Wybrane nowości w zbiorach

Wybrane nowości w zbiorach

Dodaj mi skrzydeł! : jak roz­wijać u dzieci moty­wację wewnętrzną? / Joanna Steinke-Kalembka. – War­szawa : Samo Sedno Edgard, 2017.
Sygn. 162327

Joanna Steinke-Kalembka pro­po­nuje podej­ście do wycho­wania pole­ga­jące na budo­waniu wspie­ra­jącej relacji z dziec­kiem i współ­dzia­łaniu. Moty­wo­wanie nie musi być prze­cią­ga­niem liny między doro­słym a dziec­kiem. Zamiast metod opar­tych na nagro­dach i karach, groź­bach czy prze­kup­stwach autorka pre­zen­tuje spraw­dzone sposoby, które powstrzy­mują potrzebę „napra­wiania” dziecka oraz poma­gają sku­tecznie komu­ni­kować swoje ocze­ki­wania oraz wpro­wa­dzać zasady, które będą wspólnie prze­strze­gane. Poradnik podpowiada:
– w jaki sposób roz­wijać poten­cjał dziecka od naj­młod­szych lat;
– jak pro­wa­dzić rozmowy nasta­wione na zmianę zacho­wania dziecka, tak aby nie koń­czyły się kolejną awanturą;
– jak pomóc dziecku radzić sobie z porażką;
– jak wzmocnić jego wiarę we własne umiejętności;
– w jaki sposób mądrze chwalić i krytykować;
– jak pomóc dziecku reali­zować jego pasje i cele;
– jak budować emo­cjo­nalne zasoby małego człowieka.

Dotacje oświa­towe / P. Ciszewski, W. Lachie­wicz, B. Jakacka-Sitek, A. Paw­li­kowska. – 3. wydanie, stan prawny styczeń 2017. – War­szawa : Wydaw­nictwo C. H. Beck, 2017.
Sygn. 162332

Od 1.1.2017 r. wejdą w życie zmiany w zakresie doto­wania oświaty nie­pu­blicznej, które wpro­wa­dziła ustawa z 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o sys­temie oświaty. Zmiany dotyczą zasad usta­lania dotacji dla szkół i pla­cówek nie­pu­blicz­nych i publicz­nych i pole­gają m.in. na:
zde­fi­nio­waniu pojęć, które mają służyć w pro­cesie udzie­lania dotacji, tj: gmina miejska, gmina wiejska, gmina miejsko-wiejska, rok budże­towy, liczba miesz­kańców, środki pocho­dzące z Unii Euro­pej­skiej, wskaźnik dochodów podat­ko­wych na jednego miesz­kańca w gminie, wskaźnik dochodów podat­ko­wych na jednego miesz­kańca w powiecie; zde­fi­nio­waniu pojęcia wydatków bie­żą­cych będą­cych pod­stawą do obli­czania wyso­kości dotacji, a także enu­me­ra­tywne wyli­czenie jakie wydatki pod­le­gają wyłą­czeniu z pod­stawy (opłaty za korzy­stanie z wycho­wania przed­szkol­nego i opłaty za wyży­wienie, kwoty dotacji na pod­ręcz­niki i mate­riały ćwi­cze­niowe, wydatki bieżące finan­so­wane z fun­duszy unij­nych, kwoty części oświa­towej sub­wencji ogólnej prze­ka­zane dla gminy lub powiatu na uczniów nie­peł­no­spraw­nych w szko­łach ogól­no­do­stęp­nych), zde­fi­nio­waniu pojęć prze­wi­dy­wanej liczbie dzieci, uczniów, wycho­wanków lub uczest­ników zajęć rewa­li­da­cyjno-wycho­waw­czych, a także wska­zaniu sytu­acji, w których nastę­puje aktu­ali­zacja tej liczby; okre­śleniu zasad doto­wania oddziałów przed­szkol­nych w szko­łach podstawowych;
dopre­cy­zo­waniu zasad roz­li­czania się między gminami w zakresie pokrycia kosztów dotacji lub kosztów edu­kacji przed­szkolnej w przy­padku gdy dziecko korzysta z wycho­wania przed­szkol­nego w gminie, której nie jest miesz­kańcem, wpro­wa­dzeniu obo­wiązku publi­kacji pod­sta­wo­wych kwot dotacji oraz prze­wi­dy­wanej liczby uczniów przy­jętej do ich wyli­czenia, moż­li­wości przy­stą­pienia do otwar­tego kon­kursu ofert osoby pro­wa­dzącej szkołę pod­sta­wową, w której zor­ga­ni­zo­wano oddział przedszkolny.

Dziecko z auty­zmem : terapia defi­cytów poznaw­czych a teoria umysłu / Barbara Win­czura. – Wyd. 3. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza Impuls, 2016.
Sygn. 162395, 162396

Autyzm wcze­sno­dzie­cięcy należy do tych zespołów zabu­rzeń psy­cho­spo­łecz­nego rozwoju dziecka, które budzi żywe zain­te­re­so­wanie przed­sta­wi­cieli bardzo wielu dys­cy­plin nauki: medy­cyny, psy­cho­logii, peda­go­giki i socjo­logii, ale również osób zwią­za­nych z kulturą i sztuką. Jest bowiem znakiem, czy wręcz piętnem drugiej połowy XX wieku, tym bar­dziej bole­snym, iż dotyka dziecko we wcze­snej fazie jego życia i rozwoju.
Praca jest ory­gi­nalna i nowa­torska, ma duże zna­czenie dla teorii i prak­tyki autyzmu wcze­sno­dzie­cię­cego. Autorka zadała sobie trud nawią­zania kon­taktów z innymi ośrod­kami nauko­wymi, które kon­cen­trują swoje zain­te­re­so­wania badawcze wokół psy­cho­spo­łecz­nego rozwoju dzieci auty­stycz­nych i posta­no­wiła zre­ali­zować bardzo poważne zadanie ? dokonać tłu­ma­czenia tech­niki, słu­żącej dia­gnozie rozwoju teorii umysłu oraz pro­gramu terapii tej teorii, a następnie spraw­dzić drogą eks­pe­ry­mentu peda­go­gicz­nego ich przy­dat­ność w dzia­ła­niach interwencyjnych.
Książka z pew­no­ścią będzie przy­datna w kształ­ceniu stu­dentów peda­go­giki i psy­cho­logii. Zain­te­re­suje prak­tyków zwią­za­nych z pro­cesem wycho­wania i edu­kacji dzieci z auty­zmem wcze­sno­dzie­cięcym, a także rodziców tych dzieci.

Dzieci alko­ho­lików w per­spek­tywie roz­wo­jowej i kli­nicznej / Lidia Cier­piał­kowska, Iwona Grze­go­rzewska ; Uni­wer­sytet im. Adama Mic­kie­wicza w Poznaniu. – Poznań : Wydaw­nictwo Naukowe Uni­wer­sy­tetu im. Adama Mic­kie­wicza, 2016.
Sygn. 162397, 162398
Mono­grafia poświę­cona wybranym współ­cze­snym kon­cep­cjom rozwoju psy­cho­spo­łecz­nego oraz ana­lizie naj­waż­niej­szych wyników badań nad roz­wojem w cyklu życia (od poczęcia do doro­słości) osób z rodzin, w których jedno lub oboje rodzice pili szko­dliwie lub byli uza­leż­nieni od alko­holu. Naj­bar­dziej ostrożne sza­cunki pozwa­lają przyjąć, że w Polsce jest to około 4 mln osób, z czego połowa to dzieci nie­peł­no­letnie, druga to jed­nostki wcho­dzące w doro­słość. Prze­bieg rozwoju i funk­cjo­no­wanie psy­cho­spo­łeczne tych osób jest ogromnie zróż­ni­co­wane na różnych etapach życia – cześć z nich doświadcza poważne trud­ności i pro­blemy, część odnosi sukcesy i ma poczucie powo­dzenia. Psy­cho­pa­to­logia roz­wo­jowa jest tą per­spek­tywą teo­re­tyczną i badawczą, która posłu­żyła do przed­sta­wienia wielu szcze­gó­ło­wych zagad­nień, ponieważ pozwala opisać i wyja­śnić uwa­run­ko­wania różnych ścieżek rozwoju psy­cho­spo­łecz­nego jednostki.

Edu­kacja w per­spek­tywie ocze­kiwań współ­cze­sności / redakcja naukowa Anna Kar­pińska, Kata­rzyna Borawska-Kal­bar­czyk, Alina Szwarc. – Toruń : Wydaw­nictwo Adam Mar­szałek ; Bia­ły­stok : Fun­dacja Centrum Trans­feru Wiedzy i Inno­wacji Spo­łeczno-Peda­go­gicz­nych przy Wydziale Peda­go­giki i Psy­cho­logii Uni­wer­sy­tetu w Bia­łym­stoku, 2016.
Sygn. 162399

Książka stanowi jedną z trzech mono­grafii wie­lo­au­tor­skich – obok Edu­kacji wobec nie­po­wo­dzeń i szans ich mini­ma­li­zacji oraz W kie­runku edu­kacji aka­de­mic­kiej zorien­to­wanej na stu­denta – skła­da­ją­cych się na serię wydaw­niczą Edu­kacja w Dialogu i Per­spek­tywie, która ukazuje się od 2002 roku i liczy już 21 tomów. Pre­zen­to­wana edycja dedy­ko­wana jest pamięci Pro­fe­sora Kazi­mierza Denka, hono­ro­wego gościa i stałego uczest­nika Augu­stow­skich Spotkań Nauko­wych, z których wyrosła idea owych publi­kacji. Przed­sta­wione w mono­gra­fiach teksty są rezul­tatem pogłę­bionej refleksji, analiz i eks­plo­racji wielu wybit­nych badaczy, uczest­ników i obser­wa­torów rze­czy­wi­stości edu­ka­cyjnej. Wpisują się w nurt wie­lo­aspek­to­wych debat, pro­jekcji i pro­po­zycji zmian oraz zachę­cają do kon­ty­nu­owania dialogu o edukacji.

Jaki patrio­tyzm? / Anna Wił­ko­mirska, Adam Fijał­kowski. – War­szawa : Difin, 2016.
Sygn. 162400, 162401

W ostat­nich kilku deka­dach patrio­tyzm nie był popu­larnym przed­miotem refleksji i badań w Polsce. Rzadko podej­mują go współ­cześni filo­zo­fowie, socjo­lo­gowie, psy­cho­lodzy i peda­godzy. Ta książka jest głosem w dys­kusji nad szcze­gólną postawą spo­łeczną, jaką jest patrio­tyzm. Poszu­kując tropów współ­cze­snego patrio­tyzmu, cofamy się do czasów Homera, Hero­dota, Plu­tarcha i Cyce­rona. Badamy również źródła polskie, od kronik śre­dnio­wiecz­nych po XX wiek.
Myśli pol­skich kla­syków, takich jak Józef Maria Bocheński czy Wacław Stró­żewski, zostały zde­rzone z krytyką roman­tyczno-sen­ty­men­tal­nego ujęcia patrio­tyzmu. Dys­kusja licz­nych kla­sy­fi­kacji patrio­tyzmu skon­stru­owa­nych w Polsce i na świecie poka­zuje wie­lo­aspek­to­wość i wie­lo­kry­te­rial­ność oma­wia­nego zja­wiska. Kon­cep­cjom patrio­tyzmu zamknię­tego, zbli­ża­ją­cego się bardzo blisko do nacjo­na­lizmu, prze­ciw­sta­wiony został patrio­tyzm otwarty, kon­struk­tywny i oby­wa­telski, gdzie sza­cunek do ojczyzny współ­wy­stę­puje z respek­to­wa­niem innych kultur i zbiorowości.
Refleksja teo­re­tyczna stanowi kon­tekst dla analiz wybra­nych pol­skich i mię­dzy­na­ro­do­wych badań empi­rycz­nych z ostat­nich 25 lat. Dys­ku­to­wane są wyniki badań CBOS, National Iden­tity Study, World Values Survey, Civic Edu­ca­tion Study i Inter­na­tional Civic and Citi­zen­ship Study. Analizy te pozwo­liły na cha­rak­te­ry­stykę feno­menu pol­skiego patrio­tyzmu. Za klu­czową dla postawy patrio­tyzmu uzna­liśmy kate­gorię toż­sa­mości naro­dowej. Spoj­rze­liśmy na nią przez pryzmat pięciu istot­nych poznawczo i beha­wio­ralnie ele­mentów: rozu­mienia patrio­tyzmu, kry­te­riów pol­skości, dumy naro­dowej, samo­iden­ty­fi­kacji spo­łecznej oraz sto­sunku do innych.
Toż­sa­mość naro­dowa, patrio­tyzm w rękach poli­tyków są zwykle instru­men­tal­nymi hasłami, a dla edu­kacji, której zada­niem jest two­rzenie świa­do­mości i kształ­to­wanie postaw to istotne cele wycho­wawcze, budo­wanie kapi­tału dla poko­jo­wego, mądrego i satys­fak­cjo­nu­ją­cego życia przy­szłych pokoleń.

Wypa­lenie zawo­dowe : źródła, mecha­nizmy, zapo­bie­ganie / Beata Mań­kowska. – Gdańsk : Grupa Wydaw­nicza Har­monia. Har­monia Uni­ver­salis, 2017.
Sygn. 162406, 162407

Trafna dia­gnoza wypa­lenia zawo­do­wego, oparta na rze­telnym zro­zu­mieniu jego istoty oraz deter­mi­nant, zwiększa szansę sku­tecznej pro­fi­lak­tyki na wszyst­kich jej pozio­mach. Póki jednak sama istota wypa­lenia i mecha­nizmy jego rozwoju nie zostaną w pełni poznane, a spór wokół rozu­mienia pojęcia i postę­pu­ją­cych objawów tego procesu nie zostanie roz­strzy­gnięty, trudno będzie wspierać osoby doświad­cza­jące wypa­lenia, a jeszcze trud­niej – zapo­biegać mu. Niniejsze opra­co­wanie stanowi próbę uka­zania z jednej strony aktu­al­nego stanu wiedzy o wypa­leniu zawo­dowym, szcze­gólnie zaś pod­kre­ślenia obszarów zgod­nych oraz róż­nią­cych badaczy, z drugiej strony zmierza do peł­niej­szego wyja­śnienia zja­wiska, przed­sta­wiając istotne mecha­nizmy, na mocy których dochodzi do jego rozwoju.

Epi­demia egoizmu / Amy McCready ; prze­ło­żyła Jolanta Len­kie­wicz. – War­szawa : Edgard, 2017.
Sygn. 162803

Jak wygląda epi­demia EGOizmu? Bie­rzesz odpo­wie­dzial­ność za to, co dzieci mogłyby zrobić same. Nagra­dzasz dzieci, aby zachęcić je do współ­pracy. Nie­ustannie ratu­jesz je z opresji, dowożąc do szkoły zapo­mniane przed­mioty i przy­po­mi­nając o ważnych ter­mi­nach. Nie możesz zrobić zakupów w sklepie bez koniecz­ności kupienia dzie­ciom łakoci. Dzieci zazwy­czaj się dąsają lub awan­tu­rują, jeśli nie mogą dostać tego, czego chcą. Dzieci nie wyka­zują cier­pli­wości, aby czekać na coś, czego bardzo pragną. Brzmi znajomo? Pomóż dziecku stać się samo­dzielnym i odpo­wie­dzialnym dorosłym!

 

Emocje dzieci i mło­dzieży z trud­no­ściami w rozwoju i zacho­waniu / redakcja naukowa Barbara Win­czura. – Wydanie 2. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza „Impuls”, 2017.

Wywo­łując w świa­do­mości hasło „dzie­ciń­stwo”, budzimy z reguły obrazy pogodne, nawet szczę­śliwe. Dzieci nie powinny mieć zmar­twień – kłopoty przej­mują dorośli. Okres dzie­ciń­stwa, w którym w natu­ralnym pro­cesie uspo­łecz­niania poznaje się wyma­gania oto­czenia, w silnym stopniu kształ­tuje zręby oso­bo­wości pod­sta­wowej. Wtedy nastę­puje pierwsze two­rzenie się obrazów świata spo­łecz­nego z jego rado­ściami i smut­kami. Powstają wyobra­żenia o sobie i swoich moż­li­wo­ściach, a nawet marzenia. Wyobra­żenia te są odbi­ciem doświad­czeń dzie­cię­cych, ich inte­lek­tu­alno-emo­cjo­nal­nych inter­pre­tacji zdarzeń, obrazów kul­tu­ro­wych oraz ocen war­to­ściu­ją­cych, które słyszą i poznają.
W roman­tycznym spoj­rzeniu na dzie­ciń­stwo, jakie ukazują antro­po­lodzy kultury odno­szący je do zakła­da­nych celów i form wycho­wania, jest ono doj­rze­wa­niem do następ­nych okresów w życiu. To, co się w tych latach dzieje, ma budować czło­wieka szczę­śli­wego, otwar­tego na ludzi, chęt­nego zmianom świata na lepsze, twórczego.
Dzie­ciń­stwo jest wpraw­dzie okresem uczenia się potrzeb­nych umie­jęt­ności w życiu doro­słym, ale zakres i formy wybie­rają z troską dorośli. W dużej części przy­padków tak jest, ale zarazem część dzieci z bardzo wielu powodów takiego rado­snego dzie­ciń­stwa nie doświadcza. Przy­czyny są różne: choroby prze­wlekle, defi­cyty roz­wo­jowe czy nie­peł­no­spraw­ności, ale i takie, które z tym zwią­zane są bez­po­średnio i pośrednio, a nawet wyni­kają cał­ko­wicie z innych przyczyn.

Dzie­sięć rzeczy, o których chcia­łoby ci powie­dzieć dziecko z auty­zmem / Ellen Notbohm ; prze­kład Marzena Szy­mańska-Błot­nicka. – Wyd. 1 w nowej ed. – Kraków : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, 2017.
Sygn. 162821

Pełna prze­ni­kli­wych spo­strzeżeń, współ­czucia i humoru, ponad­cza­sowa książka opi­su­jąca „dzie­sięć rzeczy”, które poma­gają zro­zu­mieć – nie zde­fi­niować – dzieci z auty­zmem. W odróż­nieniu od innych publi­kacji na temat autyzmu pozwala spoj­rzeć na świat oczami dziecka, usły­szeć jego głos, który w nara­sta­jącej wokół autyzmu wrzawie często bywa nie­sły­szany. Publi­kacja Ellen Notbohm powinna się stać obo­wiąz­kową lekturą wszyst­kich rodziców, krew­nych, pra­cow­ników spo­łecz­nych, nauczy­cieli oraz tera­peutów dzieci z autyzmem.

 

Jak pomóc dziecku z dys­leksją : poradnik dla rodziców i nauczy­cieli / Anna Radwańska. – War­szawa : Difin, 2017.
Sygn. 162814, 162815

Poradnik napi­sany został z myślą o rodzi­cach, którzy chcą zdobyć potrzebną i prak­tyczną wiedzę na temat dys­leksji. Autorka omawia zja­wisko dys­leksji roz­wo­jowej, typy dys­leksji, objawy i symp­tomy wcze­snego wystę­po­wania ryzyka dys­leksji. Pod­kreśla rolę rodziców, nauczy­cieli, rówie­śników w edu­kacji dziecka z dysleksją.
Uzu­peł­nie­niem porad­nika są szeroko omó­wione przy­kłady ćwiczeń uspraw­nia­ją­cych tech­nikę czy­tania i pisania (z podziałem na wiek) oraz kon­spekty zajęć.

 

 

Źródła :
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.har​monia​.edu​.pl
www​.jezy​kiobce​.pl
www​.beck​.pl
www​.press​.amu​.edu​.pl
www​.mar​szalek​.com​.pl
www​.difin​.pl
www​.wuj​.pl

Nowości biblio­te­kar­skie

Nowości biblio­te­kar­skie

Czy­tanie mena­żerii : zwie­rzęta w lite­ra­turze dzie­cięcej, mło­dzie­żowej i fan­ta­stycznej / pod red. Anny Mik, Patrycji Pokory i Macieja Skowery. – War­szawa : Wydaw­nictwo Sto­wa­rzy­szenia Biblio­te­karzy Pol­skich, 2016.
Sygn. 162525
Mono­grafia powinna zająć ważne miejsce wśród publi­kacji poświę­co­nych zagad­nie­niom kultury, lite­ra­tury i sztuki dla dzieci i mło­dzieży. Z pew­no­ścią będzie także sta­nowić impuls do dal­szych badań nauko­wych i działań orga­ni­za­cyj­nych tych autorów, dla których temat „zwie­rzęcy” to punkt meto­do­lo­gicz­nych odwołań i kom­pa­ra­ty­stycz­nych odnie­sień. […] Przed­sta­wiona w całym tomie „zwie­rzęca” egzem­pli­fi­kacja ma cha­rakter „natu­ra­li­zo­wanej epi­ste­mo­logii mądro­ściowej”, zwięk­sza­jącej zdol­ność eks­presji i uży­tecz­ności pre­zen­to­wa­nych pojęć. […] Logika zbioru wpisuje się w kon­wencję „czy­tania świata”, która stać się może i modelem inter­pre­tacji, i inte­lek­tu­alną przygodą.
Z recenzji dr hab. Urszuli Chę­ciń­skiej, prof. US (Uni­wer­sytet Szczeciński

Nauka o infor­macji w okresie zmian : infor­ma­to­logia i huma­ni­styka cyfrowa : praca zbio­rowa / pod redakcją Barbary Sosiń­skiej-Kalaty przy udziale Marii Prza­stek-Samo­kowej i Zuzanny Wio­ro­gór­skiej ; Sto­wa­rzy­szenie Biblio­te­karzy Pol­skich. – War­szawa : Wydaw­nictwo SBP, 2016.
Sygn. 162687 pb
Rozwój huma­ni­styki cyfrowej spo­wo­dował (…) sku­pianie na niej coraz więk­szej uwagi infor­ma­to­logów. Dotych­czas nowo­czesna, oparta na nowych tech­no­lo­giach, dzia­łal­ność infor­ma­cyjna w nauce w znacznie więk­szym stopniu dosto­so­wy­wana była do potrzeb badaczy z zakresu nauk ści­słych, tech­nicz­nych i medycz­nych aniżeli do potrzeb huma­ni­stów, długo mani­fe­stu­ją­cych przy­wią­zanie do tra­dy­cyj­nych źródeł infor­macji i metod badaw­czych. Zmiana tej postawy, z jednej strony widoczna w zacho­wa­niach i prak­ty­kach nowego poko­lenia badaczy huma­ni­styki, a z drugiej – ewo­ko­wana przez coraz szerszy i coraz łatwiejszy dostęp do kolekcji cyfro­wych kopii źródeł do badań huma­ni­stycz­nych oraz tech­no­logii infor­ma­tycz­nych do ich eks­plo­racji, stawia przed infor­ma­to­lo­gami nowe wyzwanie: usta­lenie potrzeb e-huma­ni­stów w zakresie usług infor­ma­cyj­nych oraz wypra­co­wanie dosto­so­wa­nych do nich metod, narzędzi i praktyk w zakresie dzia­łal­ności informacyjnej.(…)

Studia biblio­te­ko­znawcze w Polsce : historia i ewo­lucja w latach 1945–2015 ze szcze­gólnym uwzględ­nie­niem przy­kładu Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego / Sta­ni­sława Kurek-Koko­cińska. – Łódź : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162710

W pre­zen­to­wanej mono­grafii przed­sta­wiono historię rozwoju studiów biblio­te­ko­znaw­czych w Polsce (od czasu ich zaini­cjo­wania w Łodzi w roku 1945 po rok 2015). Autorka pod­kreśla rolę ośrodka łódz­kiego jako uni­wer­sy­tec­kiej kolebki nauki o książce i jego udział w dzi­siej­szej pozycji biblio­logii i infor­ma­to­logii pośród dys­cy­plin nauko­wych. W publi­kacji czy­telnik znaj­dzie zarys rozwoju studiów kształ­cą­cych biblio­te­karzy i spe­cja­li­stów infor­macji, który prze­biegał w poszcze­gól­nych ośrod­kach indy­wi­du­alnie – zawsze jednak w odnie­sieniu do zmian usta­wo­daw­stwa szkół wyż­szych, rozwoju dys­cy­pliny oraz zmie­nia­ją­cych się pro­gramów kształ­cenia. Rozwój ten postę­pował od huma­ni­stycz­nych studiów biblio­te­ko­znaw­stwa w kie­runku studiów zwią­za­nych z dys­cy­pliną biblio­logia i infor­ma­to­logia. Zasad­ni­czym celem publi­kacji jest próba opisu studiów aka­de­mic­kich w zakresie dys­cy­plin bada­ją­cych książkę, biblio­tekę i infor­mację oraz wyka­zanie prze­mian, którym podlegały.
Autorka pre­zen­tuje kolejno rozwój kształ­cenia na wyższej uczelni w zakresie pro­ble­ma­tyki książki, biblio­teki i infor­macji, mode­lo­wanie aka­de­mic­kich kwa­li­fi­kacji biblio­te­karzy i spe­cja­li­stów infor­macji oraz cha­rak­te­ry­stykę treści kształcenia.

Stan Bibliotek w Polsce : raport / Biblio­teka Naro­dowa = Libra­ries in Poland : report / National Library of Poland. – War­szawa : Biblio­teka Naro­dowa, 2016-.
Sygn. 162763 pb

Stan bibliotek w Polsce to nowa seria raportów Biblio­teki Naro­dowej, pre­zen­tu­jąca dane sta­ty­styczne na temat bibliotek w Polsce: publicz­nych, nauko­wych, peda­go­gicz­nych, szkol­nych, ale również bibliotek towa­rzystw nauko­wych, ośrodków infor­macji naukowej, tech­nicznej i eko­no­micznej, facho­wych i fachowo-bele­try­stycz­nych, para­fial­nych czy więziennych.

Źródła:
Biblio­teka Narodowa
Sto­wa­rzy­szenie Biblio­te­karzy Polskich
Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Łódzkiego

Nowo­czesna wyszukiwarka

Nowo­czesna wyszukiwarka

Nowy sposób prze­szu­ki­wania zasobów biblio­teki! Ruszyła wyszu­ki­warka INTEGRO.

Mul­ti­wy­szu­ki­warka PROLIB INTEGRO jest oparta o 3 filary: Uży­tecz­ność, Dostęp­ność oraz Otwar­tość.
Roz­bu­do­wane mecha­nizmy fil­tro­wania, odpo­wiednio dosto­so­wane sor­to­wanie, przej­rzysty inter­fejs użyt­kow­nika to filar Uży­tecz­ności. Korzy­stając z INTEGRO, użyt­kownik nie musi roz­pra­szać swojej uwagi na wyborze odpo­wied­niej funkcji, wła­ści­wego kla­wisza czy sposobu wpi­sy­wania warunku wyszu­ki­wania. Może być sku­piony na celu poszu­ki­wania, tzn. infor­macji do której chce dotrzeć.
Filar Dostęp­ności zbu­do­wany został w postaci tzw. respon­syw­nego inter­fejsu użyt­kow­nika. Inter­fejs respon­sywny to taki, który auto­ma­tyczne dopa­so­wuje swój wygląd do wiel­kości i roz­dziel­czości ekranu urzą­dzenia na którym jest uru­cha­miany. Dzięki temu INTEGRO może być używane na dowolnym urzą­dzeniu i jed­no­cze­śnie zachowa pełną funkcjonalność.
Trzeci filar, Otwar­tości, z jednej strony zapewnia użyt­kow­ni­kowi korzy­sta­ją­cemu z INTEGRO kom­pletną obsługę jego konta w sys­temie PROLIB. Z drugiej zaś strony daje moż­li­wość połą­czenia INTEGRO z innymi sys­te­mami, które dostar­czają dane wzbo­ga­ca­jące uży­tecz­ność i funk­cjo­nal­ność mul­ti­wy­szu­ki­warki. Czy­telnik ma dzięki temu moż­li­wość zamó­wienia książki, usta­wienia się w kolejce rezer­wacji, kiedy nie jest dostępna, zapi­sania lub wysłania na swoją skrzynkę pocz­tową wyniku wyszu­ki­wania, prze­czy­tania recenzji lub opinii na temat wybra­nych publikacji.

Źródło: www​.prolib​.pl

Wypróbuj nowy sposób prze­szu­ki­wania zbiorów biblio­teki w kata­logu INTEGRO.

Księ­go­zbiór językowy

Księ­go­zbiór językowy

Nauczy­ciele biblio­te­karze z naszej pla­cówki przed­sta­wili nauczy­cielom języków obcych bogatą ofertę księ­go­zbioru języ­ko­wego. Jest ona  skie­ro­wana do języ­kowców z woje­wództwa kujawsko-pomor­skiego do wyko­rzy­stania na lek­cjach jęz. angiel­skiego i nie­miec­kiego. Pra­cow­nicy biblio­teki zwró­cili też uwagę na cza­so­pisma meto­dyczne dostępne w Czy­telni Głównej PBW, w której mieści się również nie­miec­ko­ję­zyczny księ­go­zbiór Medio­teki Insty­tutu Goethego. Pre­zen­tacja odbyła się podczas kon­fe­rencji meto­dycznej zor­ga­ni­zo­wanej przez Kujawsko-Pomor­skie Centrum Edu­kacji Nauczy­cieli na temat pla­no­wania pracy nauczy­ciela języka obcego na rok szkolny 2017/2018 zgodnie z zało­że­niami reformy edu­kacji i kie­run­kami poli­tyki oświa­towej państwa. 

Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Wybrane nowości – wrze­sień 2017 r.

Praca z dziec­kiem z ADHD / [autor Sylwia Wale­rych]. – War­szawa : Wydaw­nictwo Wiedza i Prak­tyka – Grupa Wydaw­nicza Oświata, 2017.
Sygn. 162455

W tej publi­kacji zamiesz­czono listę objawów, których wystę­po­wanie konieczne jest do posta­wienia dia­gnozy stwier­dza­jącej u dziecka zespół nad­po­bu­dli­wości psy­cho­ru­chowej (ADHD). Zapre­zen­to­wano także typowe pro­blemy szkolne spo­wo­do­wane obja­wami ADHD. Wymie­niono wska­zówki, w jaki sposób zor­ga­ni­zować pomoc psy­cho­lo­giczno-peda­go­giczną oraz jakich zasad prze­strzegać, by pomóc takiemu dziecku.

 

 

 

Nie­to­le­rancja tole­rancji / D. A. Carson. – Brzezia Łąka : Wydaw­nictwo Poli­graf, 2017.
Sygn. 162243

Żyjemy w zachod­niej kul­turze, która jest wręcz opętana przez ideę „tole­rancji”. Kiedy jednak tole­rancja jest słabo zde­fi­nio­wana i jest uczy­niona abso­lutnym dobrem, wtedy podąża ku nie­to­le­rancji. Wtedy musi, argu­men­tuje D.A.Carson, być roz­myślnie zakwe­stio­no­wana, zarówno dla dobra Kościoła, jak też dla dobra szerzej pojętej kultury.

Carson sprawdza, jak defi­nicja tole­rancji się zmie­niała, szcze­gólnie w ostat­nich dzie­się­cio­le­ciach. Obecnie ma ona mniej do czy­nienia z tole­ro­wa­niem osoby lub jej postawy, a bar­dziej z odmó­wie­niem twier­dzenia, że inni się mylą. Jest nie­moż­li­wo­ścią sto­so­wanie tej nowej tole­rancji kon­se­kwentnie, w wyniku czego rze­czy­wista prak­tyka jest często kapryśna i arbi­tralna. Gorzej, słowa „tole­rancja” i „nie­to­le­rancja” stały się zale­dwie reto­rycz­nymi okre­śle­niami akcep­tacji i odrzucenia.
Pomimo wielu ujem­nych rzeczy zwią­za­nych z tymi nowymi, często etycznie nie­do­sko­na­łymi defi­ni­cjami tole­rancji, z chrze­ści­jań­skiej per­spek­tywy miały także miejsce pewne zdo­bycze. W tym war­to­ściowym i przy­stępnym tomie Carson podaje przy­kłady i cytaty, aby zilu­strować swoją analizę i kończy prak­tyczną poradą w kwestii przed­sta­wienia war­tości i zachę­cenia do pro­wa­dzenia cywi­li­zo­wa­nego publicz­nego dyskursu.

Terapia zabawą / Garry L. Lan­dreth ; tłu­ma­czenie Robert Andruszko. – Kraków : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copy­right 2016.
Sygn. 162244, 162245

Naj­nowsze badania wyka­zują sku­tecz­ność terapii zabawą w pracy z dziećmi z trud­nymi zacho­wa­niami, z zabu­rze­niami roz­wo­jo­wymi, z nie­peł­no­spraw­no­ściami, a także znaj­du­ją­cymi się w trudnej sytu­acji życiowej.
Garry L. Lan­dreth nie tylko omawia rozwój terapii zabawą i przed­stawia pod­sta­wowe badania poświę­cone tej formie pracy z naj­młod­szymi, ale także szcze­gó­łowo i w przy­stępny sposób uczy, jak budować relacje z dziec­kiem, tak aby mogło ono w pełni wyrażać i odkrywać swoje Ja poprzez zabawę w celu opty­mal­nego wzrostu i rozwoju.

W książce omó­wiono m. in. zna­czenie zabawy w życiu dzieci, funkcje zabawy w pro­cesie tera­peu­tycznym, zało­żenia zorien­to­wanej na dziecko terapii zabawą, zasady doty­czące nawią­zy­wania relacji z dziećmi, rolę tera­peuty i rodziców w terapii zabawą. Tera­peuci znajdą tutaj także szcze­gó­łowe wska­zówki doty­czące orga­ni­zacji pokoju zabaw oraz zale­ca­nych zabawek i mate­riałów, suge­stie, jak odnosić się do rodziców i jak wyja­śniać terapię zabawą oraz suge­stie doty­czące reago­wania na typowe pro­blemy poja­wia­jące się w pokoju zabaw.

Proces nawią­zy­wania relacji z dziec­kiem, które doświadcza moż­li­wości bycia sobą, jest nie do opi­sania i można go poznać tylko w chwi­lach, kiedy rze­czy­wi­ście jesteśmy razem. Moim zamiarem było otwo­rzyć drzwi do tego, jak dziecko prze­żywa, eks­plo­ruje, poznaje i tworzy świat pełnego zachwytu, eks­cy­tacji, radości, smutku oraz jaskra­wych barw życia”.
– Garry L. Lan­dreth, frag­ment z Przedmowy

Terapia zabawą” to klasyka, a jednak tchnie nowo­ścią. Ta książka przy­po­mina o tym, co naj­waż­niejsze – o sza­cunku , zro­zu­mieniu, akcep­tacji. W świecie pełnym (stre­su­ją­cych) pytań „co powinno” dziecko i „jak to zrobić?”, pomaga nam zatrzymać się i zapytać samo dziecko: „kim jesteś?”. Lektura daje do myślenia. Dodat­kowo przed­stawia terapię zabawą w sposób upo­rząd­ko­wany i łatwy do wyko­rzy­stania we własnej prak­tyce. Polecam!
dr Diana Senator

Terapia peda­go­giczna dzieci ze spe­cjal­nymi potrze­bami roz­wo­jo­wymi i edu­ka­cyj­nymi : nowe oblicza terapii w peda­go­gice spe­cjalnej / redakcja Zofia Palak, Mag­da­lena Wójcik. – Lublin : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2016.
Sygn. 162247, 162248p

Celem niniej­szej pracy zbio­rowej jest pre­zen­tacja współ­cze­snych trendów i kon­cepcji terapii peda­go­gicznej w pracy z dziećmi ze spe­cjal­nymi potrze­bami roz­wo­jo­wymi i edu­ka­cyj­nymi oraz przed­sta­wienie wybra­nych form terapii i meto­dyki ich reali­zacji zgodnie z aktu­al­nymi zało­że­niami peda­go­giki spe­cjalnej. Publi­kacja podzie­lona została na trzy części obej­mu­jące teksty doty­czące okre­ślo­nych obszarów tema­tycz­nych: Część I. Szanse, moż­li­wości i zagro­żenia w terapii peda­go­gicznej dzieci i mło­dzieży ze spe­cjal­nymi potrze­bami roz­wo­jo­wymi i edu­ka­cyj­nymi; Część II. Współ­czesne ten­dencje w terapii peda­go­gicznej w pracy z dziec­kiem ze spe­cjal­nymi potrze­bami; Część III. Nowe oblicza spraw­dzo­nych metod, technik i środków tera­peu­tycz­nych. Publi­kacja, ze względu na tema­tykę, adre­so­wana jest przede wszystkim do stu­dentów kie­runków peda­go­gicz­nych, zwłaszcza stu­dentów peda­go­giki spe­cjalnej. Kie­ro­wana jest również do czyn­nych peda­gogów spe­cjal­nych, psy­cho­logów, a także rodziców i opie­kunów dzieci z nie­peł­no­spraw­no­ścią, poszu­ku­ją­cych inspi­racji i nowych moż­li­wości działań wspie­ra­ją­cych ich codzienną pracę rehabilitacyjną.

Od nowego rodzi­ciel­stwa do nowego dzie­ciń­stwa / redakcja Andrzej Łady­żyński, Maja Pio­trowska, Jacek Gula­nowski. – Wrocław : Oficyna Wydaw­nicza Atut – Wro­cław­skie Wydaw­nictwo Oświa­towe, 2016.
Sygn. 162259

W czasach wiel­kich zmian spo­łecz­nych, eko­no­micz­nych i kul­tu­ro­wych prze­obra­żeniu ulegają również role rodzi­ciel­skie, co w kon­se­kwencji wpływa na nową jakość wycho­wania i opieki nad dziec­kiem. Rewo­lu­cyj­ność tych prze­mian jest ogromna, choć w istocie nie w pełni doce­niana. Wydaje się, że warto je zauważyć, by mini­ma­li­zować obszar dys­funkcji spo­łecz­nych i akcen­tować to, co cenne we współ­cze­snej wspól­nocie rodzinnej. Prze­miany, o których mowa, przy­czy­niły się do powstania nowego modelu rodzi­ciel­stwa: ojco­stwa i macie­rzyń­stwa. W pol­skich rodzi­nach prze­kształ­cenia te mają cha­rakter zarówno struk­tu­ralny, jak i funk­cjo­nalny. I właśnie pro­ble­ma­tyce tych zmian jest poświę­cony pre­zen­to­wany tom.

 

Opo­wieści o Czu­jąt­kach : ćwi­czenia z empatii dla dzieci i… doro­słych / Joanna Bogudał-Bor­kowska. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza „Impuls”, 2017.
Sygn. 162260

Intencją, jaka przy­świe­cała Autorce przy pisaniu książki było przy­bli­żenie Czy­tel­ni­kowi „nie­chcia­nych” uczuć, takich jak: smutek, złość, wstyd, lęk. Boha­te­rowie pięciu baśni zapre­zen­to­wa­nych w publi­kacji, których nazwała Czu­jąt­kami, mierzą się z trud­nymi emo­cjami i odkry­wają, jak bardzo są one potrzebne w życiu.
Z czasem zrodził się w Autorce pomysł dołą­czenia do baśni pro­po­zycji zajęć psy­cho­edu­ka­cyj­nych, które miałyby uświa­da­miać dzie­ciom, że przykre emocje, które czasem odczu­wają, nie są złe, ale sta­nowią wyraz nie­uświa­do­mio­nych i nie­za­spo­ko­jo­nych potrzeb. Dla doro­słego byłaby to okazja do refleksji nad tym, jak reaguje na prze­ży­wane przez dziecko uczucia.
Ćwi­czenia zawarte w tym opra­co­waniu są prze­zna­czone dla dzieci w wieku 7–9 lat, choć można je wyko­rzy­stywać do pracy z dziećmi młod­szymi i star­szymi, zależnie od ich indy­wi­du­alnej doj­rza­łości emocjonalnej.
W codziennej pracy jako psy­cholog i psy­cho­te­ra­peuta oraz w życiu Autorka często spotyka się z podziałem emocji na pozy­tywne i nega­tywne. Uczucia „dobre” miałyby się wiązać z przy­jem­nymi stanami i być może dlatego nagminnie bywają war­to­ścio­wane jako słuszne moralnie, nato­miast emocje „nega­tywne” kojarzą się z nie­mi­łymi prze­ży­ciami i wiążą się z ujemnym osądem moralnym.
Do każdej baśni Autorka opra­co­wała pro­po­zycję sce­na­riusza zajęć, który może być mody­fi­ko­wany przez pro­wa­dzą­cego w zależ­ności od czasu trwania warsz­tatu oraz spe­cy­ficz­nych potrzeb danego dziecka czy grupy dzieci, a także wyko­rzy­sty­wany do indy­wi­du­alnej pracy tera­peu­tycznej. Książka może być także narzę­dziem dla rodziców do budo­wania z dziec­kiem dialogu doty­czą­cego prze­ży­wa­nych emocji i odkry­wania oraz nazy­wania ukry­tych w nich potrzeb.
W ćwi­cze­niach znaj­du­ją­cych się w części dydak­tycznej wyko­rzy­stała model czte­rech części Poro­zu­mienia bez Prze­mocy, który służy zarówno refleksji nad własnym doświad­cze­niem, jak i empa­tycz­nemu wczuciu się w doświad­czenie innej osoby. Następnie jest on wer­ba­li­zo­wany przez uczest­ników komunikacji.

Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się / Susan Gillis Chapman ; prze­kład Agnieszka Kowalska. – War­szawa : Wydaw­nictwo Amber, 2016.
Sygn. 162261

Dziś coraz czę­ściej nasz bez­po­średni kontakt z innymi ludźmi zastę­pują sms-y, maile. Taka „zamknięta” komu­ni­kacja nie pozwala wyko­rzy­stać moż­li­wości naszych i naszych roz­mówców. Tym­czasem dobre poro­zu­mie­wanie się to pod­stawa każdego udanego związku – w mał­żeń­stwie, rodzinie, wśród przy­ja­ciół i współ­pra­cow­ników. A prak­tyka uważ­ności pomaga poro­zu­miewać się lepiej i skuteczniej.
Pięć kluczy do uważ­nego poro­zu­mie­wania się to: mil­czenie, odzwier­cie­dlenie, zachę­canie, dostrze­ganie i reagowanie.
A oto proste ćwi­czenia, dzięki którym zmie­nisz to, jak mówisz i słuchasz:
• Klucz do uważnej obec­ności tu i teraz: czujne ciało, czułe serce, otwarty umysł – by wyeli­mi­nować wszystko, co nas rozprasza.
• Klucz do uważ­nego słu­chania: zachę­canie – by umieć dostrzec w drugiej osobie dobre strony.
• Klucz do uważ­nego mówienia: łagod­ność – by umieć mówić tak, żeby inni nas słuchali.
• Klucz do uważ­nych relacji: bez­wa­run­kowa życz­li­wość – by poczuć bli­skość z ludźmi i umieć ich docenić.
• Klucz do uważ­nych reakcji: pogoda ducha – by pod­cho­dzić do każdej sytu­acji ze spon­ta­nicz­no­ścią i goto­wo­ścią do bez­in­te­re­sownej pomocy.
A ponadto dowiesz się:
• Jak roz­po­znawać swoje nawyki komu­ni­ka­cyjne i jak je zmieniać.
• Jak poko­nywać komu­ni­ka­cyjne bariery.
• Jak radzić sobie z kimś, kto uważa cię za wroga.
• Jak odkrywać nie­uświa­do­mione lęki, które nega­tywnie wpły­wają na poro­zu­mie­wanie się.
Dzięki tej jasnej, przy­stępnej, a czasem nawet zabawnej książce będziesz potrafił z więk­szym zaan­ga­żo­wa­niem słuchać innych i odpo­wiadać pewnie i pre­cy­zyjnie w każdej roz­mowie i każdej sytuacji.

Psy­cho­logia geniuszu : odblokuj talenty i kre­atyw­ność swojego dziecka / Andrew Fuller ; [tłu­ma­czenie Grażyna Cha­mielec]. – War­szawa : Wydaw­nictwo Mamania. Grupa Wydaw­nicza Relacja, cop. 2017.
Sygn. 162263

Dzieci rodzą się bystre, odważne i docie­kliwe. Płomień pier­wot­nego geniuszu często jednak szybko przy­gasa i ist­nieje ryzyko, że zgaśnie na zawsze. Jeśli tak się dzieje, dzieci wyco­fują się z aktyw­ności, zaczy­nają bać się eks­pe­ry­men­to­wania i popeł­niania błędów i nie są w stanie w pełni wyko­rzy­stać drze­mią­cych w nich moż­li­wości. Ta książka pomoże Ci prze­zwy­ciężyć te trudności.

Rodzice mają moc, która pozwala na nowo roz­niecić inspi­ru­jący ogień. Dys­po­nują oni naj­lep­szym narzę­dziem do odblo­ko­wania dzie­cię­cego geniuszu – to świat dookoła. Umysł dziecka może się fan­ta­stycznie roz­winąć dzięki odkry­waniu, two­rzeniu i zabawie. Spę­dzany razem czas, podziw i zachwyt rozpalą i utrzy­mają dzie­cięcą iskrę przez całe jego życie.

Psy­cho­logia geniuszu” powstała po to, aby pomóc Wam stać się rodzi­cami, jakimi zawsze chcie­li­ście być: wspie­ra­ją­cymi rozwój dziecka, aby mogło ono wykształcić własną formę twór­czej wyobraźni.

Jest jednak faktem, że nasze dzieci należą do naj­by­strzej­szego poko­lenia ludzi, jakie kie­dy­kol­wiek ist­niało. Ta naj­nowsza wersja czło­wieka jest o 40 procent bar­dziej inte­li­gentna niż prze­ciętna młoda osoba w 1950 roku. W zeszłym stu­leciu średnia wartość ilorazu inte­li­gencji wzra­stała co 10 lat o 3 procent. Ten­dencja ta utrzy­muje się, a być może nawet przy­biera na sile.” (frag­ment książki)

Sku­teczna praca z wycho­wan­kiem nie­do­sto­so­wanym spo­łecznie w grupie socjo­te­ra­peu­tycznej / Aneta Pasz­kie­wicz. – War­szawa : Wydaw­nictwo Difin, 2017.
Sygn. 162267, 162268

Socjo­te­rapia w coraz szer­szym zakresie zaczyna być wyko­rzy­sty­wana w szko­łach, pla­ców­kach zaj­mu­ją­cych się pracą z mło­dzieżą niedostosowaną
spo­łecznie, zagro­żoną uza­leż­nie­niami. Socjo­te­rapia polega przede wszystkim na wyko­rzy­staniu tera­peu­tycz­nego wpływu grupy oraz należy uznać ją za formę pomocy jak naj­bar­dziej pożą­daną i wska­zaną. Opra­co­wanie będzie pomocne nauczy­cielom i wycho­wawcom, stu­dentom peda­go­giki, psy­cho­logii i kie­runków nauczy­ciel­skich. Dostarczy wska­zówek, jak pro­wa­dzić dzia­łania o cha­rak­terze wycho­waw­czym z osobą nie­do­sto­so­waną spo­łecznie, z uwzględ­nie­niem wymogu jej pod­mio­to­wego trak­to­wania w grupie socjoterapeutycznej.

prof. dr hab. Miro­sław Babiarz:

(…) Wycho­wanie dzieci i mło­dzieży, zwłaszcza nie­do­sto­so­wa­nych spo­łecznie, jest pro­cesem zło­żonym. Można przyjąć, że dotych­czas podej­mo­wane zabiegi wycho­wawcze nie przy­niosły ocze­ki­wa­nego efektu ze względu na nie­trafnie dobrane tech­niki i metody oddzia­ływań do oso­bo­wości wycho­wanka, przez co naj­praw­do­po­dob­niej były one nie­sku­teczne. Rzecz jasna przy­czyn nie­po­wo­dzeń procesu wycho­wania i socja­li­zacji może być zde­cy­do­wanie więcej. Chcąc pro­wa­dzić sku­teczną pracę z osobami nie­do­sto­so­wa­nymi spo­łecznie, należy je dobrze poznać, po to aby dobrać wła­ściwy sposób pracy z nimi, o czym w swoim opra­co­waniu pisze dr A. Pasz­kie­wicz. (…) W pre­zen­to­wanej książce skupia się na spe­cy­ficznej meto­dzie pracy z dziećmi i mło­dzieżą nie­do­sto­so­wa­nymi spo­łecznie – socjo­te­rapii. Zasta­nawia się przy tym, na ile będzie moż­liwym przy jej wyko­rzy­staniu, wymogu pod­mio­to­wego trak­to­wania każdego wycho­wanka, który jest tą formą pracy objęty. (…) W mojej ocenie opra­co­wanie może być przy­datne dla stu­dentów peda­go­giki i psy­cho­logii oraz kie­runków studiów nauczy­ciel­skich, nauczy­cieli, jak również dla czyn­nych nauczy­cieli i wychowawców.

Treść opra­co­wania dostarcza kon­kret­nych wska­zówek, jak pro­wa­dzić dzia­łania o cha­rak­terze wycho­waw­czym z osobą nie­do­sto­so­waną spo­łecznie (nie­ko­niecznie o cha­rak­terze socjo­te­ra­peu­tycznym). Uwzględnia również wymóg pod­mio­to­wego trak­to­wania wychowanka/podopiecznego w grupie socjoterapeutycznej.

Nauczy­ciel wcze­snej edu­kacji : roz­wi­janie kom­pe­tencji zawo­do­wych / pod redakcją Wie­sławy Leżań­skiej i Doroty Radzi­kow­skiej. – Łódź : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162452, 162453

Prze­ka­zy­wana do rąk Czy­tel­nika książka to kolejny tom podej­mu­jący tema­tykę nauczy­ciela wcze­snej edu­kacji (seria „Wczesna Edu­kacja”) pod redakcją pra­cow­ników Katedry Peda­go­giki Przed­szkolnej i Wcze­snosz­kolnej Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego. W każdej kolejnej publi­kacji z tej serii autorzy zajmują się nowym ważnym pro­blemem doty­czącym pod­miotu badań – nauczy­ciela wcze­snej edu­kacji. W pre­zen­to­wanym tomie kon­cen­trują się na kom­pe­ten­cjach tej grupy zawo­dowej. Autorzy podej­mują próbę zaini­cjo­wania dys­kusji nad toż­sa­mo­ścią i pro­fe­sjo­na­li­zacją spe­cja­li­stów wcze­snej edu­kacji. Nie tylko poddają refleksji różne kom­pe­tencje (np. pla­ni­styczne, inter­pre­ta­cyjne, infor­ma­cyjno-medialne, do działań wspól­no­to­wych, do pracy z uczniem zdolnym), ale także sta­wiają pytania o istotę działań nauczy­cieli w pono­wo­cze­snym świecie, np. two­rzenia prze­strzeni wza­jemnej edu­kacji naukowców i praktyków.

W tej samej serii ukażą się: Nauczy­ciel wcze­snej edu­kacji wobec zmian spo­łeczno-kul­tu­ro­wych (red. Wie­sława Leżańska, Alek­sandra Feli­niak) oraz Nauczy­ciel wcze­snej edu­kacji kre­atorem śro­do­wiska edu­ka­cyj­nego dziecka (red. Elż­bieta Płó­ciennik, Dorota Radzikowska).

Magia szkoły : esej o nauczy­cielu w kręgu dobra i zła / Maciej Kału­szyński. – Wrocław : Wro­cław­skie Wydaw­nictwo Naukowe Atla 2, 2016.
Sygn. 162451

[…] Praca nauczy­ciela ma w sobie coś z cza­ro­dziej­skiej sztuki śre­dnio­wiecz­nego alche­mika, który w swoich retor­tach i alem­bi­kach uru­chomia procesy, o których wie, że pod­le­gają wpływom tak wielu czyn­ników nieba i ziemi, że nie może on niczego być pewnym, chociaż jest zwykle wyna­jęty przez możnych wie­rzą­cych, że ten trud przy­niesie im złoto. Szkoła jest w całości taką retortą, w której coś się gotuje, coś się prze­mienia, kotłuje. Naj­waż­niejsze skład­niki tego kotło­wania się i prze­mie­niania to uczniowie i sami nauczy­ciele. Ci drudzy jednak, nie tylko pod­le­gają odby­wa­jącym się tam zda­rze­niom, ale starają się nad tym wszystkim jakoś panować, chociaż jest to w sposób oczy­wisty nie­moż­liwe. Zamiast tego pano­wania sami pod­le­gają uru­cho­mionym pro­cesom i niby alche­micy w swojej pra­cowni, sami zmie­niają się w inny kruszec duchowy; czasami szla­chet­nieją, czasami ulegają ciemnej stronie. Czasami zmie­niają się, z pełną wiedzą tego co się z nimi dzieje, a czasami nieświadomie.
Nie­bez­pieczne miejsce pracy.
Praca? Czy można to nazwać pracą? Czy w istot­nych spra­wach zwią­za­nych ze szkołą mają coś ważnego do powie­dzenia spe­cja­liści od psy­cho­logii pracy? Co tam się dzieje? Pro­du­kują zło i dobro w umy­słach powie­rzo­nych im dzieci? Czyż więc to miejsce nie jest naprawdę tajem­nicze? Magiczne? Jeśli „wycho­wywać” znaczy, między innymi, „obda­rzać umiejętnością
czy­nienia dobra”, to czy mają tam tech­no­logie albo tajemne recep­tury, które im to umoż­li­wiają? Chyba nie mają, sądząc choćby po nie takich jak się spo­dzie­wamy rezul­ta­tach. Jeśli szkoły pro­du­kują dobra i zło w podob­nych pro­por­cjach, to dla­czego ciągle nazy­wamy je jednak Insty­tu­cjami Wychowania?
Szkoła jest miej­scem magicznym.
Magiczne miejsce. Czy nie za często sły­szymy to słowo? Magiczne miejsce, magiczne urzą­dzenie, magiczna atmos­fera, magiczna apteka, magiczne ceny…, jakiż to wspólny sens przy­pi­suje się temu słowu w XXI wieku? Są takie słowa, które raz w nowy sposób użyte przez pisarza czy cele­brytę zmie­niają zna­czenie albo roz­sze­rzają je obej­mując nowe kate­gorie desy­gnatów. „Magiczne” – prze­stało ozna­czać to, co jest w jakiś sposób cza­ro­dziej­skie, co jest zwią­zane z siłami irra­cjo­nal­nymi – stało się słowem, którym można ozna­czyć wszystko o czym chce się powie­dzieć, że jest cudowne, nie tylko w sensie „cudu”, ale również w sensie tylko emo­cjo­nalno este­tycznym. Szkoła jednak jest magiczna także w sensie zbli­żonym do tra­dy­cyj­nego. Nie ist­nieje przej­rzysty racjo­nalny opis tego co tam się dzieje, chociaż ciągle poja­wiają się takie próby i wydawać by się mogło, że nagro­ma­dziła się poprzez ten trud ogromna wiedza o szkole i zacho­dzą­cych tam procesach.
[Frag­ment ze wstępu]

Socjo­logia sportu / redakcja naukowa Hono­rata Jaku­bowska, Prze­my­sław Nosal. – War­szawa : Wydaw­nictwo Naukowe PWN, 2017.
Sygn. 162457, 162458p

SOCJO­LOGIA SPORTU to kom­pen­dium wiedzy o często pomi­janym w naukach spo­łecz­nych, ale nie­zwykle ważnym obszarze badań nad spo­łecz­nymi aspek­tami sportu. Autorzy objęli swoimi roz­wa­ża­niami niemal wszystkie aspekty współ­cze­snej refleksji nad sportem, dzięki czemu mamy do czy­nienia z pracą nie tylko nowa­torską, ale i kom­plek­sową. Książka oferuje dobrze usys­te­ma­ty­zo­waną analizę sportu jako pola badaw­czego, spra­woz­dając nie tylko to, co dotych­czas doko­nało się w różnych jego czę­ściach, ale również wska­zując na poten­cjalne tropy. Autorzy defi­niują pro­blemy, rela­cjo­nują naj­waż­niejsze wątki badawcze, a nade wszystko przy­wra­cają sport poważnej refleksji naukowej.
Emocje, płeć, zwie­rzęta, doping, religia, tech­no­logia, media – to tylko kilka z klu­czo­wych kate­gorii, w świetle których można oglądać sport.

Psy­cho­pe­da­go­giczne mity : jak zachować naukowy scep­ty­cyzm w edu­kacji i wycho­waniu / Tomasz Garstka. – War­szawa : Wolters Kluwer, 2016.
Sygn. 162456

W książce omó­wiono popu­larne tezy, nie­po­parte wyni­kami nauko­wych badań empi­rycz­nych, i mity na temat metod nauczania, wycho­wania, pomocy psy­cho­pe­da­go­gicznej dla dzieci i mło­dzieży. Przed­sta­wiono psy­cho­lo­giczne mecha­nizmy i wyja­śniono, dla­czego łatwo dać się uwieść pseu­do­nauce, kie­rując się dobrymi intencjami.

Adre­saci:
Publi­kacja prze­zna­czona jest dla nauczy­cieli, psy­cho­logów, peda­gogów, tera­peutów peda­go­gicz­nych i rodziców uczniów. Zain­te­re­suje również stu­dentów kie­runków nauczy­ciel­skich, psy­cho­logii, pedagogiki.

(…) to książka nie­zwykle ważna, potrzebna i rzadka. Autor roz­prawia się z obec­nymi w edu­kacji mitami nie tylko z pozycji obiek­tyw­nego obser­wa­tora, lecz także aktyw­nego prak­tyka nie­rzadko wcze­śniej uwi­kła­nego w ich roz­po­wszech­nianie, co zwiększa wia­ry­god­ność prze­kazu. Nie­zwykle cenne są odwo­łania do lite­ra­tury i rze­telne „śledztwa”, jakie prze­pro­wa­dził, aby ustalić pocho­dzenie nie­któ­rych pseu­do­nau­ko­wych kon­cepcji. Napi­sana przy­stępnym języ­kiem z pew­no­ścią znaj­dzie sze­rokie grono odbiorców wśród nauczy­cieli, rodziców zain­te­re­so­wa­nych głębiej edu­kacją swoich dzieci i – na co szczerze liczę – wśród refor­ma­torów edu­kacji i osób decy­du­ją­cych o jej kształcie”.

Skup się! : trening mind­ful­ness dla zestre­so­wa­nych pracą / Jaro­sław Chy­bicki. – Gliwice : Helion, 2017.
Sygn. 162468

Naucz się zacho­wywać jasność myślenia w każdej sytu­acji! Trening uważ­ności, czyli do czego przy­daje się model WZROST. Nawyki uważ­nego dzia­łania, czyli jak zapla­nować codzienny trening. PORA, czyli na czym polega pod­sta­wowa tech­nika mindfulness.
Uważ­ność, kon­cen­tracja i umie­jęt­ność świa­do­mego podej­mo­wania decyzji należą do naj­waż­niej­szych kom­pe­tencji każdego mene­dżera. W trudnym i wyma­ga­jącym śro­do­wisku biz­ne­sowym są one wręcz na wagę złota. Sęk w tym, że nie­łatwo osią­gnąć stan, w którym te kom­pe­tencje stają się naszą drugą naturą. Przy odro­binie uporu i sys­te­ma­tycznej pracy nad uważ­no­ścią można jednak wykształcić w sobie nowe nawyki, wła­ściwe stra­tegie dzia­łania oraz kie­ro­wania swojej uwagi na naj­waż­niejsze kwestie. Można nauczyć się żyć bar­dziej świa­domie, w pełni doświad­czać rze­czy­wi­stości i rozu­mieć własne emocje oraz zacho­wania. To właśnie oferuje nam trening mindfulness.

Ta książka pokaże Ci, czym jest uważ­ność i jak ją tre­nować. Jeśli czujesz się przy­tło­czony nowymi obo­wiąz­kami, prze­ży­wasz kryzys zwią­zany z awansem lub degra­dacją, masz wszyst­kiego dość albo po prostu chcesz zacząć żyć bar­dziej świa­domie i szczę­śliwie, taki trening pomoże Ci odna­leźć naj­wła­ściwszą ścieżkę. Zobacz, jak możesz poprawić swój dobro­stan fizyczny i umy­słowy, nawiązać bar­dziej satys­fak­cjo­nu­jące kon­takty z ludźmi i zachować zimną krew w każdej sytu­acji biz­ne­sowej. Zaak­ceptuj to, czego nie możesz zmienić, i naucz się kie­rować uwagę na naj­istot­niejsze aspekty zdarzeń. Odsuń na drugi plan wszelkie zakłó­cenia i zyskaj moż­li­wość obiek­tywnej oceny tego, co dzieje się w Twojej firmie. Bądź uważny na co dzień i od święta!

Źródło :

www​.wydaw​nic​two​po​li​graf​.pl
www​.wuj​.pl
www​.wydaw​nictwo​.umcs​.eu
www​.atut​.ig​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wydaw​nic​two​amber​.pl
www​.mamania​.pl
www​.difin​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.atla2​.com​.pl
www​.ksie​garnia​.pwn​.pl
www​.wol​ter​skluwer​.pl
www​.wip​.pl
www​.helion​.pl

Wybrane nowości – lipiec 2017 r.

Wybrane nowości – lipiec 2017 r.

 

Inno­wacje w nauczaniu szkolnym / Erich Petlák ; tłu­ma­czenie Artur Sobótka. – Kraków : Wydaw­nictwo Petrus, cop. 2017.
Sygn. 162213

Reko­men­duję książkę autor­stwa pro­fe­sora Ericha Petláka do opu­bli­ko­wania jej w Polsce. Zawiera szereg bardzo ważnych infor­macji dla nauczy­cieli, które mogą wyko­rzy­stać w swej codziennej pracy peda­go­gicznej z uczniami i w pro­wa­dzo­nych przez siebie sys­te­ma­tycz­nych bada­niach peda­go­gicz­nych, na użytek swej pracy zawo­dowej. Autor korzysta nie tylko ze spe­cja­li­stycznej lite­ra­tury sło­wac­kiej, ale także pol­skiej i anglojęzycznej.
Książkę cechuje wysoki poziom mery­to­ryczny, meto­dyczny i naukowy. Język pracy dosto­so­wany jest do inte­rakcji z nauczy­cie­lami i wska­zuje im naj­nowsze nurty w świa­towej dydak­tyce ogólnej.
Wiele przy­kładów i pro­po­zycji Autora może z powo­dze­niem być wpro­wa­dzone w pol­skiej szkole, pod­no­sząc poziom kształ­cenia, zro­zu­mienie naucza­nych treści przez uczniów, moty­wując ich do nauki poprzez wpro­wa­dzenie wielu inno­wa­cyj­nych metod i czyn­ników. Publi­kacja stanowi wspa­niałe narzę­dzie dydak­tyczne dla pol­skich nauczy­cieli, ale stanowi także kom­pen­dium wiedzy z zakresu dydak­tyki ogólnej dla nauczy­cieli aka­de­mic­kich i stu­dentów pedagogiki.
prof. Sta­ni­sław Juszczyk
Uni­wer­sytet Śląski, Katowice

(…). Ta książka może sta­nowić dosko­nały mate­riał do samo­kształ­cenia, jak również do pro­wa­dzenia szkoleń nauczy­cieli w więk­szych grupach w zakresie inno­wa­cyj­nego podej­ścia do edu­kacji. W inte­resie uczą­cych się jest, aby w szkole otrzy­mali szansę do wyka­zania się aktyw­no­ścią, a nie tylko bier­nego słu­chania i pamię­cio­wego utrwa­lania treści edu­ka­cyj­nych. Do tego potrzeba przy­go­to­wa­nych nauczy­cieli goto­wych zmniej­szyć liczbę zajęć pro­wa­dzo­nych metodą poda­jącą, która – jak poka­zują badania – jest jedną z naj­mniej efek­tyw­nych metod dydak­tycz­nych. Odpo­wiedź na pytanie – czym można zastąpić metodę poda­jącą? – znaj­duje się na kartach tej książki.
Janusz Krupa
ekspert w zakresie jakości edukacji

W trosce o zdrowie dziecka w okresie przed­szkolnym : obszary pro­mocji zdrowia i pro­po­zycje meto­dyczne / Mag­da­lena Madej-Babula. – Kraków : Aka­demia Igna­tium : Wydaw­nictwo WAM, 2016.
Sygn. 162149, 162150

Dużym walorem książki jest jej strona meto­dyczna, wyra­ża­jąca się w kon­kret­nych pro­po­zy­cjach, sto­sownie do podej­mo­wa­nych zagad­nień w obszarze edu­kacji zdro­wotnej skie­ro­wanej do dzieci w wieku przed­szkolnym. Publi­kacja będzie z pew­no­ścią war­to­ściową pomocą dydak­tyczną dla nauczy­cieli, rodziców, wycho­wawców i opie­kunów mają­cych świa­do­mość wagi zdrowia dzieci i jego zna­czenia dla satys­fak­cjo­nu­ją­cego funk­cjo­no­wania i osią­gania sukcesu życio­wego, w tym także edu­ka­cyj­nego. Książka może być także wyko­rzy­stana w pro­cesie kształ­cenia stu­dentów wycho­wania przed­szkol­nego oraz opie­kunek dzieci w wieku przedszkolnym.
Prof. dr hab. Ewa Syrek

Prawa dziecka w prze­strzeni edu­ka­cyjno-spo­łecznej / redakcja naukowa Iryna Surina, Anna Babicka-Wirkus. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza Impuls, 2016.
Sygn. 162171, 162172

Celem książki jest przede wszystkim uka­zanie zło­żo­ności i wie­lo­wy­mia­ro­wości pro­ble­ma­tyki praw dziecka i praw czło­wieka, a także fak­tycz­nego ich posza­no­wania w prze­strzeni życia edu­ka­cyjno-spo­łecz­nego. Oprócz zapre­zen­to­wania obszarów, w których prawa te wystę­pują w formie nar­racji, a nie rze­czy­wi­stego posza­no­wania, istotne jest również uka­zanie pozy­tyw­nych praktyk imple­men­tacji praw dziecka i czło­wieka w codzien­ności życia szkol­nego i spo­łecz­nego. Z tego też względu książka adre­so­wana jest w głównej mierze do pro­fe­sjo­na­li­stów, którzy na co dzień pracują z dziećmi i młodzieżą.
W pierw­szej części książki pro­ble­ma­tyka praw czło­wieka i dziecka została osa­dzona w kon­tek­ście edu­ka­cyjnym. Laura Koba w swoim tekście omawia zna­czenie edu­kacji dla pro­pa­go­wania i reali­zacji idei praw czło­wieka i dziecka. Autorka pod­kreśla wagę kształ­to­wania, szcze­gólnie wśród młodych ludzi, świa­do­mości tych praw jako nie­zmiernie istotnej dla two­rzenia spo­łe­czeństw demo­kra­tycz­nych. Jednak rze­czy­wisty stan tej edu­kacji odbiega daleko od ideału, ponieważ jest ona często pro­wa­dzona nie­do­kładnie i przez osoby do tego nieprzygotowane.
Druga część książki ogni­skuje się wokół pro­ble­ma­tyki praw dziecka w sys­temie wycho­wawczo-reso­cja­li­za­cyjnym. Tekst Iryny Suriny porusza zagad­nienie euro­sie­roctwa, które w wyniku migracji zarob­kowej rodziców stało się poważnym pro­blemem m.in. w Polsce, w Moł­dawii, na Ukra­inie i na Litwie. Autorka pre­zen­tuje ten problem w kon­tek­ście sie­roctwa spo­łecz­nego, które wiąże się z brakiem zaspo­ko­jenia pod­sta­wo­wych potrzeb dziecka, takich jak bez­pie­czeń­stwo, poczucie bycia kochanym. Poczucie opusz­czenia przez naj­bliż­szych niesie ze sobą dale­ko­siężne skutki zarówno dla sfery psy­chicznej, jak i spo­łecznej funk­cjo­no­wania młodego człowieka.

Edu­kacja muze­alna : muzea dla dzieci i mło­dzieży / Renata Pater. - Kraków : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Jagiel­loń­skiego, copy­right 2016.
Sygn. 162195, 162196

Wiek XXI stawia nowe wyzwania i muzea przyj­mują coraz śmielej odpo­wie­dzial­ność za naukę, spo­łeczną edu­kację i rekre­ację. Przy­go­to­wują atrak­cyjne miejsca doświad­czeń, tworzą este­tyczne prze­strzenie, dosto­so­wując pro­po­zycje i oferty do zróż­ni­co­wa­nych grup odbiorców. Rów­no­cze­śnie per­so­na­li­zują komu­ni­kację ze swoim obecnym i poten­cjalnym gościem. Zapra­szają do spotkań również w świecie wir­tu­alnym. Kre­atywne dzia­łania w obszarze sztuki współ­cze­snej i dawnej sta­nowić mogą aktu­alną płasz­czyznę dialogu, kształ­cenia, wycho­wania dzieci i mło­dzieży. Prze­strzenie wystaw nar­ra­cyj­nych, inte­rak­tyw­nych, par­ty­cy­pa­cyj­nych w muzeach kla­sycz­nych, a w szcze­gól­ności w muzeach dla dzieci i mło­dzieży są aktu­alną pro­po­zycją meto­dyczno-dydak­tyczną dla uczenia się w ciągu całego życia.
„Autorka defi­niuje pojęcie edu­kacji muze­alnej i przy­tacza kon­cepcje peda­go­giczne, szcze­gólnie takich autorów, jak John Dewey, Maria Mon­tes­sori i Jean Piaget. Inte­re­su­jące są dro­bia­zgowe opisy oraz cha­rak­te­ry­styki muzeów dla dzieci i mło­dzieży utwo­rzo­nych w Mona­chium, Ber­linie i we Frank­furcie nad Menem. Na szcze­gólną uwagę zasłu­guje projekt edu­kacji este­tycznej reali­zo­wany w gale­riach sztuki współ­cze­snej w Kra­kowie. Wspo­mniany projekt miał cha­rakter badawczy. Były to próby połą­czenia zajęć szkol­nych z przed­miotu «sztuka» z per­cepcją sztuki współ­cze­snej. Rezul­taty tych działań okazały się zaska­ku­jąco twórcze i pozy­tywne. Autorka słusznie pod­kreśla zasługi dla pol­skiego muze­al­nictwa nie­ży­ją­cych już kra­kow­skich pro­fe­sorów – Tade­usza Goła­szew­skiego i Jerzego Świe­cim­skiego. Na uwagę i uznanie zasłu­guje obszerna i kom­pe­tentnie opra­co­wana bibliografia.
Książka będzie z pew­no­ścią pomocna dla adeptów peda­go­giki, ani­ma­torów kultury, wycho­wawców i rodziców w poszu­ki­waniu szer­szego spoj­rzenia na wartość edu­ka­cyjną muzeum. Z pełnym prze­ko­na­niem polecam tę książkę”.
Z recenzji prof. dr hab. Ireny Popiołek-Rodzińskiej

Przy­goda z muzeum, która stała się dla autorki pasją w poszu­ki­wa­niach badaw­czych, może stać się również zachętą dla każdego, kto odkryje dla siebie „czar” muzeów i muze­aliów, urok sztuki i jej wie­lo­stronne oddziaływanie.
Książka może zain­spi­rować kre­atyw­nych edu­ka­torów muze­al­nych, ani­ma­torów, peda­gogów, nauczy­cieli czy stu­dentów, którzy odnajdą w niej inspi­racje do wła­snych poszu­kiwań badaw­czych – zarówno teo­re­tycz­nych roz­ważań, a przede wszystkim prak­tycz­nych impli­kacji w aktu­alnej edu­kacji dzieci i mło­dzieży. Z muzeum, w muzeum i przez muzeum.

Edu­kacja sek­su­alna w pol­skiej szkole : per­spek­tywa uczniów i dyrek­torów / Mariola Bieńko, Zbi­gniew Izdebski, Krzysztof Wąż. - War­szawa : Difin, 2016.
Sygn. 162197, 162198

Książka powstała jako rezultat badań jako­ścio­wych, wywiadów gru­po­wych zre­ali­zo­wa­nych z uczniami szkół pod­sta­wo­wych, gim­na­zjów i szkół ponad­gim­na­zjal­nych oraz wywiadów z dyrek­to­rami szkół, na temat zajęć edu­ka­cyj­nych: wycho­wanie do życia w rodzinie. Opra­co­wanie pozwala na zapo­znanie się z obrazem tych zajęć z per­spek­tywy osób odpo­wie­dzial­nych za ich orga­ni­zację, a przede wszystkim z per­spek­tywy ich uczest­ników, poznanie doświad­czeń i ocen uczniów doty­czą­cych zarówno orga­ni­zacji zajęć, ich pro­ble­ma­tyki, sto­so­wa­nych metod i środków dydak­tycz­nych, jak też sposobu postrze­gania postawy nauczy­ciela pre­zen­to­wanej na lekcji. Z badań wyłania się również obraz samych uczest­ników fokusów, nie­zwykle cenny dla zro­zu­mienia uwa­run­kowań ich rozwoju psychoseksualnego.
Z recenzji dr hab. Beaty Łaciak, prof. UW:

Przed­sta­wiony raport jest lekturą wcią­ga­jącą, Autorzy często oddają głos badanym, co dodat­kowo powo­duje wart­kość nar­racji, a wyniki badań są nie tylko inte­re­su­jące, ale także pozwa­lają odpo­wie­dzieć na pytanie, co w dotych­cza­sowej formie edu­kacji sek­su­alnej warto zachować, a co wymaga zmian. (…) Jeśli edu­kacja sek­su­alna ma być sku­teczna, to musi trafiać w potrzeby i ocze­ki­wania samych zain­te­re­so­wa­nych, musi być dobrze przez nich odbie­rana i postrze­gana jako przy­datna, pomocna w codziennym obecnym i przy­szłym życiu.

Efek­tyw­ność edu­kacji wcze­snosz­kolnej : wybrane aspekty / redakcja Teresa Par­czewska. – Lublin : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Marii Curie-Skło­dow­skiej, 2016.
Sygn. 162199, 162200

Publi­kacja „Efek­tyw­ność edu­kacji wcze­snosz­kolnej. Wybrane aspekty” pod redakcją naukową Teresy Par­czew­skiej wpisuje się w aktu­alne potrzeby spo­łeczne i edu­ka­cyjne. Jest inte­re­su­jącą i ważną mono­grafią w peda­go­gice wcze­snosz­kolnej. Podjęto w niej trud upo­rząd­ko­wania i ujęcia cało­ścio­wego różnych, ale zin­te­gro­wa­nych w edu­kacji dziecka obszarów kształ­cenia […]. Książka stanowi cenną lekturę dla nauczy­cieli, stu­dentów i osób zain­te­re­so­wa­nych pro­ble­ma­tyką edu­kacji dziecka.
[Z recenzji dr hab. Marzenny Magdy-Ada­mo­wicz, prof. UZ]

 


Inte­li­gencja emo­so­cjalna : poznaj emocje swoje i innych, i żyj lepiej / Luis Stor­tini Sabor
; tłu­ma­czyła Ewa Mory­cińska-Dzius. – War­szawa : Bellona, cop. 2016.
Sygn. 162204

Iry­tu­jesz się, gdy ktoś wytknie ci błąd? Przej­mu­jesz się tym, co inni o tobie myślą? Czujesz, że ludzie cię nie rozu­mieją? Często się stre­su­jesz? Jeśli na przy­naj­mniej jedno z tych pytań odpo­wie­działeś poprawnie, ta książka jest dla ciebie!
Luis Stor­ti­ni­Sabor, psy­cholog, ana­li­zuje w książce sytu­acje, z którymi codziennie się spo­ty­kamy, i poka­zuje nam, jak je rozwiązać.
Dzięki tej książce:
– będziesz umiał roz­po­znawać własne uczucia,
– pozbę­dziesz się strachu i wstydu,
– prze­ku­jesz gniew w pozy­tywne emocje,
– nauczysz się empatii,
– roz­wią­żesz pro­blemy w związku,
– podej­dziesz z dystansem do tok­sycz­nego szefa,
– nawią­żesz lepsze kon­takty z otoczeniem,
– poczu­jesz się świa­domy, speł­niony i szczęśliwy.

Kultura nauczy­cieli a kultura uczniów : impli­kacje wycho­wawcze / Ewa Jówko. – War­szawa : Difin SA, 2016.
Sygn. 162209, 162210

Publi­kacja przed­stawia nowe spoj­rzenie na kulturę szkoły poprzez kulturę czło­wieka (nauczy­ciela i ucznia), a nie tylko kulturę orga­ni­zacji. W pre­zen­to­wanej mono­grafii ukazano, że aspekt doty­czący kultury uczniów i nauczy­cieli stanowi pod­wa­linę dla kultury każdej szkoły. Autorka jest prze­ko­nana, że to właśnie ostatni z wymie­nio­nych czyn­ników, głównie jednak kultura nauczy­cieli, ma decy­du­jące zna­czenie w kształ­to­waniu kultury pracy szkoły: klimatu spo­łecz­nego, stylu kie­ro­wania, oraz sto­sunków inter­per­so­nal­nych pomiędzy wszyst­kimi pod­mio­tami edu­ka­cyj­nymi. Wery­fi­kacja wiedzy o kul­turze szkoły (szcze­gólnie kul­turze oso­bi­stej i oso­bowej nauczy­cieli oraz uczniów) i jej boga­cenie wydaje się konieczna.
prof. nadzw. dr hab. Miro­sław Z. Babiarz:
(…) ważne i ciekawe przed­się­wzięcie, które wpisuje się w dys­kusję na temat kultury nauczy­ciela i kultury uczniów. Wska­zaną pro­ble­ma­tykę przed­stawia w świetle teorii, prze­pisów prawa, badań, ale też poka­zując ją od strony prak­tycznej, co stanowi dodat­kowy walor niniej­szej publi­kacji. (…) Uważam, że powinna znaleźć zain­te­re­so­wanie m.in. peda­gogów, pra­cow­ników socjal­nych, psy­cho­logów, ale także służyć jako mate­riał do analiz dla stu­dentów kie­runku peda­go­gika, psy­cho­logia, praca socjalna.

Nauczy­ciel dosko­nały : kształ­to­wanie się nauczy­ciel­skiego zawodu, warunki, kry­teria i mier­niki efek­tyw­ności pracy nauczy­ciela / Janusz Bielski. – Kraków : Oficyna Wydaw­nicza „Impuls”, 2017.
Sygn. 162217, 162218

Pro­ble­ma­tyką oso­bo­wości nauczy­ciela zaj­mo­wali się głównie psy­cho­lodzy. Pierwsze polskie docie­kania w tym zakresie odnoszą się nie do oso­bo­wości, lecz do „duszy” nauczy­ciela. Później poja­wiły się prace trak­tu­jące o jego „instynkcie” i „typie antro­po­lo­gicznym”. Przed­miotem kolej­nych roz­ważań stał się „talent” nauczy­ciela i wreszcie zaczęto zaj­mować się nauczy­cielską „oso­bo­wo­ścią”. Poj­mo­wano ją zresztą roz­ma­icie – jako struk­turę, w której domi­nu­jącą rolę odgry­wają czyn­niki bio­lo­giczne bądź psy­cho­lo­giczne, peda­go­giczne czy społeczne.
W bada­niach nad zawodem nauczy­ciela pro­wa­dzo­nych w ostat­nich kil­ku­dzie­sięciu latach daje się zauważyć zja­wisko odcho­dzenia od badań nor­ma­tywno-spe­ku­la­tyw­nych, opar­tych na rozu­mo­waniu deduk­cyjnym, i podej­mo­waniu badań empi­rycz­nych, opar­tych na rozu­mo­waniu induk­cyjnym. W refleksji nad nauczy­cielem mamy do czy­nienia z prze­su­wa­niem się punktu cięż­kości z prób nakre­ślenia obrazu ide­al­nego nauczy­ciela w kie­runku badań empi­rycz­nych czyn­nych zawo­dowo rze­czy­wi­stych nauczy­cieli, koń­czą­cych się z reguły próbami typologii. […]

Jeden z naj­wy­bit­niej­szych twórców pol­skiej pedeu­to­logii – Jan Wła­dy­sław Dawid – w swoim dziele O duszy nauczy­ciel­stwa pisał, że: „Istotą nauczy­ciel­skiego powo­łania jest miłość dusz ludz­kich”. Ta miłość do wycho­wanków sta­no­wiła dla autora fun­da­ment efek­tyw­ności pracy wycho­waw­czej i moty­wację do samo­kształ­cenia nauczyciela. […]

W ostat­nich latach odno­to­wuje się coraz czę­ściej badania nad rze­czy­wi­stym nauczy­cielem. Ana­li­zuje się jego czyn­ności zawo­dowe i poszu­kuje czyn­ników warun­ku­ją­cych większą efek­tyw­ność pracy. W bada­niach tych coraz wyraź­niej eks­po­nuje się aspekt prak­se­olo­giczny. Szuka się odpo­wiedzi na pytania: co powi­nien wie­dzieć i umieć dobry nauczy­ciel okre­ślonej spe­cjal­ności? Jak poszcze­gólne czyn­ności zwią­zane z wyko­ny­wanym zawodem powi­nien wyko­nywać, aby działać sprawnie i sku­tecznie? Jakie kom­pe­tencje moralne, spo­łeczne i komu­ni­ka­cyjne powi­nien posiadać? Przy zasto­so­waniu w bada­niach metody induk­cyjnej stwier­dzono rze­czy­wiste cechy kon­kret­nych nauczy­cieli lub grup nauczy­ciel­skich. Poka­zano czyn­niki warun­ku­jące osią­ganie suk­cesów peda­go­gicz­nych, wska­zano na zależ­ności między cechami osobowo-zawo­do­wymi i nie­któ­rymi czyn­ni­kami zewnętrz­nymi a rezul­ta­tami pracy. […]

Jak pisze autor Nauczy­ciel doko­nały publi­kacji Janusz Bielski cech efek­tyw­nego nauczy­ciela poszu­kuje się również dzisiaj, ale coraz czę­ściej poja­wiają się u badaczy prze­ko­nania, że cechy te nie są wro­dzone i że można je wykształcić w pro­cesie przy­go­to­wania zawo­do­wego. Głównym przed­miotem współ­cze­snych badań staje się rze­czy­wisty nauczy­ciel, dzia­ła­jący w kon­kret­nych warun­kach. Odrzuca się zało­żenie, że nauczy­ciel jest z natury dosko­nały. Wytwo­rzył się też „reali­styczny” sto­sunek do jego pracy dydak­tyczno-wycho­waw­czej, z pewnym odcie­niem kry­ty­cyzmu. Nauczy­ciel, który nie naj­le­piej wyko­nuje swoje zadania, może spotkać się z brakiem akcep­tacji nie tylko ze strony swoich zwierzch­ników. Powstała swego rodzaju spo­łeczna presja na dosko­na­lenie się w zawo­dzie. Coraz czę­ściej odrzuca się pogląd o ist­nieniu jakiegoś jednego warunku decy­du­ją­cego o efek­tach pracy zawo­dowej nauczy­ciela, a przyj­muje się zało­żenie, że rezul­taty pracy uwa­run­ko­wane są całym zespołem róż­no­rod­nych czynników.

Roz­wi­janie mądrości w prak­tyce edu­ka­cyjnej : sce­na­riusze zajęć w przed­szkolu i szkole pod­sta­wowej / Elż­bieta Płó­ciennik. – Łódź : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162236

Kolejna publi­kacja w ramach serii „Edu­kacja dla Mądrości”, inspi­ro­wanej kon­cepcją i doko­na­niami Roberta J. Stern­berga (Teaching for Wisdom) – prak­tyczny poradnik meto­dyczny dla nauczy­cieli, wycho­wawców i peda­gogów, pra­cu­ją­cych w różnych insty­tu­cjach oświa­to­wych, dla kon­sul­tantów i doradców meto­dycz­nych, a także rodziców. Zawiera wpro­wa­dzenie teo­re­tyczne oraz przy­kłady sytu­acji edu­ka­cyj­nych, słu­żą­cych roz­wi­janiu inte­li­gencji ana­li­tycznej, twór­czej, prak­tycznej, reflek­syj­ności, myślenia dia­lo­gicz­nego i dia­lek­tycz­nego oraz pro­po­zycje kon­kret­nych ćwiczeń. Czy­telnik znaj­dzie również zestaw sce­na­riuszy zajęć do pracy z dziećmi w przed­szkolu i szkole podstawowej.
Poradnik uzu­peł­niają gotowe do powie­lenia karty pracy.
W pla­no­wanym trzecim tomie serii, mającym również cha­rakter prak­tyczny, zostaną zamiesz­czone sce­na­riusze zajęć do pracy z mło­dzieżą. Zain­te­re­so­wani szer­szym wpro­wa­dze­niem do kon­cepcji edu­kacji dla mądrości mają do dys­po­zycji tom pierwszy (E. Płó­ciennik, Roz­wi­janie mądrości dziecka. Kon­cepcja i wska­zówki metodyczne).

Roz­wi­janie mądrości w prak­tyce edu­ka­cyjnej : sce­na­riusze zajęć dla mło­dzieży / Elż­bieta Płó­ciennik. – Łódź : Wydaw­nictwo Uni­wer­sy­tetu Łódz­kiego, 2016.
Sygn. 162237

Celem serii prze­wod­ników meto­dycz­nych Edu­kacja dla mądrości, jest wska­zanie prak­tycz­nych i meto­dycz­nych wska­zówek pozwa­la­ją­cych nauczycie­lom, wycho­wawcom i rodzicom uczniów orga­ni­zować warunki roz­wi­jania mądrości oraz zdol­ności sprzy­ja­ją­cych mądremu myśleniu i dzia­łaniu. W pierw­szej części tej serii zostały przed­sta­wione pro­po­zycje meto­dyczne służące roz­wi­janiu mądrości dzieci w wieku przed­szkolnym oraz uczniów w szkole pod­sta­wowej, nato­miast w tej części autorka zapro­po­no­wała sce­na­riusze ćwiczeń i zajęć na poziomie ponad­pod­sta­wowym. By jednak umoż­liwić czy­tel­nikom jedynie tej książki poznanie podstaw teo­re­tycz­nych edu­kacji dla mądrości, podobnie jak w części pierw­szej z tej serii, zostały tu zapre­zen­to­wane naj­istot­niejsze infor­macje doty­czące kon­cepcji roz­wi­jania mądrości w szkole.
Pre­zen­to­wana publi­kacja stanowi prak­tyczny prze­wodnik meto­dyczny dla nauczy­cieli gim­na­zjów i liceów zakresie roz­wi­jania mądrości dzieci. Kolejny tom po publi­kacji dla przed­szkoli i szkół podstawowych.
W książce zapre­zen­to­wano syn­te­tycznie kon­cepcję edu­kacji dla mądrości oraz dostar­czono nauczy­cielom kon­kret­nych narzędzi do wyko­rzy­stania w pracy edu­ka­cyjnej i wycho­waw­czej z mło­dzieżą w postaci ćwiczeń pro­po­no­wa­nych w codzien­nych sytu­acjach edu­ka­cyj­nych oraz sce­na­riuszy zajęć.
Ćwi­czenia i sce­na­riusze służą: dosko­na­leniu kom­pe­tencji nauczy­cieli i wycho­wawców, wyzwa­laniu aktyw­ności i reflek­syj­ności; prak­tycz­nemu przy­go­to­waniu ucznia do życia; wsparciu w pro­cesie doj­rze­wania do samo­dziel­ności; auto­re­fleksji, samo­po­znaniu, podej­mo­waniu wyborów również odno­śnie do przy­szłej drogi zawo­dowej; inte­gracji; pro­fi­lak­tyce nega­tyw­nych zjawisk w śro­do­wisku rówie­śni­czym uczniów; terapii nace­cho­wa­nych agresją oraz nega­tyw­nymi emo­cjami relacji i mody­fi­ko­waniu pracy szkoły w kie­runku wła­ści­wego reali­zo­wania funkcji wycho­waw­czej i edukacyjnej.

Sztuka wycho­wania : jak nie zepsuć wła­snego dziecka? : od poczęcia do doro­słości / Bożena Kubi­czek. – Opole : Wydaw­nictwo Nowik, 2016.
Sygn. 162241

Wyobraź sobie, jak by to było wspa­niale otrzymać instrukcję obsługi do dziecka? Czy to możliwe? Prze­konaj się czy­tając naj­nowszą publi­kację Bożeny Kubiczek.
Na pewno zdajesz sobie sprawę, że nie ma nic cen­niej­szego niż nasze dzieci? Ale czy znamy ich „instrukcję obsługi”? Co robimy, kiedy upra­gnione poja­wiają się na świecie? A prze­cież to nasza rodzi­cielska powin­ność aby przy­go­tować się do tego naj­waż­niej­szego i naj­trud­niej­szego zarazem wyzwania, jakim jest przyj­ście na świat, a następnie wycho­wanie dziecka tak, by czuło się w życiu speł­nione i szczęśliwe.
Ta książka ma na celu w zwięzły i prosty sposób zapo­znać rodziców z pod­sta­wo­wymi zagad­nie­niami doty­czą­cymi rozwoju dziecka i udzielić odpo­wiedzi na pod­sta­wowe pytania:
– Na czym polega wychowanie?
– Co zrobić, by dziecko było lepsze i mądrzejsze?
– Jak roz­wijać jego wro­dzone możliwości?
– Jak wspierać go w okresie dojrzewania?
– Jak współ­działać ze szkołą, by w pro­cesie kształ­cenia w pełni wyko­rzy­sty­wało swój potencjał?

Pole­camy tę publi­kację również babciom i dziadkom, którzy współ­dzia­łając mądrze z rodzi­cami mogą wspo­magać rozwój swoich uko­cha­nych wnuków lub zepsuć swoje wnuki lek­ce­ważąc zasady usta­lone przez rodziców. Publi­kacja będzie także przy­datna nauczy­cielom, może mieć wpływ na poprawę komu­ni­kacji jak i zro­zu­mienie potrzeb dzieci.

Źródło:
www​.wydaw​nictwo​.igna​tianum​.edu​.pl
www​.impul​so​fi​cyna​.com​.pl
www​.wuj​.pl
www​.difin​.pl
www​.ksie​garnia​.bellona​.pl
www​.wydaw​nic​two​pe​trus​.pl
www​.wydaw​nictwo​.uni​.lodz​.pl
www​.nowik​.com​.pl