamy się do czasów Homera, Hero­dota, Plutarcha i Cyce­rona. Badamy również źródła polskie, od kronik średnio­wiecz­nych po XX wiek.
Myśli polskich klasyków, takich jak Józef Maria Bocheński czy Wacław Stró­żewski, zostały zderzone z krytyką roman­tyczno-senty­men­tal­nego ujęcia patrio­tyzmu. Dyskusja licz­nych klasy­fi­kacji patrio­tyzmu skon­stru­owa­nych w Polsce i na świecie poka­zuje wielo­aspek­to­wość i wielo­kry­te­rial­ność omawia­nego zjawiska. Koncep­cjom patrio­tyzmu zamknię­tego, zbli­ża­ją­cego się bardzo blisko do nacjo­na­lizmu, prze­ciw­sta­wiony został patrio­tyzm otwarty, konstruk­tywny i obywa­telski, gdzie szacunek do ojczyzny współ­wy­stę­puje z respek­to­wa­niem innych kultur i zbio­ro­wości.
Refleksja teore­tyczna stanowi kontekst dla analiz wybra­nych polskich i między­na­ro­do­wych badań empi­rycz­nych z ostat­nich 25 lat. Dysku­to­wane są wyniki badań CBOS, National Iden­tity Study, World Values Survey, Civic Educa­tion Study i Inter­na­tional Civic and Citi­zen­ship Study. Analizy te pozwo­liły na charak­te­ry­stykę feno­menu polskiego patrio­tyzmu. Za kluczową dla postawy patrio­tyzmu uzna­liśmy kate­gorię tożsa­mości naro­dowej. Spoj­rze­liśmy na nią przez pryzmat pięciu istot­nych poznawczo i beha­wio­ralnie elementów: rozu­mienia patrio­tyzmu, kryte­riów polskości, dumy naro­dowej, samo­iden­ty­fi­kacji społecznej oraz stosunku do innych.
Tożsa­mość naro­dowa, patrio­tyzm w rękach poli­tyków są zwykle instru­men­tal­nymi hasłami, a dla edukacji, której zada­niem jest tworzenie świa­do­mości i kształ­to­wanie postaw to istotne cele wycho­wawcze, budo­wanie kapi­tału dla poko­jo­wego, mądrego i satys­fak­cjo­nu­ją­cego życia przy­szłych pokoleń.

Wypa­lenie zawo­dowe : źródła, mecha­nizmy, zapo­bie­ganie / Beata Mańkowska. – Gdańsk : Grupa Wydaw­nicza Harmonia. Harmonia Univer­salis, 2017.
Sygn. 162406, 162407

Trafna diagnoza wypa­lenia zawo­do­wego, oparta na rzetelnym zrozu­mieniu jego istoty oraz deter­mi­nant, zwiększa szansę skutecznej profi­lak­tyki na wszyst­kich jej pozio­mach. Póki jednak sama istota wypa­lenia i mecha­nizmy jego rozwoju nie zostaną w pełni poznane, a spór wokół rozu­mienia pojęcia i postę­pu­ją­cych objawów tego procesu nie zostanie rozstrzy­gnięty, trudno będzie wspierać osoby doświad­cza­jące wypa­lenia, a jeszcze trud­niej – zapo­biegać mu. Niniejsze opra­co­wanie stanowi próbę ukazania z jednej strony aktu­al­nego stanu wiedzy o wypa­leniu zawo­dowym, szcze­gólnie zaś podkre­ślenia obszarów zgod­nych oraz różnią­cych badaczy, z drugiej strony zmierza do pełniej­szego wyja­śnienia zjawiska, przed­sta­wiając istotne mecha­nizmy, na mocy których dochodzi do jego rozwoju.

Epidemia egoizmu / Amy McCready ; prze­ło­żyła Jolanta Lenkie­wicz. – Warszawa : Edgard, 2017.
Sygn. 162803

Jak wygląda epidemia EGOizmu? Bierzesz odpo­wie­dzial­ność za to, co dzieci mogłyby zrobić same. Nagra­dzasz dzieci, aby zachęcić je do współ­pracy. Nieustannie ratu­jesz je z opresji, dowożąc do szkoły zapo­mniane przed­mioty i przy­po­mi­nając o ważnych termi­nach. Nie możesz zrobić zakupów w sklepie bez koniecz­ności kupienia dzie­ciom łakoci. Dzieci zazwy­czaj się dąsają lub awan­tu­rują, jeśli nie mogą dostać tego, czego chcą. Dzieci nie wyka­zują cier­pli­wości, aby czekać na coś, czego bardzo pragną. Brzmi znajomo? Pomóż dziecku stać się samo­dzielnym i odpo­wie­dzialnym doro­słym!

 

Emocje dzieci i młodzieży z trud­no­ściami w rozwoju i zacho­waniu / redakcja naukowa Barbara Winczura. – Wydanie 2. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.

Wywo­łując w świa­do­mości hasło „dzie­ciń­stwo”, budzimy z reguły obrazy pogodne, nawet szczę­śliwe. Dzieci nie powinny mieć zmar­twień – kłopoty przej­mują dorośli. Okres dzie­ciń­stwa, w którym w natu­ralnym procesie uspo­łecz­niania poznaje się wyma­gania otoczenia, w silnym stopniu kształ­tuje zręby osobo­wości podsta­wowej. Wtedy nastę­puje pierwsze tworzenie się obrazów świata społecz­nego z jego rado­ściami i smut­kami. Powstają wyobra­żenia o sobie i swoich możli­wo­ściach, a nawet marzenia. Wyobra­żenia te są odbi­ciem doświad­czeń dzie­cię­cych, ich inte­lek­tu­alno-emocjo­nal­nych inter­pre­tacji zdarzeń, obrazów kultu­ro­wych oraz ocen warto­ściu­ją­cych, które słyszą i poznają.
W roman­tycznym spoj­rzeniu na dzie­ciń­stwo, jakie ukazują antro­po­lodzy kultury odno­szący je do zakła­da­nych celów i form wycho­wania, jest ono dojrze­wa­niem do następ­nych okresów w życiu. To, co się w tych latach dzieje, ma budować czło­wieka szczę­śli­wego, otwar­tego na ludzi, chęt­nego zmianom świata na lepsze, twór­czego.
Dzie­ciń­stwo jest wpraw­dzie okresem uczenia się potrzeb­nych umie­jęt­ności w życiu doro­słym, ale zakres i formy wybie­rają z troską dorośli. W dużej części przy­padków tak jest, ale zarazem część dzieci z bardzo wielu powodów takiego rado­snego dzie­ciń­stwa nie doświadcza. Przy­czyny są różne: choroby prze­wlekle, defi­cyty rozwo­jowe czy niepeł­no­spraw­ności, ale i takie, które z tym zwią­zane są bezpo­średnio i pośrednio, a nawet wyni­kają całko­wicie z innych przy­czyn.

Dzie­sięć rzeczy, o których chcia­łoby ci powie­dzieć dziecko z auty­zmem / Ellen Notbohm ; prze­kład Marzena Szymańska-Błot­nicka. – Wyd. 1 w nowej ed. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, 2017.
Sygn. 162821

Pełna prze­ni­kli­wych spostrzeżeń, współ­czucia i humoru, ponad­cza­sowa książka opisu­jąca „dzie­sięć rzeczy”, które poma­gają zrozu­mieć – nie zdefi­niować – dzieci z auty­zmem. W odróż­nieniu od innych publi­kacji na temat autyzmu pozwala spoj­rzeć na świat oczami dziecka, usły­szeć jego głos, który w nara­sta­jącej wokół autyzmu wrzawie często bywa niesły­szany. Publi­kacja Ellen Notbohm powinna się stać obowiąz­kową lekturą wszyst­kich rodziców, krew­nych, pracow­ników społecz­nych, nauczy­cieli oraz tera­peutów dzieci z auty­zmem.

 

Jak pomóc dziecku z dysleksją : poradnik dla rodziców i nauczy­cieli / Anna Radwańska. – Warszawa : Difin, 2017.
Sygn. 162814, 162815

Poradnik napi­sany został z myślą o rodzi­cach, którzy chcą zdobyć potrzebną i prak­tyczną wiedzę na temat dysleksji. Autorka omawia zjawisko dysleksji rozwo­jowej, typy dysleksji, objawy i symp­tomy wcze­snego wystę­po­wania ryzyka dysleksji. Podkreśla rolę rodziców, nauczy­cieli, rówie­śników w edukacji dziecka z dysleksją.
Uzupeł­nie­niem porad­nika są szeroko omówione przy­kłady ćwiczeń uspraw­nia­ją­cych tech­nikę czytania i pisania (z podziałem na wiek) oraz konspekty zajęć.

 

 

Źródła :
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.harmonia​.edu​.pl
www​.jezy​kiobce​.pl
www​.beck​.pl
www​.press​.amu​.edu​.pl
www​.marszalek​.com​.pl
www​.difin​.pl
www​.wuj​.pl

Nowości biblio­te­kar­skie

Nowości biblio­te­kar­skie

Czytanie mena­żerii : zwie­rzęta w lite­ra­turze dzie­cięcej, młodzie­żowej i fanta­stycznej / pod red. Anny Mik, Patrycji Pokory i Macieja Skowery. – Warszawa : Wydaw­nictwo Stowa­rzy­szenia Biblio­te­karzy Polskich, 2016.
Sygn. 162525
Mono­grafia powinna zająć ważne miejsce wśród publi­kacji poświę­co­nych zagad­nie­niom kultury, lite­ra­tury i sztuki dla dzieci i młodzieży. Z pewno­ścią będzie także stanowić impuls do dalszych badań nauko­wych i działań orga­ni­za­cyj­nych tych autorów, dla których temat "zwie­rzęcy" to punkt meto­do­lo­gicz­nych odwołań i kompa­ra­ty­stycz­nych odnie­sień. […] Przed­sta­wiona w całym tomie "zwie­rzęca" egzem­pli­fi­kacja ma charakter "natu­ra­li­zo­wanej episte­mo­logii mądro­ściowej", zwięk­sza­jącej zdol­ność ekspresji i użytecz­ności prezen­to­wa­nych pojęć. […] Logika zbioru wpisuje się w konwencję "czytania świata", która stać się może i modelem inter­pre­tacji, i inte­lek­tu­alną przy­godą.
Z recenzji dr hab. Urszuli Chęciń­skiej, prof. US (Uniwer­sytet Szcze­ciński

Nauka o infor­macji w okresie zmian : infor­ma­to­logia i huma­ni­styka cyfrowa : praca zbio­rowa / pod redakcją Barbary Sosiń­skiej-Kalaty przy udziale Marii Prza­stek-Samo­kowej i Zuzanny Wioro­gór­skiej ; Stowa­rzy­szenie Biblio­te­karzy Polskich. – Warszawa : Wydaw­nictwo SBP, 2016.
Sygn. 162687 pb
Rozwój huma­ni­styki cyfrowej spowo­dował (…) skupianie na niej coraz więk­szej uwagi infor­ma­to­logów. Dotych­czas nowo­czesna, oparta na nowych tech­no­lo­giach, dzia­łal­ność infor­ma­cyjna w nauce w znacznie więk­szym stopniu dosto­so­wy­wana była do potrzeb badaczy z zakresu nauk ścisłych, tech­nicz­nych i medycz­nych aniżeli do potrzeb huma­ni­stów, długo mani­fe­stu­ją­cych przy­wią­zanie do trady­cyj­nych źródeł infor­macji i metod badaw­czych. Zmiana tej postawy, z jednej strony widoczna w zacho­wa­niach i prak­ty­kach nowego poko­lenia badaczy huma­ni­styki, a z drugiej – ewoko­wana przez coraz szerszy i coraz łatwiejszy dostęp do kolekcji cyfro­wych kopii źródeł do badań huma­ni­stycz­nych oraz tech­no­logii infor­ma­tycz­nych do ich eksplo­racji, stawia przed infor­ma­to­lo­gami nowe wyzwanie: usta­lenie potrzeb e-huma­ni­stów w zakresie usług infor­ma­cyj­nych oraz wypra­co­wanie dosto­so­wa­nych do nich metod, narzędzi i praktyk w zakresie dzia­łal­ności infor­ma­cyjnej.(…)

Studia biblio­te­ko­znawcze w Polsce : historia i ewolucja w latach 1945–2015 ze szcze­gólnym uwzględ­nie­niem przy­kładu Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego / Stani­sława Kurek-Koko­cińska. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162710

W prezen­to­wanej mono­grafii przed­sta­wiono historię rozwoju studiów biblio­te­ko­znaw­czych w Polsce (od czasu ich zaini­cjo­wania w Łodzi w roku 1945 po rok 2015). Autorka podkreśla rolę ośrodka łódz­kiego jako uniwer­sy­tec­kiej kolebki nauki o książce i jego udział w dzisiej­szej pozycji biblio­logii i infor­ma­to­logii pośród dyscy­plin nauko­wych. W publi­kacji czytelnik znaj­dzie zarys rozwoju studiów kształ­cą­cych biblio­te­karzy i specja­li­stów infor­macji, który prze­biegał w poszcze­gól­nych ośrod­kach indy­wi­du­alnie – zawsze jednak w odnie­sieniu do zmian usta­wo­daw­stwa szkół wyższych, rozwoju dyscy­pliny oraz zmie­nia­ją­cych się programów kształ­cenia. Rozwój ten postę­pował od huma­ni­stycz­nych studiów biblio­te­ko­znaw­stwa w kierunku studiów zwią­za­nych z dyscy­pliną biblio­logia i infor­ma­to­logia. Zasad­ni­czym celem publi­kacji jest próba opisu studiów akade­mic­kich w zakresie dyscy­plin bada­ją­cych książkę, biblio­tekę i infor­mację oraz wyka­zanie prze­mian, którym podle­gały.
Autorka prezen­tuje kolejno rozwój kształ­cenia na wyższej uczelni w zakresie proble­ma­tyki książki, biblio­teki i infor­macji, mode­lo­wanie akade­mic­kich kwali­fi­kacji biblio­te­karzy i specja­li­stów infor­macji oraz charak­te­ry­stykę treści kształ­cenia.

Stan Bibliotek w Polsce : raport / Biblio­teka Naro­dowa = Libra­ries in Poland : report / National Library of Poland. – Warszawa : Biblio­teka Naro­dowa, 2016-.
Sygn. 162763 pb

Stan bibliotek w Polsce to nowa seria raportów Biblio­teki Naro­dowej, prezen­tu­jąca dane staty­styczne na temat bibliotek w Polsce: publicz­nych, nauko­wych, peda­go­gicz­nych, szkol­nych, ale również bibliotek towa­rzystw nauko­wych, ośrodków infor­macji naukowej, tech­nicznej i ekono­micznej, facho­wych i fachowo-bele­try­stycz­nych, para­fial­nych czy więzien­nych.

Źródła:
Biblio­teka Naro­dowa
Stowa­rzy­szenie Biblio­te­karzy Polskich
Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego

Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Praca z dziec­kiem z ADHD / [autor Sylwia Wale­rych]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Wiedza i Prak­tyka – Grupa Wydaw­nicza Oświata, 2017.
Sygn. 162455

W tej publi­kacji zamiesz­czono listę objawów, których wystę­po­wanie konieczne jest do posta­wienia diagnozy stwier­dza­jącej u dziecka zespół nadpo­bu­dli­wości psycho­ru­chowej (ADHD). Zapre­zen­to­wano także typowe problemy szkolne spowo­do­wane obja­wami ADHD. Wymie­niono wska­zówki, w jaki sposób zorga­ni­zować pomoc psycho­lo­giczno-peda­go­giczną oraz jakich zasad prze­strzegać, by pomóc takiemu dziecku.

 

 

 

Nieto­le­rancja tole­rancji / D. A. Carson. – Brzezia Łąka : Wydaw­nictwo Poli­graf, 2017.
Sygn. 162243

Żyjemy w zachod­niej kulturze, która jest wręcz opętana przez ideę „tole­rancji”. Kiedy jednak tole­rancja jest słabo zdefi­nio­wana i jest uczy­niona abso­lutnym dobrem, wtedy podąża ku nieto­le­rancji. Wtedy musi, argu­men­tuje D.A.Carson, być rozmyślnie zakwe­stio­no­wana, zarówno dla dobra Kościoła, jak też dla dobra szerzej pojętej kultury.

Carson sprawdza, jak defi­nicja tole­rancji się zmie­niała, szcze­gólnie w ostat­nich dzie­się­cio­le­ciach. Obecnie ma ona mniej do czynienia z tole­ro­wa­niem osoby lub jej postawy, a bardziej z odmó­wie­niem twier­dzenia, że inni się mylą. Jest niemoż­li­wo­ścią stoso­wanie tej nowej tole­rancji konse­kwentnie, w wyniku czego rzeczy­wista prak­tyka jest często kapryśna i arbi­tralna. Gorzej, słowa „tole­rancja” i „nieto­le­rancja” stały się zale­dwie reto­rycz­nymi okre­śle­niami akcep­tacji i odrzu­cenia.
Pomimo wielu ujem­nych rzeczy zwią­za­nych z tymi nowymi, często etycznie niedo­sko­na­łymi defi­ni­cjami tole­rancji, z chrze­ści­jań­skiej perspek­tywy miały także miejsce pewne zdobycze. W tym warto­ściowym i przy­stępnym tomie Carson podaje przy­kłady i cytaty, aby zilu­strować swoją analizę i kończy prak­tyczną poradą w kwestii przed­sta­wienia wartości i zachę­cenia do prowa­dzenia cywi­li­zo­wa­nego publicz­nego dyskursu.

Terapia zabawą / Garry L. Landreth ; tłuma­czenie Robert Andruszko. – Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copy­right 2016.
Sygn. 162244, 162245

Najnowsze badania wyka­zują skutecz­ność terapii zabawą w pracy z dziećmi z trud­nymi zacho­wa­niami, z zabu­rze­niami rozwo­jo­wymi, z niepeł­no­spraw­no­ściami, a także znaj­du­ją­cymi się w trudnej sytu­acji życiowej.
Garry L. Landreth nie tylko omawia rozwój terapii zabawą i przed­stawia podsta­wowe badania poświę­cone tej formie pracy z najmłod­szymi, ale także szcze­gó­łowo i w przy­stępny sposób uczy, jak budować relacje z dziec­kiem, tak aby mogło ono w pełni wyrażać i odkrywać swoje Ja poprzez zabawę w celu opty­mal­nego wzrostu i rozwoju.

W książce omówiono m. in. znaczenie zabawy w życiu dzieci, funkcje zabawy w procesie tera­peu­tycznym, zało­żenia zorien­to­wanej na dziecko terapii zabawą, zasady doty­czące nawią­zy­wania relacji z dziećmi, rolę tera­peuty i rodziców w terapii zabawą. Tera­peuci znajdą tutaj także szcze­gó­łowe wska­zówki doty­czące orga­ni­zacji pokoju zabaw oraz zale­ca­nych zabawek i mate­riałów, suge­stie, jak odnosić się do rodziców i jak wyja­śniać terapię zabawą oraz suge­stie doty­czące reago­wania na typowe problemy poja­wia­jące się w pokoju zabaw.

Proces nawią­zy­wania relacji z dziec­kiem, które doświadcza możli­wości bycia sobą, jest nie do opisania i można go poznać tylko w chwi­lach, kiedy rzeczy­wi­ście jesteśmy razem. Moim zamiarem było otwo­rzyć drzwi do tego, jak dziecko prze­żywa, eksplo­ruje, poznaje i tworzy świat pełnego zachwytu, ekscy­tacji, radości, smutku oraz jaskra­wych barw życia”.
– Garry L. Landreth, frag­ment z Przed­mowy

Terapia zabawą” to klasyka, a jednak tchnie nowo­ścią. Ta książka przy­po­mina o tym, co najważ­niejsze – o szacunku , zrozu­mieniu, akcep­tacji. W świecie pełnym (stre­su­ją­cych) pytań „co powinno” dziecko i „jak to zrobić?”, pomaga nam zatrzymać się i zapytać samo dziecko: „kim jesteś?”. Lektura daje do myślenia. Dodat­kowo przed­stawia terapię zabawą w sposób uporząd­ko­wany i łatwy do wyko­rzy­stania we własnej prak­tyce. Polecam!
dr Diana Senator

Terapia peda­go­giczna dzieci ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi : nowe oblicza terapii w peda­go­gice specjalnej / redakcja Zofia Palak, Magda­lena Wójcik. – Lublin : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2016.
Sygn. 162247, 162248p

Celem niniej­szej pracy zbio­rowej jest prezen­tacja współ­cze­snych trendów i koncepcji terapii peda­go­gicznej w pracy z dziećmi ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi oraz przed­sta­wienie wybra­nych form terapii i meto­dyki ich reali­zacji zgodnie z aktu­al­nymi zało­że­niami peda­go­giki specjalnej. Publi­kacja podzie­lona została na trzy części obej­mu­jące teksty doty­czące okre­ślo­nych obszarów tema­tycz­nych: Część I. Szanse, możli­wości i zagro­żenia w terapii peda­go­gicznej dzieci i młodzieży ze specjal­nymi potrze­bami rozwo­jo­wymi i eduka­cyj­nymi; Część II. Współ­czesne tendencje w terapii peda­go­gicznej w pracy z dziec­kiem ze specjal­nymi potrze­bami; Część III. Nowe oblicza spraw­dzo­nych metod, technik i środków tera­peu­tycz­nych. Publi­kacja, ze względu na tema­tykę, adre­so­wana jest przede wszystkim do studentów kierunków peda­go­gicz­nych, zwłaszcza studentów peda­go­giki specjalnej. Kiero­wana jest również do czyn­nych peda­gogów specjal­nych, psycho­logów, a także rodziców i opie­kunów dzieci z niepeł­no­spraw­no­ścią, poszu­ku­ją­cych inspi­racji i nowych możli­wości działań wspie­ra­ją­cych ich codzienną pracę reha­bi­li­ta­cyjną.

Od nowego rodzi­ciel­stwa do nowego dzie­ciń­stwa / redakcja Andrzej Łady­żyński, Maja Piotrowska, Jacek Gula­nowski. – Wrocław : Oficyna Wydaw­nicza Atut – Wrocław­skie Wydaw­nictwo Oświa­towe, 2016.
Sygn. 162259

W czasach wiel­kich zmian społecz­nych, ekono­micz­nych i kultu­ro­wych prze­obra­żeniu ulegają również role rodzi­ciel­skie, co w konse­kwencji wpływa na nową jakość wycho­wania i opieki nad dziec­kiem. Rewo­lu­cyj­ność tych prze­mian jest ogromna, choć w istocie nie w pełni doce­niana. Wydaje się, że warto je zauważyć, by mini­ma­li­zować obszar dysfunkcji społecz­nych i akcen­tować to, co cenne we współ­cze­snej wspól­nocie rodzinnej. Prze­miany, o których mowa, przy­czy­niły się do powstania nowego modelu rodzi­ciel­stwa: ojco­stwa i macie­rzyń­stwa. W polskich rodzi­nach prze­kształ­cenia te mają charakter zarówno struk­tu­ralny, jak i funk­cjo­nalny. I właśnie proble­ma­tyce tych zmian jest poświę­cony prezen­to­wany tom.

 

Opowieści o Czująt­kach : ćwiczenia z empatii dla dzieci i… doro­słych / Joanna Bogudał-Borkowska. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.
Sygn. 162260

Intencją, jaka przy­świe­cała Autorce przy pisaniu książki było przy­bli­żenie Czytel­ni­kowi „niechcia­nych” uczuć, takich jak: smutek, złość, wstyd, lęk. Boha­te­rowie pięciu baśni zapre­zen­to­wa­nych w publi­kacji, których nazwała Czująt­kami, mierzą się z trud­nymi emocjami i odkry­wają, jak bardzo są one potrzebne w życiu.
Z czasem zrodził się w Autorce pomysł dołą­czenia do baśni propo­zycji zajęć psycho­edu­ka­cyj­nych, które miałyby uświa­da­miać dzie­ciom, że przykre emocje, które czasem odczu­wają, nie są złe, ale stanowią wyraz nieuświa­do­mio­nych i nieza­spo­ko­jo­nych potrzeb. Dla doro­słego byłaby to okazja do refleksji nad tym, jak reaguje na prze­ży­wane przez dziecko uczucia.
Ćwiczenia zawarte w tym opra­co­waniu są prze­zna­czone dla dzieci w wieku 7–9 lat, choć można je wyko­rzy­stywać do pracy z dziećmi młod­szymi i star­szymi, zależnie od ich indy­wi­du­alnej dojrza­łości emocjo­nalnej.
W codziennej pracy jako psycholog i psycho­te­ra­peuta oraz w życiu Autorka często spotyka się z podziałem emocji na pozy­tywne i nega­tywne. Uczucia „dobre” miałyby się wiązać z przy­jem­nymi stanami i być może dlatego nagminnie bywają warto­ścio­wane jako słuszne moralnie, nato­miast emocje „nega­tywne” kojarzą się z niemi­łymi prze­ży­ciami i wiążą się z ujemnym osądem moralnym.
Do każdej baśni Autorka opra­co­wała propo­zycję scena­riusza zajęć, który może być mody­fi­ko­wany przez prowa­dzą­cego w zależ­ności od czasu trwania warsz­tatu oraz specy­ficz­nych potrzeb danego dziecka czy grupy dzieci, a także wyko­rzy­sty­wany do indy­wi­du­alnej pracy tera­peu­tycznej. Książka może być także narzę­dziem dla rodziców do budo­wania z dziec­kiem dialogu doty­czą­cego prze­ży­wa­nych emocji i odkry­wania oraz nazy­wania ukry­tych w nich potrzeb.
W ćwicze­niach znaj­du­ją­cych się w części dydak­tycznej wyko­rzy­stała model czte­rech części Poro­zu­mienia bez Prze­mocy, który służy zarówno refleksji nad własnym doświad­cze­niem, jak i empa­tycz­nemu wczuciu się w doświad­czenie innej osoby. Następnie jest on werba­li­zo­wany przez uczest­ników komu­ni­kacji.

Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się / Susan Gillis Chapman ; prze­kład Agnieszka Kowalska. – Warszawa : Wydaw­nictwo Amber, 2016.
Sygn. 162261

Dziś coraz częściej nasz bezpo­średni kontakt z innymi ludźmi zastę­pują sms-y, maile. Taka „zamknięta” komu­ni­kacja nie pozwala wyko­rzy­stać możli­wości naszych i naszych rozmówców. Tymczasem dobre poro­zu­mie­wanie się to podstawa każdego udanego związku – w małżeń­stwie, rodzinie, wśród przy­ja­ciół i współ­pra­cow­ników. A prak­tyka uważ­ności pomaga poro­zu­miewać się lepiej i skutecz­niej.
Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się to: milczenie, odzwier­cie­dlenie, zachę­canie, dostrze­ganie i reago­wanie.
A oto proste ćwiczenia, dzięki którym zmie­nisz to, jak mówisz i słuchasz:
• Klucz do uważnej obec­ności tu i teraz: czujne ciało, czułe serce, otwarty umysł – by wyeli­mi­nować wszystko, co nas rozprasza.
• Klucz do uważ­nego słuchania: zachę­canie – by umieć dostrzec w drugiej osobie dobre strony.
• Klucz do uważ­nego mówienia: łagod­ność – by umieć mówić tak, żeby inni nas słuchali.
• Klucz do uważ­nych relacji: bezwa­run­kowa życz­li­wość – by poczuć bliskość z ludźmi i umieć ich docenić.
• Klucz do uważ­nych reakcji: pogoda ducha – by podcho­dzić do każdej sytu­acji ze spon­ta­nicz­no­ścią i goto­wo­ścią do bezin­te­re­sownej pomocy.
A ponadto dowiesz się:
• Jak rozpo­znawać swoje nawyki komu­ni­ka­cyjne i jak je zmie­niać.
• Jak poko­nywać komu­ni­ka­cyjne bariery.
• Jak radzić sobie z kimś, kto uważa cię za wroga.
• Jak odkrywać nieuświa­do­mione lęki, które nega­tywnie wpły­wają na poro­zu­mie­wanie się.
Dzięki tej jasnej, przy­stępnej, a czasem nawet zabawnej książce będziesz potrafił z więk­szym zaan­ga­żo­wa­niem słuchać innych i odpo­wiadać pewnie i precy­zyjnie w każdej rozmowie i każdej sytu­acji.

Psycho­logia geniuszu : odblokuj talenty i kreatyw­ność swojego dziecka / Andrew Fuller ; [tłuma­czenie Grażyna Chamielec]. – Warszawa : Wydaw­nictwo Mamania. Grupa Wydaw­nicza Relacja, cop. 2017.
Sygn. 162263

Dzieci rodzą się bystre, odważne i docie­kliwe. Płomień pier­wot­nego geniuszu często jednak szybko przy­gasa i istnieje ryzyko, że zgaśnie na zawsze. Jeśli tak się dzieje, dzieci wyco­fują się z aktyw­ności, zaczy­nają bać się ekspe­ry­men­to­wania i popeł­niania błędów i nie są w stanie w pełni wyko­rzy­stać drze­mią­cych w nich możli­wości. Ta książka pomoże Ci prze­zwy­ciężyć te trud­ności.

Rodzice mają moc, która pozwala na nowo rozniecić inspi­ru­jący ogień. Dyspo­nują oni najlep­szym narzę­dziem do odblo­ko­wania dzie­cię­cego geniuszu – to świat dookoła. Umysł dziecka może się fanta­stycznie rozwinąć dzięki odkry­waniu, tworzeniu i zabawie. Spędzany razem czas, podziw i zachwyt rozpalą i utrzy­mają dzie­cięcą iskrę przez całe jego życie.

Psycho­logia geniuszu” powstała po to, aby pomóc Wam stać się rodzi­cami, jakimi zawsze chcie­li­ście być: wspie­ra­ją­cymi rozwój dziecka, aby mogło ono wykształcić własną formę twór­czej wyobraźni.

Jest jednak faktem, że nasze dzieci należą do najby­strzej­szego poko­lenia ludzi, jakie kiedy­kol­wiek istniało. Ta najnowsza wersja czło­wieka jest o 40 procent bardziej inte­li­gentna niż prze­ciętna młoda osoba w 1950 roku. W zeszłym stuleciu średnia wartość ilorazu inte­li­gencji wzra­stała co 10 lat o 3 procent. Tendencja ta utrzy­muje się, a być może nawet przy­biera na sile.” (frag­ment książki)

Skuteczna praca z wycho­wan­kiem niedo­sto­so­wanym społecznie w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej / Aneta Pasz­kie­wicz. – Warszawa : Wydaw­nictwo Difin, 2017.
Sygn. 162267, 162268

Socjo­te­rapia w coraz szer­szym zakresie zaczyna być wyko­rzy­sty­wana w szko­łach, placów­kach zajmu­ją­cych się pracą z młodzieżą niedo­sto­so­waną
społecznie, zagro­żoną uzależ­nie­niami. Socjo­te­rapia polega przede wszystkim na wyko­rzy­staniu tera­peu­tycz­nego wpływu grupy oraz należy uznać ją za formę pomocy jak najbar­dziej pożą­daną i wska­zaną. Opra­co­wanie będzie pomocne nauczy­cielom i wycho­wawcom, studentom peda­go­giki, psycho­logii i kierunków nauczy­ciel­skich. Dostarczy wska­zówek, jak prowa­dzić dzia­łania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie, z uwzględ­nie­niem wymogu jej podmio­to­wego trak­to­wania w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

prof. dr hab. Miro­sław Babiarz:

(…) Wycho­wanie dzieci i młodzieży, zwłaszcza niedo­sto­so­wa­nych społecznie, jest procesem złożonym. Można przyjąć, że dotych­czas podej­mo­wane zabiegi wycho­wawcze nie przy­niosły ocze­ki­wa­nego efektu ze względu na nietrafnie dobrane tech­niki i metody oddzia­ływań do osobo­wości wycho­wanka, przez co najpraw­do­po­dob­niej były one niesku­teczne. Rzecz jasna przy­czyn niepo­wo­dzeń procesu wycho­wania i socja­li­zacji może być zdecy­do­wanie więcej. Chcąc prowa­dzić skuteczną pracę z osobami niedo­sto­so­wa­nymi społecznie, należy je dobrze poznać, po to aby dobrać właściwy sposób pracy z nimi, o czym w swoim opra­co­waniu pisze dr A. Pasz­kie­wicz. (…) W prezen­to­wanej książce skupia się na specy­ficznej meto­dzie pracy z dziećmi i młodzieżą niedo­sto­so­wa­nymi społecznie – socjo­te­rapii. Zasta­nawia się przy tym, na ile będzie możliwym przy jej wyko­rzy­staniu, wymogu podmio­to­wego trak­to­wania każdego wycho­wanka, który jest tą formą pracy objęty. (…) W mojej ocenie opra­co­wanie może być przy­datne dla studentów peda­go­giki i psycho­logii oraz kierunków studiów nauczy­ciel­skich, nauczy­cieli, jak również dla czyn­nych nauczy­cieli i wycho­wawców.

Treść opra­co­wania dostarcza konkret­nych wska­zówek, jak prowa­dzić dzia­łania o charak­terze wycho­waw­czym z osobą niedo­sto­so­waną społecznie (nieko­niecznie o charak­terze socjo­te­ra­peu­tycznym). Uwzględnia również wymóg podmio­to­wego trak­to­wania wychowanka/podopiecznego w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej.

Nauczy­ciel wcze­snej edukacji : rozwi­janie kompe­tencji zawo­do­wych / pod redakcją Wiesławy Leżań­skiej i Doroty Radzi­kow­skiej. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162452, 162453

Prze­ka­zy­wana do rąk Czytel­nika książka to kolejny tom podej­mu­jący tema­tykę nauczy­ciela wcze­snej edukacji (seria „Wczesna Edukacja”) pod redakcją pracow­ników Katedry Peda­go­giki Przed­szkolnej i Wcze­snosz­kolnej Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego. W każdej kolejnej publi­kacji z tej serii autorzy zajmują się nowym ważnym problemem doty­czącym podmiotu badań – nauczy­ciela wcze­snej edukacji. W prezen­to­wanym tomie koncen­trują się na kompe­ten­cjach tej grupy zawo­dowej. Autorzy podej­mują próbę zaini­cjo­wania dyskusji nad tożsa­mo­ścią i profe­sjo­na­li­zacją specja­li­stów wcze­snej edukacji. Nie tylko poddają refleksji różne kompe­tencje (np. plani­styczne, inter­pre­ta­cyjne, infor­ma­cyjno-medialne, do działań wspól­no­to­wych, do pracy z uczniem zdolnym), ale także stawiają pytania o istotę działań nauczy­cieli w pono­wo­cze­snym świecie, np. tworzenia prze­strzeni wzajemnej edukacji naukowców i prak­tyków.

W tej samej serii ukażą się: Nauczy­ciel wcze­snej edukacji wobec zmian społeczno-kultu­ro­wych (red. Wiesława Leżańska, Alek­sandra Feli­niak) oraz Nauczy­ciel wcze­snej edukacji kreatorem środo­wiska eduka­cyj­nego dziecka (red. Elżbieta Płóciennik, Dorota Radzi­kowska).

Magia szkoły : esej o nauczy­cielu w kręgu dobra i zła / Maciej Kału­szyński. – Wrocław : Wrocław­skie Wydaw­nictwo Naukowe Atla 2, 2016.
Sygn. 162451

[…] Praca nauczy­ciela ma w sobie coś z czaro­dziej­skiej sztuki średnio­wiecz­nego alche­mika, który w swoich retor­tach i alem­bi­kach uruchomia procesy, o których wie, że podle­gają wpływom tak wielu czyn­ników nieba i ziemi, że nie może on niczego być pewnym, chociaż jest zwykle wyna­jęty przez możnych wierzą­cych, że ten trud przy­niesie im złoto. Szkoła jest w całości taką retortą, w której coś się gotuje, coś się prze­mienia, kotłuje. Najważ­niejsze skład­niki tego kotło­wania się i prze­mie­niania to uczniowie i sami nauczy­ciele. Ci drudzy jednak, nie tylko podle­gają odby­wa­jącym się tam zdarze­niom, ale starają się nad tym wszystkim jakoś panować, chociaż jest to w sposób oczy­wisty niemoż­liwe. Zamiast tego pano­wania sami podle­gają urucho­mionym procesom i niby alche­micy w swojej pracowni, sami zmie­niają się w inny kruszec duchowy; czasami szla­chet­nieją, czasami ulegają ciemnej stronie. Czasami zmie­niają się, z pełną wiedzą tego co się z nimi dzieje, a czasami nieświa­domie.
Niebez­pieczne miejsce pracy.
Praca? Czy można to nazwać pracą? Czy w istot­nych spra­wach zwią­za­nych ze szkołą mają coś ważnego do powie­dzenia specja­liści od psycho­logii pracy? Co tam się dzieje? Produ­kują zło i dobro w umysłach powie­rzo­nych im dzieci? Czyż więc to miejsce nie jest naprawdę tajem­nicze? Magiczne? Jeśli „wycho­wywać” znaczy, między innymi, „obda­rzać umie­jęt­no­ścią
czynienia dobra”, to czy mają tam tech­no­logie albo tajemne recep­tury, które im to umoż­li­wiają? Chyba nie mają, sądząc choćby po nie takich jak się spodzie­wamy rezul­ta­tach. Jeśli szkoły produ­kują dobra i zło w podob­nych propor­cjach, to dlaczego ciągle nazy­wamy je jednak Insty­tu­cjami Wycho­wania?
Szkoła jest miej­scem magicznym.
Magiczne miejsce. Czy nie za często słyszymy to słowo? Magiczne miejsce, magiczne urzą­dzenie, magiczna atmos­fera, magiczna apteka, magiczne ceny…, jakiż to wspólny sens przy­pi­suje się temu słowu w XXI wieku? Są takie słowa, które raz w nowy sposób użyte przez pisarza czy cele­brytę zmie­niają znaczenie albo rozsze­rzają je obej­mując nowe kate­gorie desy­gnatów. „Magiczne” – prze­stało ozna­czać to, co jest w jakiś sposób czaro­dziej­skie, co jest zwią­zane z siłami irra­cjo­nal­nymi – stało się słowem, którym można ozna­czyć wszystko o czym chce się powie­dzieć, że jest cudowne, nie tylko w sensie „cudu”, ale również w sensie tylko emocjo­nalno este­tycznym. Szkoła jednak jest magiczna także w sensie zbli­żonym do trady­cyj­nego. Nie istnieje przej­rzysty racjo­nalny opis tego co tam się dzieje, chociaż ciągle poja­wiają się takie próby i wydawać by się mogło, że nagro­ma­dziła się poprzez ten trud ogromna wiedza o szkole i zacho­dzą­cych tam proce­sach.
[Frag­ment ze wstępu]

Socjo­logia sportu / redakcja naukowa Hono­rata Jaku­bowska, Prze­my­sław Nosal. – Warszawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2017.
Sygn. 162457, 162458p

SOCJO­LOGIA SPORTU to kompen­dium wiedzy o często pomi­janym w naukach społecz­nych, ale niezwykle ważnym obszarze badań nad społecz­nymi aspek­tami sportu. Autorzy objęli swoimi rozwa­ża­niami niemal wszystkie aspekty współ­cze­snej refleksji nad sportem, dzięki czemu mamy do czynienia z pracą nie tylko nowa­torską, ale i komplek­sową. Książka oferuje dobrze usys­te­ma­ty­zo­waną analizę sportu jako pola badaw­czego, spra­woz­dając nie tylko to, co dotych­czas doko­nało się w różnych jego częściach, ale również wska­zując na poten­cjalne tropy. Autorzy defi­niują problemy, rela­cjo­nują najważ­niejsze wątki badawcze, a nade wszystko przy­wra­cają sport poważnej refleksji naukowej.
Emocje, płeć, zwie­rzęta, doping, religia, tech­no­logia, media – to tylko kilka z kluczo­wych kate­gorii, w świetle których można oglądać sport.

Psycho­pe­da­go­giczne mity : jak zachować naukowy scep­ty­cyzm w edukacji i wycho­waniu / Tomasz Garstka. – Warszawa : Wolters Kluwer, 2016.
Sygn. 162456

W książce omówiono popu­larne tezy, niepo­parte wyni­kami nauko­wych badań empi­rycz­nych, i mity na temat metod nauczania, wycho­wania, pomocy psycho­pe­da­go­gicznej dla dzieci i młodzieży. Przed­sta­wiono psycho­lo­giczne mecha­nizmy i wyja­śniono, dlaczego łatwo dać się uwieść pseu­do­nauce, kierując się dobrymi inten­cjami.

Adre­saci:
Publi­kacja prze­zna­czona jest dla nauczy­cieli, psycho­logów, peda­gogów, tera­peutów peda­go­gicz­nych i rodziców uczniów. Zain­te­re­suje również studentów kierunków nauczy­ciel­skich, psycho­logii, peda­go­giki.

"(…) to książka niezwykle ważna, potrzebna i rzadka. Autor rozprawia się z obec­nymi w edukacji mitami nie tylko z pozycji obiek­tyw­nego obser­wa­tora, lecz także aktyw­nego prak­tyka nierzadko wcze­śniej uwikła­nego w ich rozpo­wszech­nianie, co zwiększa wiary­god­ność prze­kazu. Niezwykle cenne są odwo­łania do lite­ra­tury i rzetelne "śledztwa", jakie prze­pro­wa­dził, aby ustalić pocho­dzenie niektó­rych pseu­do­nau­ko­wych koncepcji. Napi­sana przy­stępnym języ­kiem z pewno­ścią znaj­dzie szerokie grono odbiorców wśród nauczy­cieli, rodziców zain­te­re­so­wa­nych głębiej edukacją swoich dzieci i – na co szczerze liczę – wśród refor­ma­torów edukacji i osób decy­du­ją­cych o jej kształcie".

Skup się! : trening mind­ful­ness dla zestre­so­wa­nych pracą / Jaro­sław Chybicki. – Gliwice : Helion, 2017.
Sygn. 162468

Naucz się zacho­wywać jasność myślenia w każdej sytu­acji! Trening uważ­ności, czyli do czego przy­daje się model WZROST. Nawyki uważ­nego dzia­łania, czyli jak zapla­nować codzienny trening. PORA, czyli na czym polega podsta­wowa tech­nika mind­ful­ness.
Uważ­ność, koncen­tracja i umie­jęt­ność świa­do­mego podej­mo­wania decyzji należą do najważ­niej­szych kompe­tencji każdego mene­dżera. W trudnym i wyma­ga­jącym środo­wisku bizne­sowym są one wręcz na wagę złota. Sęk w tym, że niełatwo osią­gnąć stan, w którym te kompe­tencje stają się naszą drugą naturą. Przy odro­binie uporu i syste­ma­tycznej pracy nad uważ­no­ścią można jednak wykształcić w sobie nowe nawyki, właściwe stra­tegie dzia­łania oraz kiero­wania swojej uwagi na najważ­niejsze kwestie. Można nauczyć się żyć bardziej świa­domie, w pełni doświad­czać rzeczy­wi­stości i rozu­mieć własne emocje oraz zacho­wania. To właśnie oferuje nam trening mind­ful­ness.

Ta książka pokaże Ci, czym jest uważ­ność i jak ją trenować. Jeśli czujesz się przy­tło­czony nowymi obowiąz­kami, prze­ży­wasz kryzys zwią­zany z awansem lub degra­dacją, masz wszyst­kiego dość albo po prostu chcesz zacząć żyć bardziej świa­domie i szczę­śliwie, taki trening pomoże Ci odna­leźć najwła­ściwszą ścieżkę. Zobacz, jak możesz poprawić swój dobro­stan fizyczny i umysłowy, nawiązać bardziej satys­fak­cjo­nu­jące kontakty z ludźmi i zachować zimną krew w każdej sytu­acji bizne­sowej. Zaak­ceptuj to, czego nie możesz zmienić, i naucz się kierować uwagę na najistot­niejsze aspekty zdarzeń. Odsuń na drugi plan wszelkie zakłó­cenia i zyskaj możli­wość obiek­tywnej oceny tego, co dzieje się w Twojej firmie. Bądź uważny na co dzień i od święta!

Źródło :

www​.wydaw​nic​two​po​li​graf​.pl
www​.wuj​.pl
www​.wydaw​nictwo​.umcs​.eu
www​.atut​.ig​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wydaw​nic​two​amber​.pl
www​.mamania​.pl
www​.difin​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.atla2​.com​.pl
www​.ksie​garnia​.pwn​.pl
www​.wolter​skluwer​.pl
www​.wip​.pl
www​.helion​.pl

Wybrane nowości – lipiec 2017 r.

Wybrane nowości – lipiec 2017 r.

 

Inno­wacje w nauczaniu szkolnym / Erich Petlák ; tłuma­czenie Artur Sobótka. – Kraków : Wydaw­nictwo Petrus, cop. 2017.
Sygn. 162213

Reko­men­duję książkę autor­stwa profe­sora Ericha Petláka do opubli­ko­wania jej w Polsce. Zawiera szereg bardzo ważnych infor­macji dla nauczy­cieli, które mogą wyko­rzy­stać w swej codziennej pracy peda­go­gicznej z uczniami i w prowa­dzo­nych przez siebie syste­ma­tycz­nych bada­niach peda­go­gicz­nych, na użytek swej pracy zawo­dowej. Autor korzysta nie tylko ze specja­li­stycznej lite­ra­tury słowac­kiej, ale także polskiej i anglo­ję­zycznej.
Książkę cechuje wysoki poziom mery­to­ryczny, meto­dyczny i naukowy. Język pracy dosto­so­wany jest do inte­rakcji z nauczy­cie­lami i wska­zuje im najnowsze nurty w świa­towej dydak­tyce ogólnej.
Wiele przy­kładów i propo­zycji Autora może z powo­dze­niem być wpro­wa­dzone w polskiej szkole, podno­sząc poziom kształ­cenia, zrozu­mienie naucza­nych treści przez uczniów, moty­wując ich do nauki poprzez wpro­wa­dzenie wielu inno­wa­cyj­nych metod i czyn­ników. Publi­kacja stanowi wspa­niałe narzę­dzie dydak­tyczne dla polskich nauczy­cieli, ale stanowi także kompen­dium wiedzy z zakresu dydak­tyki ogólnej dla nauczy­cieli akade­mic­kich i studentów peda­go­giki.
prof. Stani­sław Jusz­czyk
Uniwer­sytet Śląski, Kato­wice

(…). Ta książka może stanowić dosko­nały mate­riał do samo­kształ­cenia, jak również do prowa­dzenia szkoleń nauczy­cieli w więk­szych grupach w zakresie inno­wa­cyj­nego podej­ścia do edukacji. W inte­resie uczą­cych się jest, aby w szkole otrzy­mali szansę do wyka­zania się aktyw­no­ścią, a nie tylko bier­nego słuchania i pamię­cio­wego utrwa­lania treści eduka­cyj­nych. Do tego potrzeba przy­go­to­wa­nych nauczy­cieli goto­wych zmniej­szyć liczbę zajęć prowa­dzo­nych metodą poda­jącą, która – jak poka­zują badania – jest jedną z najmniej efek­tyw­nych metod dydak­tycz­nych. Odpo­wiedź na pytanie – czym można zastąpić metodę poda­jącą? – znaj­duje się na kartach tej książki.
Janusz Krupa
ekspert w zakresie jakości edukacji

W trosce o zdrowie dziecka w okresie przed­szkolnym : obszary promocji zdrowia i propo­zycje meto­dyczne / Magda­lena Madej-Babula. – Kraków : Akademia Igna­tium : Wydaw­nictwo WAM, 2016.
Sygn. 162149, 162150

Dużym walorem książki jest jej strona meto­dyczna, wyra­ża­jąca się w konkret­nych propo­zy­cjach, stosownie do podej­mo­wa­nych zagad­nień w obszarze edukacji zdro­wotnej skie­ro­wanej do dzieci w wieku przed­szkolnym. Publi­kacja będzie z pewno­ścią warto­ściową pomocą dydak­tyczną dla nauczy­cieli, rodziców, wycho­wawców i opie­kunów mają­cych świa­do­mość wagi zdrowia dzieci i jego znaczenia dla satys­fak­cjo­nu­ją­cego funk­cjo­no­wania i osią­gania sukcesu życio­wego, w tym także eduka­cyj­nego. Książka może być także wyko­rzy­stana w procesie kształ­cenia studentów wycho­wania przed­szkol­nego oraz opie­kunek dzieci w wieku przed­szkolnym.
Prof. dr hab. Ewa Syrek

Prawa dziecka w prze­strzeni eduka­cyjno-społecznej / redakcja naukowa Iryna Surina, Anna Babicka-Wirkus. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza Impuls, 2016.
Sygn. 162171, 162172

Celem książki jest przede wszystkim ukazanie złożo­ności i wielo­wy­mia­ro­wości proble­ma­tyki praw dziecka i praw czło­wieka, a także faktycz­nego ich posza­no­wania w prze­strzeni życia eduka­cyjno-społecz­nego. Oprócz zapre­zen­to­wania obszarów, w których prawa te wystę­pują w formie narracji, a nie rzeczy­wi­stego posza­no­wania, istotne jest również ukazanie pozy­tyw­nych praktyk imple­men­tacji praw dziecka i czło­wieka w codzien­ności życia szkol­nego i społecz­nego. Z tego też względu książka adre­so­wana jest w głównej mierze do profe­sjo­na­li­stów, którzy na co dzień pracują z dziećmi i młodzieżą.
W pierw­szej części książki proble­ma­tyka praw czło­wieka i dziecka została osadzona w kontek­ście eduka­cyjnym. Laura Koba w swoim tekście omawia znaczenie edukacji dla propa­go­wania i reali­zacji idei praw czło­wieka i dziecka. Autorka podkreśla wagę kształ­to­wania, szcze­gólnie wśród młodych ludzi, świa­do­mości tych praw jako niezmiernie istotnej dla tworzenia społe­czeństw demo­kra­tycz­nych. Jednak rzeczy­wisty stan tej edukacji odbiega daleko od ideału, ponieważ jest ona często prowa­dzona niedo­kładnie i przez osoby do tego nieprzy­go­to­wane.
Druga część książki ogni­skuje się wokół proble­ma­tyki praw dziecka w systemie wycho­wawczo-reso­cja­li­za­cyjnym. Tekst Iryny Suriny porusza zagad­nienie euro­sie­roctwa, które w wyniku migracji zarob­kowej rodziców stało się poważnym problemem m.in. w Polsce, w Mołdawii, na Ukra­inie i na Litwie. Autorka prezen­tuje ten problem w kontek­ście sieroctwa społecz­nego, które wiąże się z brakiem zaspo­ko­jenia podsta­wo­wych potrzeb dziecka, takich jak bezpie­czeń­stwo, poczucie bycia kochanym. Poczucie opusz­czenia przez najbliż­szych niesie ze sobą dale­ko­siężne skutki zarówno dla sfery psychicznej, jak i społecznej funk­cjo­no­wania młodego czło­wieka.

Edukacja muze­alna : muzea dla dzieci i młodzieży / Renata Pater. - Kraków : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copy­right 2016.
Sygn. 162195, 162196

Wiek XXI stawia nowe wyzwania i muzea przyj­mują coraz śmielej odpo­wie­dzial­ność za naukę, społeczną edukację i rekre­ację. Przy­go­to­wują atrak­cyjne miejsca doświad­czeń, tworzą este­tyczne prze­strzenie, dosto­so­wując propo­zycje i oferty do zróż­ni­co­wa­nych grup odbiorców. Równo­cze­śnie perso­na­li­zują komu­ni­kację ze swoim obecnym i poten­cjalnym gościem. Zapra­szają do spotkań również w świecie wirtu­alnym. Kreatywne dzia­łania w obszarze sztuki współ­cze­snej i dawnej stanowić mogą aktu­alną płasz­czyznę dialogu, kształ­cenia, wycho­wania dzieci i młodzieży. Prze­strzenie wystaw narra­cyj­nych, inte­rak­tyw­nych, party­cy­pa­cyj­nych w muzeach klasycz­nych, a w szcze­gól­ności w muzeach dla dzieci i młodzieży są aktu­alną propo­zycją meto­dyczno-dydak­tyczną dla uczenia się w ciągu całego życia.
"Autorka defi­niuje pojęcie edukacji muze­alnej i przy­tacza koncepcje peda­go­giczne, szcze­gólnie takich autorów, jak John Dewey, Maria Montes­sori i Jean Piaget. Inte­re­su­jące są drobia­zgowe opisy oraz charak­te­ry­styki muzeów dla dzieci i młodzieży utwo­rzo­nych w Mona­chium, Berlinie i we Frank­furcie nad Menem. Na szcze­gólną uwagę zasłu­guje projekt edukacji este­tycznej reali­zo­wany w gale­riach sztuki współ­cze­snej w Krakowie. Wspo­mniany projekt miał charakter badawczy. Były to próby połą­czenia zajęć szkol­nych z przed­miotu «sztuka» z percepcją sztuki współ­cze­snej. Rezul­taty tych działań okazały się zaska­ku­jąco twórcze i pozy­tywne. Autorka słusznie podkreśla zasługi dla polskiego muze­al­nictwa nieży­ją­cych już krakow­skich profe­sorów – Tade­usza Goła­szew­skiego i Jerzego Świe­cim­skiego. Na uwagę i uznanie zasłu­guje obszerna i kompe­tentnie opra­co­wana biblio­grafia.
Książka będzie z pewno­ścią pomocna dla adeptów peda­go­giki, anima­torów kultury, wycho­wawców i rodziców w poszu­ki­waniu szer­szego spoj­rzenia na wartość eduka­cyjną muzeum. Z pełnym prze­ko­na­niem polecam tę książkę”.
Z recenzji prof. dr hab. Ireny Popiołek-Rodziń­skiej

Przy­goda z muzeum, która stała się dla autorki pasją w poszu­ki­wa­niach badaw­czych, może stać się również zachętą dla każdego, kto odkryje dla siebie „czar” muzeów i muze­aliów, urok sztuki i jej wielo­stronne oddzia­ły­wanie.
Książka może zain­spi­rować kreatyw­nych eduka­torów muze­al­nych, anima­torów, peda­gogów, nauczy­cieli czy studentów, którzy odnajdą w niej inspi­racje do własnych poszu­kiwań badaw­czych – zarówno teore­tycz­nych rozważań, a przede wszystkim prak­tycz­nych impli­kacji w aktu­alnej edukacji dzieci i młodzieży. Z muzeum, w muzeum i przez muzeum.

Edukacja seksu­alna w polskiej szkole : perspek­tywa uczniów i dyrek­torów / Mariola Bieńko, Zbigniew Izdebski, Krzysztof Wąż. - Warszawa : Difin, 2016.
Sygn. 162197, 162198

Książka powstała jako rezultat badań jako­ścio­wych, wywiadów grupo­wych zreali­zo­wa­nych z uczniami szkół podsta­wo­wych, gimna­zjów i szkół ponad­gim­na­zjal­nych oraz wywiadów z dyrek­to­rami szkół, na temat zajęć eduka­cyj­nych: wycho­wanie do życia w rodzinie. Opra­co­wanie pozwala na zapo­znanie się z obrazem tych zajęć z perspek­tywy osób odpo­wie­dzial­nych za ich orga­ni­zację, a przede wszystkim z perspek­tywy ich uczest­ników, poznanie doświad­czeń i ocen uczniów doty­czą­cych zarówno orga­ni­zacji zajęć, ich proble­ma­tyki, stoso­wa­nych metod i środków dydak­tycz­nych, jak też sposobu postrze­gania postawy nauczy­ciela prezen­to­wanej na lekcji. Z badań wyłania się również obraz samych uczest­ników fokusów, niezwykle cenny dla zrozu­mienia uwarun­kowań ich rozwoju psycho­sek­su­al­nego.
Z recenzji dr hab. Beaty Łaciak, prof. UW:

Przed­sta­wiony raport jest lekturą wcią­ga­jącą, Autorzy często oddają głos badanym, co dodat­kowo powo­duje wart­kość narracji, a wyniki badań są nie tylko inte­re­su­jące, ale także pozwa­lają odpo­wie­dzieć na pytanie, co w dotych­cza­sowej formie edukacji seksu­alnej warto zachować, a co wymaga zmian. (…) Jeśli edukacja seksu­alna ma być skuteczna, to musi trafiać w potrzeby i ocze­ki­wania samych zain­te­re­so­wa­nych, musi być dobrze przez nich odbie­rana i postrze­gana jako przy­datna, pomocna w codziennym obecnym i przy­szłym życiu.

Efek­tyw­ność edukacji wcze­snosz­kolnej : wybrane aspekty / redakcja Teresa Parczewska. – Lublin : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2016.
Sygn. 162199, 162200

Publi­kacja "Efek­tyw­ność edukacji wcze­snosz­kolnej. Wybrane aspekty" pod redakcją naukową Teresy Parczew­skiej wpisuje się w aktu­alne potrzeby społeczne i eduka­cyjne. Jest inte­re­su­jącą i ważną mono­grafią w peda­go­gice wcze­snosz­kolnej. Podjęto w niej trud uporząd­ko­wania i ujęcia cało­ścio­wego różnych, ale zinte­gro­wa­nych w edukacji dziecka obszarów kształ­cenia […]. Książka stanowi cenną lekturę dla nauczy­cieli, studentów i osób zain­te­re­so­wa­nych proble­ma­tyką edukacji dziecka.
[Z recenzji dr hab. Marzenny Magdy-Adamo­wicz, prof. UZ]

 


Inte­li­gencja emoso­cjalna : poznaj emocje swoje i innych, i żyj lepiej / Luis Stor­tini Sabor
; tłuma­czyła Ewa Mory­cińska-Dzius. – Warszawa : Bellona, cop. 2016.
Sygn. 162204

Irytu­jesz się, gdy ktoś wytknie ci błąd? Przej­mu­jesz się tym, co inni o tobie myślą? Czujesz, że ludzie cię nie rozu­mieją? Często się stre­su­jesz? Jeśli na przy­naj­mniej jedno z tych pytań odpo­wie­działeś poprawnie, ta książka jest dla ciebie!
Luis Stor­ti­ni­Sabor, psycholog, anali­zuje w książce sytu­acje, z którymi codziennie się spoty­kamy, i poka­zuje nam, jak je rozwiązać.
Dzięki tej książce:
– będziesz umiał rozpo­znawać własne uczucia,
– pozbę­dziesz się strachu i wstydu,
– prze­ku­jesz gniew w pozy­tywne emocje,
– nauczysz się empatii,
– rozwią­żesz problemy w związku,
– podej­dziesz z dystansem do toksycz­nego szefa,
– nawią­żesz lepsze kontakty z otocze­niem,
– poczu­jesz się świa­domy, speł­niony i szczę­śliwy.

Kultura nauczy­cieli a kultura uczniów : impli­kacje wycho­wawcze / Ewa Jówko. – Warszawa : Difin SA, 2016.
Sygn. 162209, 162210

Publi­kacja przed­stawia nowe spoj­rzenie na kulturę szkoły poprzez kulturę czło­wieka (nauczy­ciela i ucznia), a nie tylko kulturę orga­ni­zacji. W prezen­to­wanej mono­grafii ukazano, że aspekt doty­czący kultury uczniów i nauczy­cieli stanowi podwa­linę dla kultury każdej szkoły. Autorka jest prze­ko­nana, że to właśnie ostatni z wymie­nio­nych czyn­ników, głównie jednak kultura nauczy­cieli, ma decy­du­jące znaczenie w kształ­to­waniu kultury pracy szkoły: klimatu społecz­nego, stylu kiero­wania, oraz stosunków inter­per­so­nal­nych pomiędzy wszyst­kimi podmio­tami eduka­cyj­nymi. Wery­fi­kacja wiedzy o kulturze szkoły (szcze­gólnie kulturze osobi­stej i osobowej nauczy­cieli oraz uczniów) i jej boga­cenie wydaje się konieczna.
prof. nadzw. dr hab. Miro­sław Z. Babiarz:
(…) ważne i ciekawe przed­się­wzięcie, które wpisuje się w dyskusję na temat kultury nauczy­ciela i kultury uczniów. Wska­zaną proble­ma­tykę przed­stawia w świetle teorii, prze­pisów prawa, badań, ale też poka­zując ją od strony prak­tycznej, co stanowi dodat­kowy walor niniej­szej publi­kacji. (…) Uważam, że powinna znaleźć zain­te­re­so­wanie m.in. peda­gogów, pracow­ników socjal­nych, psycho­logów, ale także służyć jako mate­riał do analiz dla studentów kierunku peda­go­gika, psycho­logia, praca socjalna.

Nauczy­ciel dosko­nały : kształ­to­wanie się nauczy­ciel­skiego zawodu, warunki, kryteria i mier­niki efek­tyw­ności pracy nauczy­ciela / Janusz Bielski. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza "Impuls", 2017.
Sygn. 162217, 162218

Proble­ma­tyką osobo­wości nauczy­ciela zajmo­wali się głównie psycho­lodzy. Pierwsze polskie docie­kania w tym zakresie odnoszą się nie do osobo­wości, lecz do „duszy” nauczy­ciela. Później poja­wiły się prace trak­tu­jące o jego „instynkcie” i „typie antro­po­lo­gicznym”. Przed­miotem kolej­nych rozważań stał się „talent” nauczy­ciela i wreszcie zaczęto zajmować się nauczy­cielską „osobo­wo­ścią”. Pojmo­wano ją zresztą rozma­icie – jako struk­turę, w której domi­nu­jącą rolę odgry­wają czyn­niki biolo­giczne bądź psycho­lo­giczne, peda­go­giczne czy społeczne.
W bada­niach nad zawodem nauczy­ciela prowa­dzo­nych w ostat­nich kilku­dzie­sięciu latach daje się zauważyć zjawisko odcho­dzenia od badań norma­tywno-speku­la­tyw­nych, opar­tych na rozu­mo­waniu deduk­cyjnym, i podej­mo­waniu badań empi­rycz­nych, opar­tych na rozu­mo­waniu induk­cyjnym. W refleksji nad nauczy­cielem mamy do czynienia z prze­su­wa­niem się punktu cięż­kości z prób nakre­ślenia obrazu ideal­nego nauczy­ciela w kierunku badań empi­rycz­nych czyn­nych zawo­dowo rzeczy­wi­stych nauczy­cieli, kończą­cych się z reguły próbami typo­logii. […]

Jeden z najwy­bit­niej­szych twórców polskiej pedeu­to­logii – Jan Włady­sław Dawid – w swoim dziele O duszy nauczy­ciel­stwa pisał, że: „Istotą nauczy­ciel­skiego powo­łania jest miłość dusz ludz­kich”. Ta miłość do wycho­wanków stano­wiła dla autora funda­ment efek­tyw­ności pracy wycho­waw­czej i moty­wację do samo­kształ­cenia nauczy­ciela. […]

W ostat­nich latach odno­to­wuje się coraz częściej badania nad rzeczy­wi­stym nauczy­cielem. Anali­zuje się jego czyn­ności zawo­dowe i poszu­kuje czyn­ników warun­ku­ją­cych większą efek­tyw­ność pracy. W bada­niach tych coraz wyraź­niej ekspo­nuje się aspekt prak­se­olo­giczny. Szuka się odpo­wiedzi na pytania: co powi­nien wiedzieć i umieć dobry nauczy­ciel okre­ślonej specjal­ności? Jak poszcze­gólne czyn­ności zwią­zane z wyko­ny­wanym zawodem powi­nien wyko­nywać, aby działać sprawnie i skutecznie? Jakie kompe­tencje moralne, społeczne i komu­ni­ka­cyjne powi­nien posiadać? Przy zasto­so­waniu w bada­niach metody induk­cyjnej stwier­dzono rzeczy­wiste cechy konkret­nych nauczy­cieli lub grup nauczy­ciel­skich. Poka­zano czyn­niki warun­ku­jące osią­ganie sukcesów peda­go­gicz­nych, wska­zano na zależ­ności między cechami osobowo-zawo­do­wymi i niektó­rymi czyn­ni­kami zewnętrz­nymi a rezul­ta­tami pracy. […]

Jak pisze autor Nauczy­ciel doko­nały publi­kacji Janusz Bielski cech efek­tyw­nego nauczy­ciela poszu­kuje się również dzisiaj, ale coraz częściej poja­wiają się u badaczy prze­ko­nania, że cechy te nie są wrodzone i że można je wykształcić w procesie przy­go­to­wania zawo­do­wego. Głównym przed­miotem współ­cze­snych badań staje się rzeczy­wisty nauczy­ciel, dzia­ła­jący w konkret­nych warun­kach. Odrzuca się zało­żenie, że nauczy­ciel jest z natury dosko­nały. Wytwo­rzył się też „reali­styczny” stosunek do jego pracy dydak­tyczno-wycho­waw­czej, z pewnym odcie­niem kryty­cyzmu. Nauczy­ciel, który nie najle­piej wyko­nuje swoje zadania, może spotkać się z brakiem akcep­tacji nie tylko ze strony swoich zwierzch­ników. Powstała swego rodzaju społeczna presja na dosko­na­lenie się w zawo­dzie. Coraz częściej odrzuca się pogląd o istnieniu jakiegoś jednego warunku decy­du­ją­cego o efek­tach pracy zawo­dowej nauczy­ciela, a przyj­muje się zało­żenie, że rezul­taty pracy uwarun­ko­wane są całym zespołem różno­rod­nych czyn­ników.

Rozwi­janie mądrości w prak­tyce eduka­cyjnej : scena­riusze zajęć w przed­szkolu i szkole podsta­wowej / Elżbieta Płóciennik. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162236

Kolejna publi­kacja w ramach serii „Edukacja dla Mądrości”, inspi­ro­wanej koncepcją i doko­na­niami Roberta J. Stern­berga (Teaching for Wisdom) – prak­tyczny poradnik meto­dyczny dla nauczy­cieli, wycho­wawców i peda­gogów, pracu­ją­cych w różnych insty­tu­cjach oświa­to­wych, dla konsul­tantów i doradców meto­dycz­nych, a także rodziców. Zawiera wpro­wa­dzenie teore­tyczne oraz przy­kłady sytu­acji eduka­cyj­nych, służą­cych rozwi­janiu inte­li­gencji anali­tycznej, twór­czej, prak­tycznej, reflek­syj­ności, myślenia dialo­gicz­nego i dialek­tycz­nego oraz propo­zycje konkret­nych ćwiczeń. Czytelnik znaj­dzie również zestaw scena­riuszy zajęć do pracy z dziećmi w przed­szkolu i szkole podsta­wowej.
Poradnik uzupeł­niają gotowe do powie­lenia karty pracy.
W plano­wanym trzecim tomie serii, mającym również charakter prak­tyczny, zostaną zamiesz­czone scena­riusze zajęć do pracy z młodzieżą. Zain­te­re­so­wani szer­szym wpro­wa­dze­niem do koncepcji edukacji dla mądrości mają do dyspo­zycji tom pierwszy (E. Płóciennik, Rozwi­janie mądrości dziecka. Koncepcja i wska­zówki meto­dyczne).

Rozwi­janie mądrości w prak­tyce eduka­cyjnej : scena­riusze zajęć dla młodzieży / Elżbieta Płóciennik. – Łódź : Wydaw­nictwo Uniwer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162237

Celem serii prze­wod­ników meto­dycz­nych Edukacja dla mądrości, jest wska­zanie prak­tycz­nych i meto­dycz­nych wska­zówek pozwa­la­ją­cych nauczycie­lom, wycho­wawcom i rodzicom uczniów orga­ni­zować warunki rozwi­jania mądrości oraz zdol­ności sprzy­ja­ją­cych mądremu myśleniu i dzia­łaniu. W pierw­szej części tej serii zostały przed­sta­wione propo­zycje meto­dyczne służące rozwi­janiu mądrości dzieci w wieku przed­szkolnym oraz uczniów w szkole podsta­wowej, nato­miast w tej części autorka zapro­po­no­wała scena­riusze ćwiczeń i zajęć na poziomie ponad­pod­sta­wowym. By jednak umoż­liwić czytel­nikom jedynie tej książki poznanie podstaw teore­tycz­nych edukacji dla mądrości, podobnie jak w części pierw­szej z tej serii, zostały tu zapre­zen­to­wane najistot­niejsze infor­macje doty­czące koncepcji rozwi­jania mądrości w szkole.
Prezen­to­wana publi­kacja stanowi prak­tyczny prze­wodnik meto­dyczny dla nauczy­cieli gimna­zjów i liceów zakresie rozwi­jania mądrości dzieci. Kolejny tom po publi­kacji dla przed­szkoli i szkół podsta­wo­wych.
W książce zapre­zen­to­wano synte­tycznie koncepcję edukacji dla mądrości oraz dostar­czono nauczy­cielom konkret­nych narzędzi do wyko­rzy­stania w pracy eduka­cyjnej i wycho­waw­czej z młodzieżą w postaci ćwiczeń propo­no­wa­nych w codzien­nych sytu­acjach eduka­cyj­nych oraz scena­riuszy zajęć.
Ćwiczenia i scena­riusze służą: dosko­na­leniu kompe­tencji nauczy­cieli i wycho­wawców, wyzwa­laniu aktyw­ności i reflek­syj­ności; prak­tycz­nemu przy­go­to­waniu ucznia do życia; wsparciu w procesie dojrze­wania do samo­dziel­ności; auto­re­fleksji, samo­po­znaniu, podej­mo­waniu wyborów również odno­śnie do przy­szłej drogi zawo­dowej; inte­gracji; profi­lak­tyce nega­tyw­nych zjawisk w środo­wisku rówie­śni­czym uczniów; terapii nace­cho­wa­nych agresją oraz nega­tyw­nymi emocjami relacji i mody­fi­ko­waniu pracy szkoły w kierunku właści­wego reali­zo­wania funkcji wycho­waw­czej i eduka­cyjnej.

Sztuka wycho­wania : jak nie zepsuć własnego dziecka? : od poczęcia do doro­słości / Bożena Kubi­czek. – Opole : Wydaw­nictwo Nowik, 2016.
Sygn. 162241

Wyobraź sobie, jak by to było wspa­niale otrzymać instrukcję obsługi do dziecka? Czy to możliwe? Prze­konaj się czytając najnowszą publi­kację Bożeny Kubi­czek.
Na pewno zdajesz sobie sprawę, że nie ma nic cenniej­szego niż nasze dzieci? Ale czy znamy ich „instrukcję obsługi”? Co robimy, kiedy upra­gnione poja­wiają się na świecie? A prze­cież to nasza rodzi­cielska powin­ność aby przy­go­tować się do tego najważ­niej­szego i najtrud­niej­szego zarazem wyzwania, jakim jest przyj­ście na świat, a następnie wycho­wanie dziecka tak, by czuło się w życiu speł­nione i szczę­śliwe.
Ta książka ma na celu w zwięzły i prosty sposób zapo­znać rodziców z podsta­wo­wymi zagad­nie­niami doty­czą­cymi rozwoju dziecka i udzielić odpo­wiedzi na podsta­wowe pytania:
– Na czym polega wycho­wanie?
– Co zrobić, by dziecko było lepsze i mądrzejsze?
– Jak rozwijać jego wrodzone możli­wości?
– Jak wspierać go w okresie dojrze­wania?
– Jak współ­działać ze szkołą, by w procesie kształ­cenia w pełni wyko­rzy­sty­wało swój poten­cjał?

Pole­camy tę publi­kację również babciom i dziadkom, którzy współ­dzia­łając mądrze z rodzi­cami mogą wspo­magać rozwój swoich ukocha­nych wnuków lub zepsuć swoje wnuki lekce­ważąc zasady usta­lone przez rodziców. Publi­kacja będzie także przy­datna nauczy­cielom, może mieć wpływ na poprawę komu­ni­kacji jak i zrozu­mienie potrzeb dzieci.

Źródło:
www​.wydaw​nictwo​.igna​tianum​.edu​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wuj​.pl
www​.difin​.pl
www​.ksie​garnia​.bellona​.pl
www​.wydaw​nic​two​pe​trus​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.nowik​.com​.pl